Παρά το γεγονός πως η γεύση ενός φαγητού συχνά συνδέεται αποκλειστικά με τη γευστική εμπειρία και τους κάλυκες, τις προτιμήσεις και τις επιλογές κάθε ατόμου, επιστημονικές έρευνες έρχονται για να αποδείξουν ότι το φαγητό αποκτά διαφορετική διάσταση όταν καταναλώνεται με παρέα, ακόμη και με «ολογράμματα».
Θα μπορούσε να αποδοθεί ως η «κοινωνική» διάσταση του φαγητού που ενισχύει την αντίληψη της γεύσης, καθώς πλέον η τροφή παύει να είναι επιβίωση, αλλά εμπειρία.
Πιο συγκεκριμένα, μελέτες στον τομέα της ψυχολογίας της διατροφής και της γνωστικής επιστήμης δείχνουν ότι η παρουσία άλλων ανθρώπων ή η αίσθηση κοινωνικής συνύπαρξης αυξάνει την απόλαυση και την θετική αξιολόγηση της τροφής.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αντίστοιχα, η αντίληψη της γεύσης, επηρεάζεται από το πολιτισμικό πλαίσιο και την ψυχολογική κατάσταση του ατόμου με θετικά συναισθήματα, που συνδέονται με την χαλάρωση και την οικειότητα που επηρεάζουν την εμπειρία.
Ως εκ τούτου, ακόμη και το πιο απλοϊκό γεύμα, αποκτά διαφορετική διάσταση όταν καταναλώνεται στο σπίτι ενός φίλου, παρά σε μοναχικό ή ουδέτερο περιβάλλον, υπογραμμίζοντας τη σύνθετη αλληλεπίδραση μεταξύ γεύσης, κοινωνικού πλαισίου και συναισθηματικής εμπειρίας.
Έρευνα που δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο «Science direct», θέτει το ζήτημα επί τάπητος και υπογραμμίζει πως η γεύση του φαγητού βελτιώνεται όταν η στιγμή «μοιράζεται», ενώ ακόμη και η ποσότητα του φαγητού, αυξάνεται ακούσια.
Παρ’ όλα αυτά, η εν λόγω έρευνα, χώρισε το διερευνητικό πλαίσιο σε υποκατηγορίες, βάζοντας τους εθελοντές να καταναλώσουν ένα φαγητό ουδέτερης γεύσης σε διαφορετικές καταστάσεις, χωρίς αυτό να συνεπάγεται γεύμα σε παρέα.
Στην πρώτη περίπτωση, ενήλικοι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας, και πρόσωπα πιο νεαρής, κλίθηκαν να καταναλώσουν ποπ- κορν μπροστά από τον καθρέπτη, αντικρίζοντας το ολόγραμμά τους, να κάνει ακριβώς τις ίδιες κινήσεις. Το πείραμα συνεχίστηκε μπροστά σε στατική εικόνα του ίδιου τους του εαυτού, ενώ και στις δύο περιπτώσεις το αποτέλεσμα ήταν κοινό.
Και οι δύο υποομάδες εθελοντών, κατανάλωσαν μεγαλύτερη ποσότητα και διευκρίνισαν πως η τροφή, απέκτησε άλλη διάσταση, μία πιο γευστική χροιά. Έτσι, ακόμη και η πιο απλή οπτική αναπαράσταση ενός «άλλου» — ακόμη και αν πρόκειται για τον ίδιο μας τον εαυτό — μπορεί να ενισχύσει την αντίληψη της γεύσης, αποδεικνύοντας ότι η κοινωνική διάσταση του φαγητού είναι tόσο ψυχολογική όσο και φυσική.
Εκ του αποτελέσματος, οι μελέτες για το φαινόμενο της «κοινωνικής διευκόλυνσης του φαγητού» δείχνουν ότι η παρουσία άλλων ανθρώπων — ή ακόμη και η αίσθηση κοινωνικής συνύπαρξης — αυξάνει την απόλαυση και την εκτίμηση της γεύσης. Έτσι, οι έρευνες αποδεικνύουν πως στην προκειμένη περίπτωση η αντίληψη της γεύσης δεν εξαρτάται μόνο από τα συστατικά ή την παρασκευή του φαγητού, αλλά και από το κοινωνικό και πολιτισμικό πλαίσιο στο οποίο καταναλώνεται.
Έτσι λοιπόν, η εν λόγω έρευνα θα μπορούσε να δώσει και την απάντηση σχετικά με το ερώτημα: «Γιατί το τοστ σε σπίτι φίλου, γίνεται πιο νόστιμο;».
