Η διεθνής κοινότητα οφείλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Όχι με λόγια, αλλά με πράξεις. Οι κυρώσεις στο Ισραήλ είναι πλέον ηθική και πολιτική αναγκαιότητα.
Τον τελευταίο χρόνο, παρακολουθούμε ένα από τα πιο φρικτά κεφάλαια της σύγχρονης ιστορίας να ξετυλίγεται στη Γάζα. Εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί και τραυματίες, ανάμεσά τους δεκάδες χιλιάδες παιδιά. Νοσοκομεία ισοπεδωμένα. Άνθρωποι θαμμένοι κάτω από συντρίμμια. Ολόκληρες πόλεις σβησμένες από τον χάρτη. Και όμως, το Ισραήλ συνεχίζει να απολαμβάνει μια ιδιότυπη ασυλία. Συμμετέχει απρόσκοπτα σε διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις, φεστιβάλ πολιτισμού, επιστημονικά fora και οικονομικές συμφωνίες, σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Σαν να μην κατηγορείται πλέον από διεθνείς οργανισμούς για εγκλήματα πολέμου. Σαν να μην έχει εκδοθεί ένταλμα σύλληψης κατά του πρωθυπουργού του από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Αυτό το «σαν να μην τρέχει τίποτα» πρέπει να τελειώσει.
Ο αθλητισμός δεν είναι ασπίδα για εγκλήματα πολέμου
Το Ισραήλ εξακολουθεί να συμμετέχει κανονικά σε διεθνείς αθλητικές και πολιτιστικές διοργανώσεις, από τη Eurovision μέχρι τις διοργανώσεις της UEFA και της FIBA. Κανένα εμπόδιο, καμία αποδοκιμασία, καμία συνέπεια. Και η Ελλάδα; Δεν σιωπά απλώς. Προχωρά σε καταστολή όσων διαμαρτύρονται.
Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό της 1ης Αυγούστου 2025, όταν μέλη της πρωτοβουλίας March to Gaza και της Νέας Αριστεράς βρέθηκαν στον φιλικό αγώνα βόλεϊ Ελλάδας–Ισραήλ υψώνοντας σημαίες της Παλαιστίνης και φωνάζοντας «Free Palestine». Μια κατά τα άλλα φιλική αναμέτρηση, που τίποτα το φιλικό δεν είχε στην ουσία της. Η αντίδραση των αρχών ήταν άμεση και αποκαλυπτική: προσαγωγές, απομάκρυνση διαδηλωτών και φίμωση κάθε ένδειξης διαμαρτυρίας. Αυτό δεν είναι «αποπολιτικοποίηση του αθλητισμού». Είναι πολιτική με ξεκάθαρο πρόσημο – και αυτό το πρόσημο είναι η καταστολή της αλληλεγγύης και η πλήρης ασυλία για το Ισραήλ.
Η αθλητική κοινότητα οφείλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, όπως έκανε και στο παρελθόν. Όταν η Νότια Αφρική βυθιζόταν στο απαρτχάιντ, η απομόνωσή της από τις διεθνείς διοργανώσεις (Ολυμπιακούς Αγώνες, FIFA, κ.λπ.) λειτούργησε ως ισχυρή πίεση που συνέβαλε στην πτώση του καθεστώτος. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, η FIFA, η UEFA, οι παγκόσμιες ομοσπονδίες κάθε αθλήματος πρέπει να αναστείλουν τη συμμετοχή του Ισραήλ μέχρι να τερματιστεί η αιματοχυσία, να λογοδοτήσει και να διασφαλιστούν τα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού.
Δεν μπορεί να υπάρχει fair play την ώρα που ένα κράτος παραβιάζει συστηματικά το διεθνές δίκαιο. Δεν γίνεται να μιλάμε για «ενότητα μέσω του αθλητισμού» όταν αυτή η ενότητα περιλαμβάνει τον θύτη και εξοβελίζει το θύμα.
Κυρώσεις τώρα – αλλιώς η σιωπή γίνεται πολιτική συνενοχή
Η πολιτική, οικονομική, αθλητική και πολιτιστική απομόνωση του Ισραήλ δεν είναι εκδίκηση. Η συνέπεια ανάμεσα στις αρχές και τις πράξεις είναι η βάση κάθε αξιόπιστης εξωτερικής πολιτικής. Αν η διεθνής κοινότητα θέλει να διατηρήσει την ηθική της νομιμοποίηση, οφείλει να επιβάλει κυρώσεις στο Ισραήλ, σε όλα τα επίπεδα.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχει επιλέξει εδώ και χρόνια να τοποθετήσει την Ελλάδα στο στρατόπεδο του Ισραήλ. Από τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και τις συμφωνίες αμυντικής συνεργασίας, μέχρι τις δημόσιες δηλώσεις «στήριξης στο δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα», ακόμη και όταν αυτό μεταφράζεται σε ισοπέδωση νοσοκομείων, σχολείων και προσφυγικών καταυλισμών. Κι ενώ οι εικόνες από τη Γάζα σοκάρουν ακόμη και τις πιο ψυχρές συνειδήσεις, η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνεχίζει να ενισχύει τις σχέσεις με ένα κράτος που διώκεται διεθνώς για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ο Υπουργός Άμυνας, ο Υπουργός Εξωτερικών, ακόμα και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός μιλούν για «στρατηγικό εταίρο», την ώρα που αυτός ο εταίρος σαρώνει ολόκληρες πόλεις με βόμβες και αποκλεισμούς. Πόση ακόμη «στρατηγική συνεργασία» αντέχει η ελληνική αξιοπρέπεια;
Η Ελλάδα οφείλει να αναστείλει κάθε στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ. Να αναγνωρίσει επίσημα το Παλαιστινιακό κράτος (κάτι που είχε ψηφιστεί ομόφωνα το 2015 από τη Βουλή – και δεν εφαρμόστηκε ποτέ). Να ζητήσει τον αποκλεισμό του Ισραήλ από διεθνείς αθλητικές και πολιτιστικές διοργανώσεις και να στηρίξει διεθνείς πρωτοβουλίες λογοδοσίας για τα εγκλήματα πολέμου, χωρίς μισόλογα. Η εξωτερική πολιτική δεν είναι ουδέτερη όταν αφορά σφαγές. Είναι ή στη σωστή πλευρά της ιστορίας, ή όχι. Και από όσα φαίνονται μέχρι τώρα από την καταστολή ειρηνικών δράσεων υπέρ της Παλαιστίνης, η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται σε μια σκοτεινή πλευρά.
Η ιστορία μάς κρίνει
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν περιορίζεται στο να κρατά «ίσες αποστάσεις». Επιλέγει συνειδητά την καταστολή κάθε φωνής που εκφράζει έμπρακτη αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη. Από τις προσαγωγές συμμετεχόντων σε κινητοποιήσεις, μέχρι την αποσιώπηση κάθε διαμαρτυρίας στα γήπεδα και στους δημόσιους χώρους, η στρατηγική είναι σαφής: να μη χαλάσει η «εικόνα» των σχέσεων με το Ισραήλ, ακόμη κι αν αυτή η εικόνα είναι χτισμένη πάνω σε συντρίμμια και αίμα. Όμως απέναντι στη βαρβαρότητα, η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα, είναι συνενοχή. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι ιστορικό, πολιτικό και ανθρώπινο καθήκον να υψώσουμε τη φωνή μας. Για την Παλαιστίνη, για τη δικαιοσύνη, για τη ζωή.
