Τα αιτήματα των εταιρειών, οι οποίες διέθεταν ήδη τέτοιου είδους άδεια στο εξωτερικό, είχαν υποβληθεί στην Ελλάδα το διάστημα από το 2004 έως το 2007.
Στις σχετικές προσφυγές που κατέθεσαν στο ΣτΕ οι εταιρείες υποστήριζαν ότι η ισχύουσα, τότε, ελληνική νομοθεσία που έδινε το αποκλειστικό δικαίωμα στον ΟΠΑΠ να διαχειρίζεται και να διοργανώνει τυχερά παιχνίδια προσέκρουε στη Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας που κατοχυρώνει την ελευθερία εγκατάστασης και την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών.
Η Ολομέλεια του ΣτΕ απέρριψε τις προσφυγές κρίνοντας πως το νεότερο νομοθετικό πλαίσιο και συγκεκριμένα οι νόμοι 4002/2011 , 4038/2012 και 4141/2013 με τους οποίους διατηρήθηκε το μονοπώλιο της εταιρείας ΟΠΑΠ ΑΕ, θέτουν πλέον ένα κανονιστικό πλαίσιο που είναι συμβατό με τις επιταγές του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ακόμη, με την απόφασή της η Ολομέλεια έκρινε ότι το σύνολο των νεότερων ρυθμίσεων αποσκοπεί στην καταπολέμηση του παράνομου στοιχηματισμού και της εγκληματικής δραστηριότητας στον τομέα των τυχερών παιγνίων, μέσω της κατεύθυνσης των σχετικών δραστηριοτήτων προς ένα νόμιμο και ελεγχόμενο πλαίσιο.
Παράλληλα, η Ολομέλεια στην απόφασή της δεν παραλείπει να επισημαίνει και την ανάθεση της εποπτείας και του ελέγχου του συνόλου των τυχερών παιγνίων στην Επιτροπή Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων, η οποία είναι ανεξάρτητη διοικητική αρχή.
Για τους λόγους αυτούς η Ολομέλεια απέρριψε τις αιτήσεις των εταιρειών κρίνοντας πως τυχόν ακύρωση των σιωπηρών απορρίψεων δεν θα τις ωφελούσε αφού δεν θα ήταν δυνατόν να ικανοποιηθούν οι αιτήσεις τους μετά την εισαγωγή των νεότερων και συμβατών με ενωσιακό δίκαιο νομοθετικών ρυθμίσεων.
Υπενθυμίζεται ότι για την υπόθεση αυτή η Ολομέλεια του ΣτΕ είχε αποστείλει το 2010 προδικαστικά ερωτήματα προς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο άφησε στην κρίση του ελληνικού δικαστηρίου το ζήτημα της συμβατότητας του μονοπωλίου.
Να σημειωθεί, τέλος, ότι στη δίκη που έγινε στο ΣτΕ παρέμβαση υπέρ του κύρους των προσβαλομένων πράξεων άσκησε η ΟΠΑΠ ΑΕ.
