Αν ένας πολίτης παραλείψει να σταματήσει σε κόκκινο φανάρι και σκοτώσει κάποιον, σύμφωνα με τον νέο ποινικό κώδικα που ψήφισε αυτή η κυβέρνηση, θα δικαστεί για κακούργημα. Κατά την ίδια κυβέρνηση, αν ένας υπουργός παραλείψει διάφορα για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων και σκοτωθούν 57 άνθρωποι, πρέπει να δικαστεί για πλημμέλημα, ασχέτως αν οι υφιστάμενοί του κατηγορούνται για κακούργημα.
Οχι, δεν ασπάστηκα ξαφνικά το δόγμα «κρεμάστε τους ψηλά» και είναι ανεπαρκέστατες οι νομικές μου γνώσεις για να κρίνουν τη φύση των αδικημάτων· έτσι κι αλλιώς, με τον νόμο περί ευθύνης υπουργών όλα παίζουν. Ομως η κυβέρνηση πρέπει να πανηγυρίζει με την πρόταση του ΠΑΣΟΚ για σύσταση προανακριτικής επιτροπής, και αυτό διότι η αντιπολίτευση επικροτεί την πολιτική της περί αυστηροποίησης των πάντων. Μπορεί να έχει δίκιο η κ. Ντόρα Μπακογιάννη όταν λέει ότι «δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει ενδεχόμενος δόλος για τις παραλείψεις των υπουργών» που οδήγησαν στον θάνατο 57 ανθρώπους (ΣΚΑΪ, 20.5.2025), αλλά σάμπως υπάρχει «ενδεχόμενος δόλος» για τον θάνατο ενός ανθρώπου σε τροχαίο;
Με τον λαϊκισμό της αυστηροποίησης, που καλλιεργεί η Ν.Δ., ένας απλός (και πεπεισμένος για τη «σοφία» του γκουβέρνου) πολίτης περιμένει από τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη να δώσει το «καλό (δηλαδή κακό) παράδειγμα». Αναμένει να ακούσει το χιλιοειπωμένο «δίνουμε τέλος στην ανομία...» ή αβελτηρία και των υπουργών. Οσοι πανηγύρισαν τις αυστηρότερες ποινές για τον εμπρησμό εξ αμελείας (έγινε και αυτός κακούργημα), θα νιώσουν αν μη τι άλλο περίεργα αν ο κ. Κώστας Αχ. Καραμανλής κατηγορηθεί μόνο για πλημμέλημα.
Αν μάλιστα αισθανθούν ότι επικρατούν δύο μέτρα και δύο σταθμά –άλλα για τους υπουργούς και άλλα για τους απλούς πολίτες– κάποια στιγμή θα καεί η Αθήνα. Οι σύγχρονες κοινωνικές αναταραχές δεν γίνονται για ψωμί· ξεσπούν όταν οι πολίτες νιώθουν ότι κάποιος τους αδικεί ή, έστω, ευνοεί τους προύχοντες. «Θα τους πάρουν με τις πέτρες», που έλεγε ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, ή έστω θα ψηφίσουν εκείνον που δεν κάνει διακρίσεις και υπόσχεται ότι θα «κρεμάσει στο ίδιο δοκάρι» πολίτες και πολιτικούς.
Η αυστηροποίηση είναι μια χρόνια ασθένεια της κυβέρνησης, που ταλαιπωρεί και θα ταλαιπωρήσει επί μακρόν τη χώρα. Βεβαίως, το αίτημα προϋπάρχει στα γονίδια κάθε κοινωνίας, αλλά απαιτούνται ειδικές συνθήκες για να εκδηλωθεί ως ασθένεια. Το διαρκές κακούργημα της κυβέρνησης είναι (ίσως χωρίς να το αντιλαμβάνεται) ότι καλλιεργεί τον κοινωνικό εκφασισμό, για περιστασιακά εκλογικά οφέλη. Αυτός μένει σαν ίζημα και όταν αποκτήσει την κρίσιμη μάζα, μαντέψτε ποιους θα «κρεμάσουν» πρώτα...
(Ο Πάσχος Μανδραβέλης είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Η Καθημερινή")
