Η αρχιτεκτονική του ανατρέπεται. Βασικές δοµές του καταρρέουν. Οι διαδικασίες ρευστοποίησής του επιταχύνονται. Η κρίση του κοµµατικού συστήµατος οδηγείται στην κορύφωση.
∆εν είναι φρέσκια. Αντί για ένα βραχείας διάρκειας βίαιο φαινόµενο, η κρίση του κοµµατικού συστήµατος αποτελεί αργόσυρτη και βασανιστική κανονικότητα µετά το 2012. Η κατάρρευση της κοινωνικής εµπιστοσύνης που είχε αποτυπωθεί στα αποτελέσµατα των εκλογικών αναµετρήσεων τον Μάιο και τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς, µε τη µαζική αποστροφή των ψηφοφόρων από τους δύο πυλώνες του, σηµάδεψε το τέλος εποχής του δικοµµατισµού που ήταν κυρίαρχος από το 1977 έως τότε. Από εκείνον τον κλονισµό, το κοµµατικό σύστηµα δεν συνήλθε ποτέ. Η κρίση του έγινε καθεστώς, στοιχείο λειτουργίας της χώρας. Πενήντα χρόνια από τη Μεταπολίτευση, η κρίση του κοµµατικού συστήµατος επιταχύνεται.
Η δραστική αναδιανοµή πλούτου εις βάρος του κόσµου της εργασίας, η υποβάθµιση του ΕΣΥ υπέρ του ιδιωτικού τοµέα, η πελατειακή διαχείριση ευρωπαϊκών πόρων, η αίσθηση της γενικευµένης διαφθοράς, η εν γένει αναποτελεσµατικότητα µιας κυβέρνησης που δείχνει εξαντληµένη τον έκτο χρόνο της εξουσίας της εξανέµισαν το 41% και οδηγούν τη Ν.∆. σε δηµοσκοπική πτώση κάτω από το 28% των ευρωεκλογών. ∆είγµατα µιας προϊούσας φθοράς, σε συνθήκες «πολέµου πολιτισµών» µεταξύ φιλελεύθερης και ακραίας ∆εξιάς, µε απουσία ενός ελκυστικού εθνικού αφηγήµατος και µια δηλητηριώδη υποψία να διεκδικεί έδαφος: ότι η καθοδική πορεία δεν είναι αναστρέψιµη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, καταπονηµένος από δεισιδαιµονίες και ιδεοληψίες που εκτόπιζαν τον ορθολογισµό κι έκρυβαν όλο και πιο πολύ τον αστερισµό των ιδεών και αξιών της Αριστεράς, σε απόσπαση από την πραγµατικότητα και σε (αυτο)αποµόνωση από τις ζωντανές δυνάµεις της κοινωνίας, πολιτικά ζαλισµένος και κινηµατικά ανύπαρκτος, ήταν σε προχωρηµένη αποσύνθεση όταν συναντήθηκε µε έναν περαστικό, που αναζητούσε ένα κόµµα-κέλυφος σε τιµή ευκαιρίας. Του παραδόθηκε. Πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει µόνο κατ’ όνοµα, η µετάλλαξή του είναι οριστική και η συρρίκνωσή του γίνεται µε ορµή: δηµοσκοπικά βρίσκεται στην τρίτη θέση, πίσω από το ΠΑΣΟΚ, και τίποτα δεν δείχνει ότι θα µπορέσει να κρατηθεί σε αυτήν.
Ποια θα ήταν η καλύτερη εξέλιξη; Να µη χαθεί άλλος χρόνος! Κι αν δεν προβάλλει µε ευκρίνεια πώς ακριβώς θα είναι το καινούργιο, ας τελειώνει το παλιό – αρκετό κακό έχει κάνει.
Η ζωή, η παλαιότερη και η πρόσφατη ιστορία του τόπου επιβεβαιώνουν ότι στην πολιτική δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Αδιέξοδη είναι αυτή καθαυτήν η αντίληψη-παγίδα ότι δήθεν υπάρχουν ανυπέρβλητα αδιέξοδα. Είναι ένας ισχυρισµός που εξυπηρετεί τους επαγγελµατίες διαχειριστές ενός παρωχηµένου κοµµατικού συστήµατος για να κρατούν εγκλωβισµένες ή σε αποστρατεία, αµέτοχες, κοινωνικές και πολιτικές δυνάµεις που θα µπορούσαν να στηρίξουν µια διαφορετική πορεία του τόπου. Αδιέξοδο είναι το σηµερινό κοµµατικό σύστηµα. Λειτουργεί πελατειακά, παρεµποδίζει τη συµµετοχή µε όρους ανεξαρτησίας, ανιδιοτέλειας και ευθύνης στην πολιτική ζωή, φοβάται ή δεν θέλει ή δεν µπορεί να οργανώσει συναινέσεις για µεγάλες µεταρρυθµίσεις που έχει ανάγκη η χώρα, τελικά λειτουργεί σαν φρένο σε αυτές και στην πρόοδο. Με όρους δηµοσίου συµφέροντος, αυτό το κοµµατικό σύστηµα δεν έχει λόγους ύπαρξης.
(O Κώστας Καλλίτσης είναι δημοσιογράφος- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την "Καθημερινή" της Κυριακής)
