Η μεγάλη ήττα του Βίκτορ Όρμπαν μετά από δεκαέξι χρόνια αυταρχικής διακυβέρνησης, συνιστά ιστορική τομή για την Ουγγαρία. Μια ολόκληρη εποχή κλείνει με τη θριαμβευτική εκλογή του Πέτερ Μάγιαρ, ο οποίος κέρδισε κοινοβουλευτική πλειοψηφία που υπερβαίνει τα 2/3, κάτι που του επιτρέπει να αλλάξει το ουγγρικό σύνταγμα.
Ταυτόχρονα, η εμβέλεια της πολιτικής αλλαγής στην Ουγγαρία είναι διεθνής και στέλνει μείζονος σημασία μηνύματα.
Η ήττα του τραμπισμού
Το πρώτο διεθνές μήνυμα που έστειλαν οι κάλπες στην Ουγγαρία είναι η αποδυνάμωση του τραμπισμού. Δεν είναι μόνο ότι στο γεωπολιτικό επίπεδο, ο Τραμπ χάνει τον πιο πιστό του σύμμαχο στην ΕΕ -ο Μάγιαρ αναμένεται να ακολουθήσει μια πιο «φιλοευρωπαϊκή» πολιτική.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Εξίσου σημαντική είναι η ήττα που υπέστη ο τραμπισμός ως παγκόσμιο πολιτικό ρεύμα. Ο Όρμπαν υπήρξε ο κατεξοχήν εκπρόσωπος του τραμπισμού στην Ευρώπη και ο ίδιος ο Τραμπ του έδωσε κάθε δυνατή πολιτική στήριξη για να κερδίσει τις εκλογές. Η στήριξη αυτή δεν τον ωφέλησε, αλλά τον έβλαψε.
Η διαφορά σε σχέση με το τι συνέβαινε πριν λίγους μήνες, είναι πολύ μεγάλη. Η εκλογική νίκη του Τραμπ δημιούργησε ένα νέο πολιτικό παράδειγμα για την Ακροδεξιά και τη Δεξιά σε όλον τον κόσμο. Η στήριξη του Τραμπ θεωρούταν μείζον πλεονέκτημα για ένα κόμμα -ειδικά μετά την εξαγορά του X από τον Έλον Μασκ. Δεν είναι τυχαίο ότι οι δεξιοί πολιτικοί διαγκωνίζονταν για το ποιος θα εμφανιστεί πιο φιλοτραμπικός.
Τώρα η κατάσταση έχει αντιστραφεί. Ο αδικαιολόγητοι πόλεμοι που εξαπέλυσε, η αναταραχή που έχει προκαλέσει στην παγκόσμια οικονομία και οι απειλές κατά της εθνικής κυριαρχίας της Δανίας άλλαξαν την πρόσληψη για τον Τραμπ ακόμα και μεταξύ των δεξιών ψηφοφόρων. Ο Τραμπ είναι πια αρνητικό παράδειγμα για το πώς πρέπει να ασκείται η πολιτική. Το να θεωρείσαι τραμπικός σου κάνει πλέον πολιτική ζημιά.
Η Ευρώπη και ο αυταρχισμός
Αποτελεί κοινό τόπο στις μετεκλογικές αναλύσεις ότι η πτώση του Όρμπαν συνιστά επιτυχία για τις Βρυξέλλες, αφού ο Μάγιαρ αναμένεται να φέρει την ουγγρική εξωτερική πολιτική πιο κοντά σε αυτήν της ΕΕ -χωρίς να διακόψει όμως τις σχέσεις του με τη Ρωσία. Ασφαλώς το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ουγγαρία δείχνει ότι η ΕΕ παρά την κρίση της, διατηρεί τη δυνατότητα πίεσης σε κράτη μέλη που βγαίνουν έξω από το πλαίσιο. Βασικό εργαλείο αυτών πιέσεων είναι οι ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις και η επήρεια της γερμανικής οικονομική ισχύος. Επομένως, η ΕΕ στέλνει το μήνυμα ότι διατηρεί τον έλεγχο του χώρου της, παρά την αδυναμία της να παρέμβει αποτελεσματικά στις παγκόσμιες γεωπολιτικές κρίσεις.
Επιπλέον, με την πτώση του Όρμπαν αναδείχθηκε το όριο που μπορεί να φτάσει ο αυταρχισμός στην ΕΕ. Η αυταρχική διολίσθηση στην ΕΕ είναι προφανής, από τον περιορισμό της ελευθερίας του λόγο μέχρι τη συστηματική παραβίαση της ιδιωτικότητας. Άλλωστε το ότι ο Όρμπαν κυβέρνησε επί δεκαέξι χρόνια καταρρακώνοντας βασικές πολιτικές ελευθερίες των Ούγγρων, αποδεικνύει ότι η ΕΕ δεν μπορεί να προστατεύσει τη δημοκρατία στα κράτη μέλη με τον τρόπο που γινόταν αυτό αντιληπτό στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης. Ωστόσο, ο αυταρχισμός στην ΕΕ δεν μπορεί να ξεπεράσει το όριο των ελεύθερων εκλογών. Ακόμα και ο Όρμπαν που κυβέρνησε με τους όρους του αυταρχικού καθεστώτος επί δεκαέξι χρόνια, δεν επιχείρησε να νοθεύσει τις κάλπες και αναγνώρισε αμέσως το αποτέλεσμα.
Υπάρχει όριο λοιπόν, αλλά και μόνο ότι αυτό το όριο χαράσσεται στις ελεύθερες εκλογές, δείχνει την κρίση της ευρωπαϊκής δημοκρατίας
Η εναλλαγή
Υπάρχει κι ένα ακόμα μήνυμα που στέλνει η Ουγγαρία. Παραδοσιακά στις δυτικές δημοκρατίες το δίπολο της διακυβέρνησης το συγκροτούσαν η Κεντροαριστερά και η Κεντροδεξιά. Τώρα στην Ουγγαρία ένας πολιτικός της Δεξιάς διαδέχεται στην πρωθυπουργία έναν ακροδεξιό. Αυτό δείχνει πόσο δεξιά μετατοπίστηκε ο πολιτικός άξονας στην εποχή του Όρμπαν. Το ουγγρικό καμπανάκι χτυπάει για τις προοδευτικές δυνάμεις σε όλη την Ευρώπη.
