Αν και μέχρι αποδείξεως του εναντίου η πολιτική κυριαρχία της δεν αμφισβητείται, η ΝΔ φαίνεται να εισέρχεται πλέον με τη σειρά της στη φάση της χωρίς προηγούμενο κρίσης αντιπροσώπευσης που πλήττει το κομματικό σύστημα της Μεταπολίτευσης από την εποχή των μνημονίων. Εκτοτε η κρίση αντιπροσωπευτικότητας του κομματικού συστήματος τείνει να προσλάβει εκρηκτικές διαστάσεις, με τις κομματικές εκλογικές βάσεις να συρρικνώνονται και να ρευστοποιούνται, τα συστήματα των ιδεολογικών ταυτίσεων να αποδιοργανώνονται και να απορρυθμίζονται πλήρως και την εμπιστοσύνη προς τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς να εκμηδενίζεται προϊόντος του χρόνου, δημιουργώντας ένα περιβάλλον καθολικής απαξίωσης που προκαλεί ανήκεστες βλάβες στην υγεία του κοινοβουλευτισμού.
Είναι άλλωστε απολύτως χαρακτηριστική η δημοσκοπικά καταγραφόμενη και διαρκώς διογκούμενη απαρέσκεια της συντριπτικής πλειονότητας της κοινής γνώμης όχι μόνο προς την κυβερνώσα παράταξη, αλλά ακόμα περισσότερο προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ησσονος και ελάσσονος.
Η απουσία του Κώστα Καραμανλή και του Αντώνη Σαμάρα από τον πανηγυρικό εορτασμό των 50 χρόνων από την ίδρυση της ΝΔ. δεν αποτελεί παρά ένα ακόμα σύμπτωμα της ίδιας έρπουσας, αλλά όλο και πιο βαθιάς κρίσης που πλήττει το μεταπολιτευτικό σύστημα των πολυσυλλεκτικών κομμάτων.
Είναι παρά ταύτα αλήθεια πως δεν είναι αδικαιολόγητη η έκπληξη που δοκίμασαν με τις εξελίξεις όσοι απέκλειαν ότι οι δύο πρώην αρχηγοί και πρωθυπουργοί δεν θα ανταποκρίνονταν τελικά στην προσωπική πρόσκληση που τους απηύθυνε ο Πρωθυπουργός. Πολύ περισσότερο που μέχρι τώρα οι εσωτερικές αντιπαλότητες συνυπήρχαν με την ενότητα του κόμματος και ουδέποτε δόθηκε συνέχεια στις αιχμές και τις διαφοροποιήσεις που κατά καιρούς διατύπωναν οι ιστορικοί ηγέτες της Κεντροδεξιάς στέλνοντας μηνύματα αποστασιοποίησης από την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Τώρα όμως φαίνεται ότι της καθόλου αθώας απουσίας των Καραμανλή και Σαμαρά από το street party της κυβερνώσας παράταξης έπεται συνέχεια αποκαλυπτική του ιδεολογικού χάσματος που έχει αρχίσει να διαχωρίζει και πάλι την παραδοσιακή λαϊκή Δεξιά από την εκσυγχρονιστική Κεντροδεξιά. Μέχρι πρόσφατα το εν λόγω χάσμα δεν απειλούσε τη συνοχή του κυβερνητικού στρατοπέδου. Εφεξής, όμως, τα δεδομένα αλλάζουν, σε σημείο που καθιστά άκρως αμφίβολο το εάν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης αρκεί για να εξασφαλίσει την ακεραιότητα και την ανθεκτικότητα του μόνου κόμματος εξουσίας που κατάφερε να βγει σχεδόν αλώβητο από τις πολιτικές θύελλες της μνημονιακής Ελλάδας.
Οι λόγοι είναι πολλοί, με πρώτον από όλους την έλλειψη κουλτούρας συνεννόησης και συγχρονισμού του εκάστοτε αρχηγού με τους προκατόχους του. Σε αυτόν θα πρέπει να προστεθεί και η ανησυχία που είναι λογικό να προκαλεί τόσο στην Κοινοβουλευτική Ομάδα όσο και στον κομματικό μηχανισμό η αδυναμία να εξασφαλιστεί στις επόμενες εκλογές η αυτοδυναμία που υπό άλλες περιστάσεις θα μπορούσε να λειτουργήσει ως συγκολλητική ουσία.
Εξάλλου η γενίκευση της κοινωνικής δυσαρέσκειας, η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και η αυξανόμενη ανασφάλεια των μεσαίων και λαϊκότερων στρωμάτων για το μέλλον ενισχύουν τις κεντρόφυγες δυνάμεις μιας παράταξης που βλέπει τα λαϊκά και μεσοαστικά ερείσματά της να ριζοσπαστικοποιούνται στρεφόμενα προς την αντισυστημική Ακρα Δεξιά που αναπτύσσεται με τη λογική της συγκρότησης ενός νέου και άφθαρτου αντισυστημικού πόλου.
Με αυτήν η απουσία της ιστορικής ηγεσίας από το street party του Κυριάκου Μητσοτάκη μπορεί να διαβαστεί ως παρουσία στις εξελίξεις που θα δρομολογηθούν τουλάχιστον μέχρι την εκλογή του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας.
Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι πολιτικός επιστήμονας, αναλυτής -Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Τα Νέα")
