Η κρίση στην Μ.Ανατολή και η γενοκτονία στην Γάζα έχουν οδηγήσει σε κινητοποίηση την διεθνή κοινή γνώμη και σε απομόνωση το καθεστώς του Τελ Αβίβ για την ασύμμετρη αντίδραση στην Χαμάς. Το Ισραήλ ωστόσο προχωρά στην τελική φάση της εθνοκάθαρσης. Παρακάμπτει κάθε κριτική που ασκεί ο ΟΗΕ, το Διεθνές Ποινικό δικαστήριο, ο Παγκόσμιος οργανισμός υγείας, η κοινή δήλωση 28 Δυτικών χωρών. Δεν ακούει τις φωνές διαμαρτυρίας από τις οικογένειες των Ισραηλινών ομήρων. Ο Νετανιάχου και οι ακροδεξιοί σύμμαχοι του προχωρούν στην πιο ακραία επιλογή. Την εκδίωξη των Παλαιστινίων από τα ελάχιστα εδάφη τους. Η πρώτη εξήγηση για αυτή την εξέλιξη είναι η μιλιταριστική τρέλα του Τελ Αβίβ. Θυμίζω ότι ο Νετανιάχου και στην προηγουμένη διακυβέρνηση του, ήταν σταθερά με τις πολεμικές επιλογές. Στο κλίμα του Αριέλ Σαρόν είχε πρωτοστατήσει για την επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003 και στην ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν ψάχνοντας για δήθεν σχέσεις του Ιράκ με την Αλ Κάιντα. Στο τέλος βρέθηκε το παραμύθι για τα χημικά όπλα. Ο ιστός που συνδέει το καθεστώς του Τελ Αβίβ με την συμμαχία των ΗΠΑ είναι η διαμεσολάβηση των Εβραϊκών Λόμπι στην Αμερική. Πολύ διαφωτιστικό είναι το βιβλίο «Το Ισραηλινό λόμπι και η πολιτική των ΗΠΑ» (εκδόσεις Θύραθεν) όπου δυο σοβαροί Αμερικάνοι πανεπιστημιακοί, ο Τζων Μήρσχαϊμερ και ο Στήβεν Ουώλτ το 2006 περιγράφουν τις σχέσεις διαπλοκής που κατά βάση οδηγούν τις επιλογές των ΗΠΑ υπέρ των Ισραηλινών σχεδίων. Από το βιβλίο διαφαίνεται ότι οι περισσότεροι Αμερικάνοι πολιτικοί αποδέχονται να εφαρμόζουν τις σκληρές πολίτικες των Συντηρητικών και των Σιωνιστών του Τελ Αβίβ. Καθοριστικό ρόλο έχει το λόμπι AIPAC -Αμερικανοϊσραηλινή Επιτροπή Δημοσίων υποθέσεων -το οποίο επηρεάζει το Κογκρέσο και διαμορφώνει καταστάσεις στα ΜΜΕ.
Στο επίκεντρο της επιθετικής γραμμής είναι ο ακροδεξιός Σιωνισμός. Η θεωρία ότι η αναγέννηση του Ισραήλ αποτελεί εκπλήρωση βιβλικής προφητείας με εργαλείο την επεκτατική στρατηγική υποστηρίζοντας ότι κάθε αντίθετη άποψη αντιβαίνει το θέλημα του Θεού. Πρόκειται για μία αντεστραμμένη εκδοχή του Πολιτικού Ισλάμ και του Φονταμενταλισμού.
Την ίδια εικόνα βιώνουμε αυτή την εποχή με την πίεση που ασκήθηκε στην Αμερικανική κυβέρνηση Τράμπ για το ριψοκίνδυνο χτύπημα στο Ιράν.
Τα λόμπι έχουν ισχυρή θέση μέσα στην Αμερικανική οικονομία. Από τις φαρμακευτικές εταιρείες και την βιοτεχνολογία μέχρι τις τράπεζες και την πολεμική βιομηχανία. Είναι λοιπόν προφανές ότι αυτή η διαπλοκή αποτελεί την βασική υποδομή της σχέσης ΗΠΑ-Ισραήλ. Αυτή η συμμαχία αδιαφορεί για τον ΟΗΕ και τους διεθνείς οργανισμούς. Είναι μάλιστα τόσο υποκριτές γιατί σήμερα αμφισβητούν το Διεθνές ποινικό δικαστήριο-το οποίο καταγγέλλει τον Νετανιάχου ως εγκληματία πολέμου- ενώ είναι οι ίδιοι που πανηγύριζαν για τις συλλήψεις Μιλόσεβιτς και Κάραζιτς στο πρόσφατο παρελθόν.
Τώρα η προπαγάνδα της πολεμικής μηχανής βρίσκεται σε ένα άλλο επίπεδο. Στην συκοφαντική δυσφήμιση κάθε κριτικής στο καθεστώς του Ισραήλ. Όπως λέει ο Μάρκ Μαζάουερ "Το να είναι κανείς Σιωνιστής δεν τού προκαλεί πολιτικά προβλήματα. Αλλά όποιος δηλώνει αντι-Σιωνιστής γίνεται αυτόματα ευάλωτος στην μομφή του αντισημητισμού". Το δόγμα αυτό γίνεται η αμυντική ασπίδα των Ακροδεξιών Εβραίων. Θα τους υπενθυμίσουμε ότι ο Μπεν Γκουριόν είχε πει με τρομερή ειλικρίνεια ότι "Αν ήμουν Άραβας ηγέτης ποτέ δεν θα συνθηκολογούσα με το Ισραήλ. Τους έχουμε πάρει την χώρα". Ωστόσο οι θρησκόληπτοι ηγέτες του Τελ Αβίβ μαζί με την Συντηρητική Δεξιά προχωρούν χωρίς προσχήματα στην Εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων εδώ και πολλά χρόνια. Με στρατιωτικές επιχειρήσεις, με εποικισμό, με άγρια καταστολή και φυλακή για χιλιάδες Παλαιστίνιους αντιστασιακούς. Η 7η Οκτωβρίου με την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς σε βάρος αθώων νέων ανθρώπων δεν ήταν το σημείο εκκίνησης της κρίσης. Ήταν μια δραματική κορύφωση την οποία έστησε η εξτρεμιστική οργάνωση επενδύοντας στην οργή από την συστηματική καταπίεση των φτωχών Παλαιστινίων. Η Χαμάς επικράτησε στις εκλογές του 2006 αφού πριν ο Αριέλ Σαρόν δεν έδωσε κανένα έστω και μικρό αντάλλαγμα στις κρίσιμες διαπραγματεύσεις με τον Μαχμούτ Αμπάς και την Αλ Φατάχ διευκολύνοντας την νίκη της Χαμάς. Ας επιστρέψουμε όμως στο σήμερα. Δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν ότι είναι αδύνατον η πανίσχυρη Μοσάντ, η οποία είχε φτάσει στο επίπεδο να παγιδεύει την ενδοεπικοινωνία ηγετικών στελεχών της Χεζμπολάχ, να μην ήξερε το γιουρούσι από 50 μαχητές της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου. Πού σημαίνει ότι οι στρατοκράτες του Ισραήλ άδραξαν την ευκαιρία για το μεγάλο μακελειό. Τώρα με την στήριξη των ΗΠΑ και απέναντι την διεθνή κοινή γνώμη θέλουν να φτάσουν στην "Τελική λύση". Δεν είναι ίδιο το Ολοκαύτωμα με το δικό τους σφαγείο. Ο Χίτλερ, τον Ιανουάριο του 1942 από το προάστιο Βάνζεε έξω από το Βερολίνο, στο μυαλό του είχε την εξόντωση ανθρώπων. Ο Νετανιάχου λέει ότι θέλει την Παλαιστινιακή γη, όχι την άμεση δολοφονία ανθρώπων. Έλα όμως που αυτοί οι άνθρωποι μένουν εκεί και μόνο με την εξόντωση θα φύγουν.
(Ο Θόδωρος Μαργαρίτης είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, γραμματέας της πολιτικής κίνησης Ανανεωτική Αριστερά -Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών)
