Με περισσότερα από 60.000 ευρώ «φέσωσε» τράπεζα τους ιδιοκτήτες ακινήτου το οποίο μίσθωνε για τη λειτουργία υποκαταστήματός της στην Ν. Σμύρνη.
Τον «Κινέζο» φαίνεται ότι έκανε μεγάλη ελληνική τράπεζα, αρνούμενη να συμμορφωθεί με τα …ψιλά γράμματα του μισθωτηρίου συμβολαίου που είχε συνάψει με τους τέσσερις ιδιοκτήτες του ισόγειου καταστήματος το οποίο είχε νοικιάσει για να στεγαστεί υποκατάστημά της στη Νέα Σμύρνη. Αν και το ιδιωτικό συμφωνητικό επαγγελματικής μίσθωσης όριζε ποσοστό αναπροσαρμογής, 5% κάθε χρόνο, εν τούτοις η τράπεζα ουδέποτε κατέβαλε την αύξηση αυτή. Επί πέντε χρόνια συνέχιζε να πληρώνει το ίδιο ενοίκιο, χωρίς να συμπεριλάβει την αναπροσαρμογή που προέβλεπε το μισθωτήριο για κάθε επόμενο έτος, φτάνοντας τελικά να χρωστάει ποσό το οποίο ανέρχεται στα 61.808,68 ευρώ.
Δικαστικός μαραθώνιος
Οκτώ χρόνια χρειάστηκε να περιμένουν οι ιδιοκτήτες του ακινήτου προκειμένου να δικαιωθούν στην αντιδικία τους με την τράπεζα, παρότι μάλιστα είχαν κερδίσει την αγωγή που κατέθεσαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο της Αθήνας από το 2018. Ακολούθησε έφεση από την τράπεζα και η υπόθεση έφτασε στο Μονομελές Εφετείο το οποίο την απέρριψε κατ’ ουσίαν, επικυρώνοντας την πρωτοβάθμια απόφαση του δικαστηρίου. Ωστόσο η τράπεζα προσέφυγε στον Άρειο Πάγο, ζητώντας την αναίρεση της εφετειακής απόφασης.
Έωλος ο ισχυρισμός της τράπεζας περί σιωπηρής συμφωνίας
Βασικό επιχείρημα της τράπεζας ήταν πως « με σιωπηρή συμφωνία» των δύο πλευρών είχε καταργηθεί ο συμβατικός όρος της αναπροσαρμογής του μηνιαίου μισθώματος, ισχυρισμός όμως που, σύμφωνα με το Δ΄ Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου «ουδόλως αποδείχθηκε». Αντίθετα, από τα στοιχεία που προσκομίστηκαν , προέκυψε ότι «με το από 23.3.2012 ιδιωτικό συμφωνητικό, τροποποιήθηκε η αρχική συμφωνία ως προς το ύψος του καταβαλλομένου μηνιαίου μισθώματος, το οποίο ορίσθηκε για το χρονικό διάστημα από 1-8-2011 έως 31-12-2012 στο ποσό των 5.500 ευρώ, αναπροσαρμοζόμενο το μήνα Μάρτιο κάθε έτους κατά ποσοστό 5% επί του εκάστοτε καταβαλλόμενου μισθώματος του αμέσως προηγουμένου έτους….. Ωστόσο, η εναγομένη (τράπεζα), αν και χρησιμοποιούσε ανενόχλητα το μίσθιο κατά το επίδικο χρονικό διάστημα από 1-1-2013 έως 18-4-2018, κατέβαλλε στους ενάγοντες μηνιαίως το ποσό των 5.500 ευρώ πλέον του αναλογούντος τέλους χαρτοσήμου, εξακολουθεί δε να τους οφείλει τη διαφορά μεταξύ των καταβληθέντων και των πράγματι οφειλομένων, βάσει της συμφωνηθείσας αναπροσαρμογής, μισθωμάτων και του αναλογούντος τέλους χαρτοσήμου, ανερχόμενη στο συνολικό ποσό των 61.808,68 ευρώ (από το οποίο οι ενάγοντες ζήτησαν το ποσό των 61.806,06 ευρώ, το οποίο τους επιδίκασε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο)».
Με το σκεπτικό αυτό αυτό, οι αρεοπαγίτες με την υπ’ αρ. 89/2026 απόφασή τους συντάχθηκαν απόλυτα με την απόφαση του Εφετείου, απορρίπτοντας την αναίρεσή της που ζήτησε η τράπεζα. «Συνεπώς, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην προηγηθείσα νομική σκέψη, ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, σε κάθε περίπτωση δε αυτός κρίνεται αβάσιμος, καθόσον με βάση τις παραδοχές της προσβαλλόμενης δεν αποδείχθηκε (ο ισχυρισμός της εναγομένης - αναιρεσείουσας), ότι με σιωπηρή συμφωνία των διαδίκων καταργήθηκε ο συμβατικός όρος περί αναπροσαρμογής του μηνιαίου μισθώματος για το μετά την 1η-1-2013 χρονικό διάστημα, ενώ στο αποδεικτικό του πόρισμα κατέληξε το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, χωρίς να διαπιστώσει, έστω και έμμεσα, την ύπαρξη κενού ή αμφιβολίας σχετικά με την έννοια της επικαλούμενης σιωπηρής συμφωνίας, για την οποία, άλλωστε, δεν δέχθηκε, ότι καταρτίσθηκε. Επομένως, με την κρίση του αυτή, το Εφετείο δεν παραβίασε ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου τις ανωτέρω διατάξεις, που, εν προκειμένω, δεν ήταν εφαρμοστέες και πρέπει να απορριφθεί ο σχετικός λόγος αναίρεσης», αναφέρει η απόφαση η οποία υποχρεώνει την τράπεζα να καταβάλει τα ποσά που οφείλει στους ιδιοκτήτες του ακινήτου.
