Με ποια κριτήρια διαµορφώνεται η ευρωπαϊκή στρατηγική της χώρας; Το ερώτηµα τίθεται εκ των πραγµάτων, από την όλως παράδοξη στάση της χώρας µας σε δύο µείζονα θέµατα: την Ενιαία Αγορά, πρώτο, το ευρωοµόλογο για την πολεµική βιοµηχανία και την άµυνα, δεύτερο.
Το πρώτο θέµα είναι ο κατακερµατισµός της ενιαίας εσωτερικής αγοράς – του κορυφαίου επιτεύγµατος της Ε.Ε. Από την πανδηµία και µετά, τα πιο ισχυρά ευρωπαϊκά κράτη ενισχύουν τις εθνικές επιχειρήσεις τους εις βάρος των επιχειρήσεων των πιο αδύναµων χωρών, δίνοντάς τους κρατικές ενισχύσεις που παραβιάζουν τις αρχές της Ενιαίας Αγοράς και στρεβλώνουν τους κανόνες ανταγωνισµού. Κάνοντας –µε έναν πολύ δικό τους τρόπο...– την κρίση ευκαιρία, επιδοτούν τις επιχειρήσεις
τους για να διευρύνουν τα µερίδιά τους, να εκτοπίζουν τους ανταγωνιστές των φτωχότερων χωρών και σε επόµενη φάση κάποιους εξ αυτών να τους εξαγοράσουν. Ούτως εχόντων των πραγµάτων, οι οικονοµικοί υπουργοί 11 κρατών της Ε.Ε. (∆ανίας, Φινλανδίας, Ιρλανδίας, Πολωνίας, Σουηδίας, Ολλανδίας, Ουγγαρίας, Λετονίας, Τσεχίας, Σλοβακίας και Βελγίου), συνέταξαν µια κοινή επιστολή στην οποία καταγγέλλουν τις πρακτικές αθέµιτου ανταγωνισµού και υπονόµευσης της Ενιαίας Αγοράς. Η ουσία της: ένα έκτακτο, προσωρινό µέτρο (οι ενισχύσεις για την πανδηµία και την ενεργειακή κρίση) αξιοποιείται για να στηριχθούν προνοµιακά οι επιχειρήσεις των ισχυρών χωρών.
Το παράδοξο: παρότι η Ελλάδα και οι ελληνικές επιχειρήσεις
πλήττονται από αυτόν τον αθέµιτο ανταγωνισµό, στην κοινή επιστολή των 11 δεν υπήρχε ελληνική υπογραφή.
Το δεύτερο θέµα είναι η έκδοση ευρωοµολόγου για την ενίσχυση της αµυντικής ικανότητας και της πολεµικής βιοµηχανίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Τέθηκε στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής των 27. Μάλιστα, ο Ελληνας πρωθυπουργός λίγο πριν από την έναρξη της συνόδου, στις 20 Μαρτίου, είχε
δηµόσια υποστηρίξει την έκδοση ενός τέτοιου ευρωοµολόγου. Το οποίο, αφενός θα ενίσχυε την πολεµική βιοµηχανία της Ευρώπης, αλλά αφετέρου θα άνοιγε και τον δρόµο για την αντικατάσταση των εθνικών ενισχύσεων από ευρωπαϊκές. Ποιος διαφώνησε µε το ευρωοµόλογο, είναι γνωστό. Η Γερµανία πάλι.
Το δεύτερο παράδοξο: παρά τις δηµόσιες δηλώσεις της, τελικά η ελληνική κυβέρνηση απέφυγε αιδηµόνως να υπογράψει την πρόταση υπέρ του ευρωοµολόγου. Την πρόταση της Γαλλίας συνυπέγραψαν µόνο η Εσθονία, η Λιθουανία, η Λετονία, η Ρουµανία και η Πορτογαλία. Από εκείνους που δεν υπέγραψαν την πρόταση, άλλοι είπαν ότι δεν τη γνώριζαν και κάποιοι δήλωσαν διαφωνίες σε λεπτοµέρειές της. Κι άλλοι,
λίγοι, παραδέχτηκαν ότι δεν υπέγραψαν γιατί δεν θέλουν να αντιταχθούν στο Βερολίνο. Σε ποια κατηγορία είναι η Ελλάδα; Ζητήσαµε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο µια εξήγηση. Επιφυλάχθηκε να µας απαντήσει. Τελικά, απάντησε διά της σιωπής του.
Τα ερωτήµατα, λοιπόν, είναι εύλογα: Με ποια κριτήρια, άραγε, διαµορφώνεται η ελληνική ευρωπαϊκή στρατηγική; Υπάρχουν κάποιοι εθνικοί λόγοι για τους οποίους η Ελλάδα εµφανίζεται παρακολούθηµα του Βερολίνου; Κερδίζει κάτι η χώρα µας όταν δείχνει να έχει πάρει διαζύγιο από το Παρίσι, να ταυτίζεται µε τον καγκελάριο Σολτς και να αποστασιοποιείται από τον ευρωπαϊκό Νότο, αντί να θέλει να πρωταγωνιστήσει σ’ αυτόν;
(Ο Κώστας Καλλίτσης είναι δημοσιογράφος- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Η Καθημερινή" της Κυριάκος)
