Την ώρα που οι μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις στενάζουν κάτω από το βάρος της ακρίβειας, της έλλειψης ρευστότητας και της αδυναμίας πρόσβασης σε χρηματοδότηση, η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνεχίζει να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων και ισχυρών. Οι δύο πρόσφατες έρευνες του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ και του ΙΝΕΜΥ της ΕΣΕΕ αποτυπώνουν με απόλυτη σαφήνεια τη βαθιά κρίση που πλήττει τον μικρομεσαίο επιχειρηματικό κόσμο και που δεν είναι απλώς οικονομική. Είναι πολιτική. Και είναι κατασκευασμένη.
Το 56,7% των μικρών επιχειρήσεων δηλώνει μείωση ρευστότητας, με το 27% να μην έχει ούτε ένα ευρώ σε ταμειακά διαθέσιμα. Αυτή η κατάσταση δεν προέκυψε από κάποιο φυσικό φαινόμενο ή παγκόσμιο σοκ. Είναι το αποτέλεσμα μιας νεοφιλελεύθερης εμμονής που αντιμετωπίζει τις μικρές επιχειρήσεις ως βαρίδια και όχι ως ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας που αρέσκεται να επαναλαμβάνει με στόμφο. Έχουμε έναν οικονομικός στραγγαλισμό εν εξελίξει και θα συνεχίσει και μετά την ΔΕΘ.
Το λειτουργικό κόστος αυξήθηκε κατά 37,6%, λόγω ενεργειακής κρίσης και πληθωρισμού, την ώρα που η Κυβέρνηση όχι μόνο δεν πήρε ουσιαστικά μέτρα στήριξης, αλλά συνέχισε να επιδοτεί τα υπερκέρδη των ενεργειακών ομίλων. Οι μικροί του λιανεμπορίου βλέπουν τον τζίρο τους να κατρακυλά , 5,6% πτώση για τις μικρές επιχειρήσεις, 2,3% για τις πολύ μικρές. την ώρα που οι μεγάλες εταιρείες αυξάνουν τις πωλήσεις τους κατά 7,3%.
Αν αυτό δεν είναι μεθοδευμένη αναδιανομή της αγοράς υπέρ των ισχυρών, τότε τι είναι;
Οι μικρομεσαίοι, που εργάζονται σκληρά, προσφέρουν θέσεις εργασίας και στηρίζουν τις τοπικές κοινωνίες, αφήνονται στην τύχη τους. Η μόνη «ανάπτυξη» που ενδιαφέρει την Κυβέρνηση είναι αυτή των λίγων πολυεθνικών και των «ημετέρων». Η μείωση του κύκλου εργασιών στο σύνολο του λιανεμπορίου δεν αγγίζει τις «φιλικές» επιχειρήσεις που συνεχίζουν να αντλούν κρατικές ενισχύσεις, φοροαπαλλαγές και πρόσβαση σε τραπεζική ρευστότητα. Οι άλλοι; Ας πάνε στον Τειρεσία.
Η ΕΣΕΕ, ακόμα και μέσα από ένα μετριοπαθές θεσμικό πλαίσιο, προτείνει ουσιαστικά μέτρα: κατάργηση τέλους επιτηδεύματος, ακατάσχετο επαγγελματικό λογαριασμό, φορολογική δικαιοσύνη, πρόσβαση σε δανεισμό. Ούτε ένα από αυτά δεν έχει υιοθετηθεί. Η αδιαφορία είναι πια συνειδητή στρατηγική.
Το success story είναι ψέμα και ο κόσμος το ξέρει.Ακόμα και το αφήγημα της «τουριστικής ανάκαμψης» καταρρίπτεται από τα ίδια τα δεδομένα: οι ταξιδιωτικές εισπράξεις αυξήθηκαν κατά 11%, αλλά δεν μπόρεσαν να αντισταθμίσουν τη βουτιά της εγχώριας ζήτησης. Οι καταναλωτές στρέφονται μαζικά σε πάγκους, αγορές και μεταχειρισμένα είδη. Όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη.
Η πολιτική ευθύνη είναι βαριά.Ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας δεν ζητά ελεημοσύνη. Ζητά ίδιους όρους παιχνιδιού, σταθερότητα, στήριξη της ρευστότητας, πρόσβαση σε χρηματοδότηση, λιγότερη γραφειοκρατία. Αντί για αυτά, παίρνει φόρους, πρόστιμα, τεκμαρτά, «MyData» και απειλές κατασχέσεων.
Αυτή η πολιτική δεν είναι αδράνεια, είναι επιλογή. Μια επιλογή που στραγγαλίζει δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις και ανοίγει τον δρόμο για τη συγκέντρωση της αγοράς σε λίγες πολυεθνικές. Το πραγματικό διακύβευμα είναι ταξικό: ποιον θέλει η κυβέρνηση να επιβιώσει στην αγορά;
Η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα πρέπει να γίνει κομβικός άξονας μιας προοδευτικής πολιτικής ατζέντας. Όχι μόνο γιατί αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας, αλλά γιατί δέχεται την πιο βίαιη μορφή του σημερινού οικονομικού αποκλεισμού. Η Αριστερά θέλει και οφείλει να είναι στο πλευρό αυτών που παλεύουν για να κρατήσουν ζωντανές τις μικρές τους επιχειρήσεις. Δεν μένει στα λόγια,αλλά με ξεκάθαρες προτάσεις για ρύθμιση χρεών, κατάργηση άδικων φόρων, ενίσχυση ρευστότητας και αναπτυξιακό σχεδιασμό.
Ο χρόνος τελειώνει. Κάθε μέρα που περνάει, κάποια επιχείρηση βάζει λουκέτο, κάποιος εργαζόμενος μένει χωρίς δουλειά, κάποια γειτονιά χάνει την οικονομική της ζωντάνια.Και η Κυβέρνηση; Απλώς μετράει τους αριθμούς και αδιαφορεί για τους ανθρώπους.Είναι η Κυβέρνηση των λίγων και των λόμπι και πρέπει να ανατραπεί
(Η Ιωάννα Λιούτα είναι Πολιτική και Οικονομική Αναλύτρια)
