Η χώρα βρισκόταν υπό διάλυση.
Αξίες που είχαν κρατήσει όρθια την ψυχή του ελληνικού λαού στα πιο σκοτεινά χρόνια της ιστορικής διαδρομής του, βούλιαζαν σε βούρκο σκανδάλων/σκανδαλολογίας. Η χώρα πνιγόταν από ένα τοξικό νέφος διαφθοράς. Η ανομία και η κατερείπωση των θεσμών ήταν καθημερινά φαινόμενα. Οι ίντριγκες είχαν υποκαταστήσει τις επί της ουσίας των προβλημάτων πολιτικές μάχες ή/και συμβιβασμούς. Η αβεβαιότητα εκτόπιζε την πολιτική σταθερότητα. Η απογοήτευση κι ο φόβος διάβρωναν την εμπιστοσύνη γενικώς και -το χειρότερο- την εμπιστοσύνη της κοινωνίας στον εαυτό της, στις δυνάμεις της, ότι θα μπορούσε να σταματήσει την κατολίσθηση και να γυρίσει την κατάσταση.
Το καράβι βυθιζόταν όταν ο Κώστας Σημίτης ανέλαβε το τιμόνι.
Αγωνίστηκε με πείσμα, χαλκέντερος και με παροιμιώδη επιμέλεια και προσοχή στη λεπτομέρεια. Σε απόλυτη αντίθεση με το μοντέλο του πολιτικού που απολαμβάνει την εξουσία, ανέδειξε το υπόδειγμα ευθύνης και σύνεσης στην άσκησή της, ενός πρωθυπουργού που υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και εργάζεται για αυτό μεθοδικά, με διαφάνεια και χωρίς καμαρίλες, με σχέδιο, χωρίς να χάνει το στόχο σε δαιδάλους τακτικισμών και απαράδεκτων συμβιβασμών. Αγωνίστηκε για την αναβάθμιση της Ελλάδας στο διεθνή καταμερισμό εργασίας και την ισότιμη συμμετοχή της στα ευρωπαϊκά δρώμενα –προϋποθέσεις για μια ισχυρή και δίκαιη κοινωνία.
Ηγήθηκε μιας ευρείας κοινωνικής και πολιτικής συμμαχίας και πέτυχε να αλλάξει τη φορά των πραγμάτων κάνοντας εφικτά τα φαινομενικά ανέφικτα:
Πέτυχε να βάλει την Ελλάδα στο ευρώ –κάτι που η δεξιά προεξοφλούσε ότι δεν θα επιτευχθεί, κι αφού επιτεύχθηκε, το 2004 ως κυβέρνηση άλλαξε τον τρόπο υπολογισμού του δημοσίου ελλείμματος, για να ισχυριστεί ότι, δήθεν, η Ελλάδα μπήκε στο ευρώ με ψεύτικα στοιχεία.
Δεύτερο φαινομενικά ανέφικτο, από μια άποψη ακόμη δυσκολότερο από το πρώτο: Την είσοδο της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τρίτο φαινομενικά ανέφικτο, έκανε περήφανη την Ελλάδα και την Ευρώπη όταν ως προεδρεύων της ΕΕ τάχθηκε «με τη σωστή πλευρά της ιστορίας» την άνοιξη του 2003, κόντρα στο δίδυμο των Μπους-Μπλερ και τον καταστροφικό τυχοδιωκτισμό τους, την εισβολή στο Ιράκ.
Πέτυχε και κάτι άλλο που φαινόταν ανέφικτο: Πάνω στο νήμα, κατάφερε να προετοιμαστεί η καλύτερη Ολυμπιάδα που είχε γίνει μέχρι το 2004, γλιτώνοντας τη χώρα από διεθνή διασυρμό και αφήνοντας πίσω μεγάλα έργα που έχουν αλλάξει τη ζωή στο Λεκανοπέδιο και όλη τη χώρα.
Ο Κώστας Σημίτης, βγάζοντας την Ελλάδα από το ζόφο, όρθια και ικανή να μπει στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης, μας δίδαξε ότι μπορούμε να πετύχουμε αυτό που φαινομενικά είναι ακατόρθωτο. Ότι «τα όνειρα των σοφών μπορούν να γίνουν πραγματικότητα». Ότι αυτό που φαίνεται άπιαστο και απόμακρο, είναι στο χέρι μας να το πετύχουμε και να το ζήσουμε. Ίσως είναι από τα πιο σπουδαία που μας αφήνει ως παρακαταθήκη.
(Ο Κώστας Καλλίτσης είναι δημοσιογράφος- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από το Κ-Report)
