Μπορεί η πολυαναμενόμενη επικοινωνία μεταξύ του Αμερικανού και του Ρώσου προέδρου για την τύχη της Ουκρανίας να επισκίασε την λοιπή διεθνή επικαιρότητα των ημερών, πλην όμως κάποια άλλα από τα γεγονότα του σαββατοκύριακου που μεσολάβησε είχαν την δική τους ξεχωριστή σημασία.
Το πρώτο υπήρξε ασφαλώς η ομιλία που ο νέος Πάπας Λέων ο ΙΔ' εκφώνησε κατά την προχθεσινή κυριακάτικη λειτουργία της ενθρόνισής του δέκα ημέρες μετά την γενική κατάπληξη που προκάλεσε η εκλογή του από το Κονκλάβιο των καρδιναλίων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Εκτός από την δραματική έκκληση υπέρ της ειρήνης ειδικότερα στην "πολυαγαπημένη" του, όπως την αποκάλεσε, Ουκρανία, με αυτή την ομιλία φρόντισε να καυτηριάσει και τις υπερβολές του καπιταλισμού επιβεβαιώνοντας έτσι το "ιδεολογικό στίγμα" ενός ποντιφικάτου που μοιάζει να θέλει να αποτελέσει το αντίβαρο της επέλασης του τραμπισμού.
Το δεύτερο μεγάλο γεγονός του σαββατοκύριακου ήταν σίγουρα τα αποτελέσματα των τριών εκλογικών αναμετρήσεων σε Ρουμανία, Πολωνία και Πορτογαλία. Λίγες ώρες μετά την ομιλία του Παπά στην κατάμεστη και πάλι πλατεία του Αγίου Πέτρου ήρθαν από την άλλη μεριά να επιβεβαιώσουν τον συνεχιζόμενο καλπασμό της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς.
Αν στην Ρουμανία η αυξημένη συμμετοχή στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών αποδείχτηκε σωτήρια για την αποτροπή της νίκης του εθνικιστή θαυμαστή του Τραμπ Τζόρτζε Σιμιόν, στην Πολωνία η οριακή επικράτηση του ευρωπαϊστή δημάρχου της Βαρσοβίας στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών της χώρας δεν μπορεί να προεξοφλήσει ως βέβαιη την νίκη του στον δεύτερο γύρο έναντι του ευρωσκεπτικιστή αντιπάλου του Κάρολ Ναβρόσκι.
Το πιο σημαδιακό ήταν, ωστόσο, το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών της Πορτογαλίας όπου πενήντα χρόνια μετά την πτώση της δικτατορίας του Σαλαζάρ οι νοσταλγοί του πραγματοποίησαν ένα ακόμα άλμα προς την εξουσία πετυχαίνοντας να σταθεροποιηθούν μεταξύ δεύτερης και τρίτης θέσης και να εκτοπίσουν, χάρη στις ψήφους των Πορτογάλων του εξωτερικού, το Σοσιαλιστικό Κόμμα εκτός πεδιάς εξουσίας.
Τούτων δοθέντων τα πολιτικά πράγματα στην Γαλλία φαίνεται αντιστρόφως να περνούν αίφνης μια άλλη απρόσμενη και μάλλον πολύ ενδιαφέρουσα τροπή.
Μετά από δέκα και πλέον χρόνια κατρακύλας και λυσσαλέων προσωπικών ανταγωνισμών η γαλλική κεντροδεξιά μοιάζει έτοιμη να γυρίσει σελίδα στην ένδοξη ιστορία της παράταξης που ίδρυσε ο στρατηγός Ντε Γκoλ. Με αφετηρία τις προχθεσινές εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη της νέας ηγεσίας του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος ξαναβρίσκει τον δρόμο μιας πολλά υποσχόμενης ανασύνταξης ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2027 οπότε το εκλογικό σώμα θα κληθεί να υποδείξει τον διάδοχο του σημερινού Προέδρου Μακρόν.
Με μια πρωτοφανή σε μαζικότητα συμμετοχή τα αποστασιοποιημένα μέλη των Ρεπουμπλικανών προσήλθαν στις κάλπες αποφασισμένα προφανώς να κάνουν την επανάστασή τους ανατρέποντας τα δεδομένα που είχαν δημιουργήσει τα προηγούμενα χρόνια τόσο η λεπενική Ακροδεξιά, που λεηλατούσε την εκλογική τους βάση όσο και η μελανσονική ακροαριστερά που προκαλούσε με τις ακρότητές της τον συντηρητισμό, τον αστισμό και τον κοσμοπολιτισμό τους.
Στράφηκαν, λοιπόν, στον μέχρι πρότινος άγνωστο στο ευρύτερο κοινό πιστό καθολικό και υπερσυντηρητικό εξηνταπεντάχρονο βουλευτή της Βαντέ Μπρυνό Ρεταγιώ που τους τελευταίους μήνες είχε κερδίσει με την σεμνότητα, την ευθύτητα και την ειλικρίνεια που τον χαρακτήριζε την συμπάθεια τους εξελισσόμενος σε ήρωά τους από τότε που ως υπουργός εσωτερικών του Μισέλ Μπαρνιέ αρχικά και του Φρανσουά Μπαϋρού στην συνέχεια ανέλαβε να χειριστεί τα θέματα της παράνομης μετανάστευσης, της εγκληματικότητας και της ασφαλείας εκφράζοντας καθαρά και χωρίς περιστροφές τις θέσεις μιας σκληρής αλλά συνάμα ακομπλεξάριστης, ευγενούς, έντιμης και θεσμικής δεξιάς που ενέπνεε εμπιστοσύνη και επιτέλους δεν μασούσε τα λόγια της.
Λαϊκός αλλά ποτέ δημαγωγικός ο Ρεταγιώ δεν δίστασε στο τέλος να συγκρουστεί, χωρίς όμως ποτέ να επιτεθεί προσωπικά με τον Λωράν Βωιέ, που έγινε πρόεδρος των Ρεπουμπλικανών μετά την προσχώρηση του μέχρι τις ευρωεκλογές αρχηγού τους Σιοτί στο στρατόπεδο της Ακροδεξιάς Εθνικής Συσπείρωσης.
Παραδόξως ο Ρεταγιώ παρέμεινε ευλαβικά προσηλωμένος στην συμμετοχή στην κυβέρνηση και στην συνεργασία με τους κεντρώους του Μακρόν πράγμα που προκάλεσε την μεγάλη του διαφωνία με τον ο Βωκιέ όταν ο τελευταίος τάχθηκε υπέρ της καθολικής ρήξης με το προεδρικό μπλοκ. Αν και με σπονδυλική στήλη ακραιφνούς δεξιού, ο Ρεταγιώ ξέρει καλά την τέχνη των συμβιβασμών και ακόμα καλύτερα ξέρει ότι οι Γάλλοι προτιμούν τους πολιτικούς που αναγνωρίζουν ως ανθρώπους του κράτους παρά αυτούς που θεωρούν απλώς ανθρώπους του κόμματος.
Αυτός, άλλωστε, ήταν προφανώς και ο λόγος για τον οποίο ο Ρεταγιώ συνέτριψε κυριολεκτικά τον ανθυποψήφιό του για την ηγεσία των Ρεπουμπλικανών επικρατώντας με 74,3% έναντι 25,7% του αντιπάλου του. Με ένα τέτοιο αποτέλεσμα άνοιξε έτσι διάπλατα τον δρόμο για την υποβολή της υποψηφιότητάς του στις προεδρικές του 2027.
Μένει τώρα να φανεί αν ένας τόσο διαφορετικός σε φυσική παρουσία, στυλ, ύφος και συμπεριφορά από τους συνήθεις πολιτικούς μπορεί να επιβιώσει ως ηγετικό πρότυπο σε ένα περιβάλλον ανταγωνισμού επικοινωνιακών χαρισμάτων.
Αν τα καταφέρει, θα έχει κατα πάσα πιθανότητα ταυτόχρονα ανοίξει και τον δρόμο για την περιθωριοποίηση της λεπενικής Ακροδεξιάς και την ενοποίηση της παραδοσιακής γαλλικής κεντροδεξιάς.
(Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι πολιτικός αναλυτής- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από το K-report)
