Το 2026 είναι μια χρονιά στην οποία η ενεργειακή αγορά καλείται να τρέξει πιο γρήγορα από το πολιτικό και θεσμικό της πλαίσιο. Παρά τις διακηρύξεις περί «σταθεροποίησης» και «νέας κανονικότητας», η πραγματικότητα δείχνει ότι κρίσιμες κυβερνητικές αποφάσεις μετατίθενται χρονικά, ενώ οι προσδοκίες –ιδίως γύρω από το LNG και τον ρόλο της Ελλάδας ως περιφερειακού κόμβου– ενσωματώνουν έναν βαθμό αισιοδοξίας που δεν ελέγχεται πλήρως από τους εγχώριους παίκτες.
Στο επίκεντρο της ήπιας αλλά διαρκούς κριτικής βρίσκεται η καθυστέρηση στη θεσμική «τακτοποίηση» βασικών εκκρεμοτήτων. Το νέο ειδικό χωροταξικό για τις ΑΠΕ, οι κανόνες για την αποθήκευση, οι μηχανισμοί ευελιξίας και η συνολική αρχιτεκτονική της αγοράς προχωρούν πιο αργά από ό,τι απαιτεί η ταχύτητα με την οποία αλλάζει το ενεργειακό μείγμα. Το αποτέλεσμα είναι μια αγορά που επενδύει, αλλά χωρίς πάντα καθαρό ορίζοντα, και ένα σύστημα που φορτώνεται με προσδοκίες τις οποίες καλείται να εξυπηρετήσει εκ των υστέρων.
Την ίδια στιγμή, η πολιτική ρητορική γύρω από το LNG δημιουργεί υψηλές προσδοκίες. Η Ελλάδα πράγματι ενισχύει τον ρόλο της ως πύλη εισόδου υγροποιημένου φυσικού αερίου προς τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, με την Αλεξανδρούπολη, τη Ρεβυθούσα και τον Κάθετο Διάδρομο να αποτελούν κρίσιμα κομμάτια του παζλ. Ωστόσο, αυτό που συχνά υποβαθμίζεται είναι ότι οι επιμέρους παράμετροι της ζήτησης δεν βρίσκονται στον έλεγχο των εμπλεκομένων. Ο καιρός, η πορεία της ευρωπαϊκής βιομηχανίας, οι παγκόσμιες τιμές LNG, ακόμη και οι γεωπολιτικές ισορροπίες, μπορούν να ανατρέψουν γρήγορα τα πιο καλοσχεδιασμένα σενάρια.
Το 2026 οι τιμές ηλεκτρικής ενέργειας ενδέχεται να εμφανίσουν μια ήπια αποκλιμάκωση, αλλά η μεταβλητότητα παραμένει, καθώς το σύστημα εξακολουθεί να εξαρτάται σε κρίσιμες ώρες από το φυσικό αέριο. Στο αέριο, η ευρωπαϊκή στρατηγική απεξάρτησης από τη Ρωσία μπαίνει πιο έντονα στην εξίσωση, με τους traders να προεξοφλούν το τέλος των ρωσικών ροών και να «τιμολογούν» την αβεβαιότητα.
Στη λιανική ρεύματος, η συγκέντρωση γύρω από λίγους ισχυρούς πόλους συνεχίζεται, με τους καθετοποιημένους παίκτες να αποκτούν πλεονέκτημα κλίμακας και τους καταναλωτές να στρέφονται σταθερά σε συμβόλαια σταθερής τιμής. Η μετάβαση αυτή, αν και λογική, κρύβει τον κίνδυνο να περιοριστεί ο πραγματικός ανταγωνισμός αν δεν συνοδευτεί από ουσιαστική εποπτεία και διαφάνεια.
Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει και το μέτωπο των δικτύων. Ο ΑΔΜΗΕ καλείται να υλοποιήσει ένα από τα μεγαλύτερα επενδυτικά προγράμματα της ιστορίας του, με διασυνδέσεις νησιών και ενισχύσεις του συστήματος. Όμως, όσο καθυστερούν οι τελικές αποφάσεις για χρηματοδότηση και θεσμικό πλαίσιο, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος το κόστος να μετακυλιστεί αργότερα στους καταναλωτές.
