Με τον γιο της ενήλικο και τα χρέη να αυξάνονται, η Sue Barr συνειδητοποίησε στα 60 της ότι το σπίτι της δεν υποστήριζε πλέον τη ζωή που ήθελε να ζει.
Η πώλησή του αντίθετα της θα μπορούσε να της δώσει την ελευθερία να ταξιδέψει, να ανακτήσει την αυτοπεποίθησή της και να αναλάβει μια νέα δουλειά.
Αφήνοντας πίσω σχεδόν όλα όσα είχε στην κατοχή της, μπήκε στο πιο δημιουργικό κεφάλαιο της ζωής της.
Όταν το σπίτι μετατρέπεται σε «μαύρη τρύπα»
Αυτό που κάποτε έμοιαζε με άνετο καταφύγιο είχε μετατραπεί σε «μαύρη τρύπα» - θυμάται η Sue - με τα αυξανόμενα χρέη να της υπενθυμίζουν καθημερινά ότι δεν μπορούσε να χαρεί τη ζωή ή την ελευθερία που ήθελε.
Έχτισε ένα σπίτι για να μεγαλώσει ένα ανεξάρτητο παιδί, αλλά το να κρατήσει το σπίτι την κρατούσε πλέον πίσω από το να εξελιχθεί στο επόμενο κεφάλαιο της ζωής μου, ένα κεφάλαιο γεμάτο δημιουργικές δυνατότητες που τα χρέη καθιστούσαν αδύνατο να κυνηγήσει.
Κατά τη διαδικασία τακτοποίησης των δωματίων, παρατήρησε πόσο λίγη σημασία είχαν πια για εκείνη τα αντικείμενα.
Ποτέ δεν ήταν τα πράγματα, μόνο οι αναμνήσεις. Και οι αναμνήσεις δεν χρειάζονται αποθηκευτικό χώρο. Φωτογράφησε ό,τι είχε σημασία και δώρισε τα περισσότερα από τα υπόλοιπα.
Το να αφήσει πίσω της τα πράγματα την έκανε να αναπνεύσει για πρώτη φορά σε χρόνια.
«Πούλησα το σπίτι και βρήκα αυτοπεποίθηση»
Όπως εξηγεί, «η πώληση του σπιτιού μου έδωσε τον οικονομικό και συναισθηματικό χώρο να αντιμετωπίσω κάτι που απέφευγα για χρόνια».
«Χρειαζόμουν εκτεταμένη οδοντιατρική φροντίδα, και χωρίς τα δόντια μου δεν ένιωθα πλέον αυτοπεποίθηση για το χαμόγελό μου. Ως φωτογράφος, είχα περάσει δεκαετίες προτρέποντας άλλους να χαλαρώσουν ενώ εγώ απέφευγα τον φακό».
Ταξίδι στο Ρίο ντε Τζανέιρο
Η Sue Barr ταξίδεψε στη Βραζίλια και εκεί εμπιστεύτηκε έναν αισθητικό οδοντίατρο. Το κόστος ήταν πολύ πιο προσιτό απ’ ό,τι στις ΗΠΑ. «Μετά τη χειρουργική επέμβαση και την αρχική ανάρρωση, ταξίδεψα στο Ρίο. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια ένιωσα ελεύθερη να κοιτάξω τον φακό και να χαμογελάσω στον κόσμο γύρω μου χωρίς δισταγμό.
Το σωματικό και οικονομικό βάρος που κουβαλούσα για χρόνια άρχισε να μειώνεται. Η Βραζιλία αναζωογόνησε την αυτοπεποίθησή μου και μου θύμισε πως μπορώ ακόμη να επανεφεύρω τον εαυτό μου».
Η δουλειά σε κρουαζιερόπλοιο
Πριν πουλήσει το σπίτι της, η Sue είχε ψάξει τρόπους να ταξιδεύει δουλεύοντας. Μια φίλη της δούλευε ως σομελιέ σε κρουαζιερόπλοια κι έτσι ο αλγόριθμος συνέχισε να της προτείνει δουλειές... στη θάλασσα. H Sue έκανε μερικές αιτήσεις από περιέργεια.
«Ενώ ήμουν ακόμα στο Ρίο, ήρθε η κλήση. Μου προσφέρθηκε συμβόλαιο ως επικεφαλής φωτογράφος σε πολυτελές κρουαζιερόπλοιο, ρόλος που θα με οδηγούσε σε διαφορετικές ηπείρους. Προκειμένου να καλύπτω τις προϋποθέσεις, χρειαζόμουν πιστοποιητικό Ναυτικού, που στην ηλικία μου απαιτούσε εκτεταμένες ιατρικές εξετάσεις και λειτουργικά τεστ. Ήταν ταπεινωτικό, αλλά τα κατάφερα».
Στη συνέχεια η Sue είχε λιγότερο από μια εβδομάδα για να ετοιμαστεί και να ξεκινήσει από το Σίδνεϊ. «Μετά από πτήση 31 ωρών και γνωρίζοντας ότι θα επιβιβαζόμουν μέσα σε 24 ώρες, άφησα τις βαλίτσες στο ξενοδοχείο και περπάτησα κατά μήκος της παραλίας από το Darling Harbor μέχρι τη Όπερα».
«Η ζωή στη θάλασσα ήταν μια μελέτη αντιθέσεων: Φωτογράφιζα σε στούντιο στον 15ο όροφο, αλλά κοιμόμουν πολύ πιο κάτω σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα. Ανεβαίναμε ατελείωτες σκάλες κάθε μέρα [...] Αλλά πάνω στο κατάστρωμα, ο ωκεανός έκανε τα πάντα να αξίζουν. Ένα ανεμπόδιστο ηλιοβασίλεμα στη θάλασσα μπορεί να αλλάξει όλη τη διάθεσή σου [...] Η δημιουργικότητά μου άρχισε να ανθίζει για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό, και συνειδητοποίησα ότι μπορούσα να απορροφήσω τόσα πολλά μόνο επειδή είχα αφήσει τόσα πίσω μου».
Νέο σπίτι και νέα αρχή
Σε έξι μήνες, η Sue επισκέφθηκε τρεις ηπείρους, έγινε πιο υγιής από ό,τι είχε υπάρξει επι χρόνια και για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες το χαμόγελο της έβγαινε και πάλι αβίαστα.
«Οι οικονομικές μου υποχρεώσεις φαίνονταν ελαφρύτερες και η σπίθα που μου έλειπε είχε επιστρέψει, μετά από χρόνια συσσώρευσης αντικειμένων και δεσμεύσεων που με κρατούσαν δεμένη ενώ ήμουν έτοιμη να πλεύσω σε ένα νέο κεφάλαιο γεμάτο δημιουργικότητα».
Κατά τη διάρκεια της ανάρρωσης από έναν τραυματισμό στο Μαϊάμι, η Sue έλαβε μια ακόμα απρόσμενη κλήση. Ένα διαμέρισμα - για το οποίο είχε κάνει αίτηση χρόνια πριν - ήταν πλέον διαθέσιμο στο Asbury Park. Είχε θέα στον ωκεανό, βρισκόταν σε μια κοινότητα καλλιτεχνών και μουσικών, και είχε ενοίκιο που μπορούσε πραγματικά να αντέξει.
«Είχα αφήσει πίσω μου όλα όσα με κρατούσαν πίσω. Αυτό που κέρδισα ήταν ελευθερία — την ελευθερία να δημιουργώ, να ταξιδεύω και να χαμογελάω ξανά, με την κάμερα ως εισιτήριο για το μέλλον μου».
