Η πολιτική της γίνεται πλέον ένας ιδιαίτερος δρόμος, και έχει γίνει πολύ πιο αντιπαθής στην Ευρώπη από ό,τι θέλουν να παραδεχτούν οι περισσότεροι Γερμανοί. Στη νότια Ευρώπη διαμορφώνεται ένα δεύτερο μέτωπο κατά της γερμανικής κυριαρχίας την Ευρώπη, παράλληλα με την αδιάλλακτη άρνηση της ανατολικής Ευρώπης για οποιονδήποτε συμβιβασμό στο προσφυγικό. Στην Ελλάδα οι πολιτικοί του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν λησμονήσει την ταπείνωση και την εθνική εξαθλίωση των περασμένων ετών. Τώρα συμπαρατάσσεται και ο Ιταλός Ματέο Ρέντσι για ένα μεσογειακό «new deal»,γράφει μεταξύ άλλων σε σχόλιό της η συντηρητική Die Welt.
Ο χαρακτηρισμός της συνόδου κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Μπρατισλάβα ως «κρουαζιέρας στο Δούναβη» από τον Ματέο Ρέντσι, πρέπει να ήταν για την Αγγελα Μέρκελ ένα ράπισμα, δεδομένου ότι επένδυσε πολλή δουλειά σε πολλές διπλωματικές επαφές. Τελικά η σύνοδος κατέληξε σε φιάσκο, αφού δεν υπήρξε σε καμιά περίπτωση συναίνεση στα σημαντικότερα θέματα της ηπείρου. Έτσι, η μοναξιά της καγκελαρίου μεγαλώνει και όχι μόνο στο προσφυγικό, διότι εδώ και καιρό συνδέεται και με άλλα προβλήματα.
Στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, τη νότια Ιταλία και την Ισπανία εκατοντάδες χιλιάδες απόφοιτοι ζουν από την πενιχρή σύνταξη των παππούδων και των γιαγιάδων, καταφεύγουν στους γονείς τους ή προσπαθούν να φύγουν στο εξωτερικό. Αντίθετα με την πλούσια Γερμανία, στη Μεσόγειο δεν υπάρχουν πλεονάσματα για να θρέψουν τους πρόσφυγες, επισημαίνει η γερμανική εφημερίδα
Στη δε ανατολή ούτε καν που σκέφτονται να υπακούσουν στα κελεύσματα της Γερμανίας. Το αποτέλεσμα του αυριανού δημοψηφίσματος στην Ουγγαρία απλώς θα επικυρώσει τη σκληρή πολιτική του Ορμπάν απέναντι στους πρόσφυγες με τους φράχτες να προστατεύουν τα σύνορα. Και ο Ούγγρος πρωθυπουργός δεν είναι μόνος εδώ και καιρό.
Κανένας πολιτικός οποιασδήποτε πολιτικής απόχρωσης μεταξύ Μπρατισλάβας και Βουκουρεστίου δεν μπορεί να αντιληφθεί γιατί ενώ εκατοντάδες χιλιάδες δικών τους πολιτών πρέπει να μεταναστεύσουν εντός της Ευρώπης, συχνά χωρίς τα παιδιά τους, πρέπει να δεχτούν οικονομικούς μετανάστες από το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές ή τη Σενεγάλη.
Η Μέρκελ δεν έχει κανέναν σύμμαχο εκτός Κομισιόν. Ο Κάμερον με τον οποίο διατηρούσε φιλικές σχέσεις είναι παρελθόν, όπως και η Βρετανία ως μέλος της Ε.Ε. Ο αυστριακός καγκελάριος Φάιμαν έχει παραιτηθεί και ο Μαριάνο Ραχόι δεν ήταν στη Μπρατσλάβα καν στην ατζέντα των επαφών για συνομιλίες με την καγκελάριο, αφού είναι απλώς ένας πρωθυπουργός χωρίς εξουσία.
Οι δε σοσιαλιστές στην Ισπανία αποσυναρμολογούνται από μόνοι τους διότι συνθλίβονται μεταξύ Ποδέμος και συντηρητικών. Έτσι, η τελευταία φιλική προς την Μέρκελ κυβέρνηση έχει αποσταθεροποιηθεί σε μόνιμη βάση.
Στην Πορτογαλία συζητιέται από έναν ακραίο αριστερό συνασπισμό η εισαγωγή του φόρου για τους πλούσιους όπως επίσης συζητούνται και οι δημόσιες επενδύεις ως απάντηση στην οικονομική κρίση.
Στην Ελλάδα οι πολιτικοί του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν λησμονήσει την ταπείνωση και την εθνική εξαθλίωση των περασμένων ετών. Τώρα συμπαρατάσσεται και ο Ιταλός Ματέο Ρέντσι με τις φωνές οποίες λένε πως δεν μπορεί να συνεχιστεί η ρεαλιστική πολιτική της Μέρκελ, ανεξάρτητα από το αν ένα μεσογειακό «new deal» βλάπτει ή όχι το Σύμφωνο Σταθερότητας ή το ευρώ. Ο Ρέντσι βρίσκεται πολιτικά στη μέγγενη από την οποία δεν μπορεί να τον απελευθερώσει η γερμανική πολιτική της αυστηρής λιτότητας.
