Χρήστος Ράμμος, Λούκα Κατσελη, Τάσος Γιαννίτσης. Τρεις υποψηφιότητες από ισάριθμα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης, κατά την σειρά που προτάθηκαν. Καθένας / μια από τους τρεις θα μπορούσε να είναι κοινός/υποψήφιος της αντιπολίτευσης για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Και οι τρεις υπερέχουν συντριπτικά της γκρίζας υποψηφιότητας Τασούλα. Γνωρίζω καλά και τους τρεις. Καλύτερα τον Τάσο Γιαννίτση.
Συμπορευτήκαμε πολιτικά, τον θεωρώ φίλο μου και νομίζω ότι είναι αμοιβαία τα αισθήματα. Τον στήριξα στην απόπειρα ασφαλιστικής μεταρρύθμισης όταν οι πάντες « ενώθηκαν» εναντίον του από τον Άρη Πορτοσάλτε και την Δεξιά, μέχρι το ΚΚΕ , το μισό (και βάλε) κόμμα του και δυστυχώς τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου. Η κοινωνία πλέον με την συσσωρευμένη πικρή εμπειρία ,έχει αποφανθεί θετικά για το «ασφαλιστικό Γιαννίτση» και κάθε προσπάθεια να συνδεθεί η απόρριψη της υποψηφιότητας του με την προ εικοσαετίας πρόταση του είναι άστοχη.
Πόσο μάλλον όταν προέρχεται από εκείνη την Αριστερά που όταν κυβέρνησε υποχρεώθηκε - και πολύ σωστά έπραξε - σε μεγαλύτερους συμβιβασμούς από αυτούς που εισηγήθηκε ο Γιαννίτσης για να σωθεί το Ασφαλιστικό σύστημα της χώρας. Ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν θα ακολουθούσε το παράδειγμα της κυρίας Σακελλαρόπουλου, δεν θα ήταν σιωπηλός στις υποκλοπές και τα Τέμπη. Για αυτούς τους λόγους εξάλλου το όνομα του δεν ακούστηκε - ούτε καν από το κόμμα του- όταν το σενάριο για Πρόεδρο από την Κεντροαριστερά ήταν ακόμα ζωντανό.
Παρόλα αυτά όταν σε λίγο θα συνεδριάσουν τα όργανα της Νέας Αριστεράς δεν θα εισηγηθώ να στηρίξουμε την υποψηφιότητα του . Γιατί εν αρχή ην η πολιτική και τα πρόσωπα έπονται. Και στην πολιτική το ΠΑΣΟΚ πήρε κακό βαθμό. Άφησε όλη την πρωτοβουλία των κινήσεων στον Μητσοτάκη ελπίζοντας ότι θα προτείνει υποψήφιο από τον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Προσέφερε, δηλαδή, αφελώς χρόνο και συναίνεση στην Νέα Δημοκρατία χωρίς να συνειδητοποιεί οτι οι καιροί και οι προτεραιότητες έχουν αλλάξει και ότι η ΝΔ θέλει να συντονιστεί με - και ταυτοχρόνως να στεγανοποιηθεί κατά το δυνατόν από - το ακροδεξιό ρεύμα που φουσκώνει. Έτσι η υποψηφιότητα Γιαννίτση αντί να είναι πρόταση προς τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης μετατράπηκε σε λύση ανάγκης, σε ευπρόσωπη μεν, πλην στενά κομματική υποψηφιότητα. Ακολούθησε δηλαδή το ΠΑΣΟΚ την λογική της ΝΔ και αυτό ήταν περίπου αναγκαστικό στον βαθμό που ο Νικος Ανδρουλάκης εξάρτησε τις δικές του κινήσεις από αυτές του πρωθυπουργού.
Το τι θα στηρίξω θα το πω στα όργανα της Νέας Αριστεράς που οσονούπω θα συνεδριάσουν. Θα είναι πρόταση που στις συγκεκριμένες συνθήκες θα υπηρετεί όχι μόνο την αξιοκρατία αλλά και την αναγκαία συσπείρωση των προοδευτικών δυνάμεων.
(Ο Νίκος Μπίστης είναι στέλεχος της Νέας Αριστεράς, πρώην υπουργός)
