Η μοναξιά, οι καβγάδες στα μπαρ, η νευρικότητα, και πολλά ακόμα αρνητικά συναισθήματα, καθώς και η απόλυση, ήταν αυτά που του έδωσαν και την ώθηση να «παλέψει και να ξανά σηκωθεί». Ο ίδιος έχασε τον εαυτό του, την εμπιστοσύνη των άλλων προς το πρόσωπο του, την αυτοπεποίθησή του. Από το ένα ποτηράκι έφτασε στον απόλυτο εθισμό.
Τα τρία ποτά, έγιναν έξι και τα έξι, εννιά. Όπως εξιστορεί ο ίδιος όλα ξεκίνησαν επτά χρόνια πριν, όταν ο Γιώργος ήταν 26 ετών. Έπινε το αλκοόλ σαν να ήταν νερό και σε καθημερινή βάση.
«Στην αρχή βγαίναμε με την παρέα, διασκεδάζαμε. Ενώ οι άλλοι έπιναν τρία με τέσσερα ποτά εγώ έπινα τα διπλάσια. Δεν είχα καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά. Εκείνο το δύσκολο διάστημα είχα πιεστεί πάρα πολύ με διαφορά γεγονότα που συνέβησαν στην προσωπική μου ζωή, σε συνδυασμό φυσικά και με τις πολλές ώρες στην δουλειά. Από εκεί που έβγαινα για να περάσω όμορφα και να διασκεδάσω, γυρνούσα στο σπίτι και από την καθημερινή πίεση έβαζα ένα ποτό για να χαλαρώσω».
Χωρίς να το καταλάβει, ύστερα από εννέα περίπου μήνες ο Γιώργος έπινε κάθε βράδυ και όχι ένα αλλά τουλάχιστον πέντε ποτά.
«Θεωρούσα πως έτσι θα αποδράσω απο τα όσα συνέβαιναν. Μετά άρχιζα να «μπλέκω» τα συναισθήματα μου με το ποτό. Δηλαδή, ήμουν χαρούμενος έπινα, ήμουν στεναχωρημένος έπινα, είχα θυμό πάλι έπινα. Αυτό φυσικά είχε αντίκτυπο στη ζωη μου. Οι περισσότεροι άνθρωποι απομακρύνθηκαν, δεν άντεχαν τη συμπεριφορά μου. Ήμουν νευρικός, έκανα πολλά και άσχημα ξεσπάσματα για το τίποτα. Με τον τρόπο μου τους έδιωχναν. Οι φίλοι μου είχαν προσπαθήσει πολλές φορές να μου μιλήσουν και να με βοηθούσαν. Μου έλεγαν ότι έχω αλλάξει και ότι μόνο κακό κάνω στον εαυτό μου με τόσο ποτό. Εγώ δεν άκουγα. Τους έλεγα ότι είναι υπερβολικοί, ότι με κρίνουν, ότι με ζηλεύουν, τους έλεγα ό,τι μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους».
Η απόλυση και ο χωρισμός
Στα 28 του είχε μείνει ολομόναχος. Όπως λέει και ο ίδιος, στο Dnews, κανένας δεν μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί του.
«Η κοπέλα μου με χώρισε προφανώς και οι φίλοι μου είχαν δηλώσει ότι δεν μπορούσαν πλέον να κάνουν τίποτα μαζί μου. Τότε την είχα κατηγορήσει μάλιστα, ότι εκείνη έφταιγε για το χωρισμό μας. Δεν μπορούσα να αντιληφθώ τίποτα, ούτε το πόσο άσχημα της συμπεριφερόμουν. Το ίδιο και με τους φίλους μου. Βγαίναμε έξω έπινα και πολλές φορές τσακωνόμουν. Μεθούσα και αυτό με έκανε επιθετικό και βίαιο. Το «χαστούκι» που έφαγα και με ταρακούνησε ήταν όταν απολύθηκα από τη δουλειά. Από τις μεγάλες δώσεις που κατανάλωνα, δεν μπορούσα να ξυπνήσω το πρωί για να πάω στο γραφείο ή πήγαινα και μυριζα «οινόπνευμα». Ο υπεύθυνος μου, μού το είχε επισημάνει αρκετές φορές, αλλά ούτε και σε εκείνον έδινα σημασία. Είχα χάσει τον εαυτό μου. Έτσι λοιπόν την ημέρα που με κάλεσε το γραφείο του και μου ανακοίνωσε την απόλυση μου έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Γύρισα σπίτι και κοιταζόμουν στο καθρέφτη. Είχα χάσει τα πάντα. Με ρώτησα αν ήθελα αυτή να είναι η ζωή μου. Ένιωσα τόσο μόνος. Τότε αποφάσισα να ζητήσω βοήθεια. Η διαδικασία ήταν πολύ δύσκολη. Είχα αποφασίσει όμως ότι θα τα καταφέρω. Μόνο όταν αποφασίσει το ίδιο το άτομο που βιώνει αυτή την κατάσταση να αλλάξει, μόνο τότε υπάρχει ελπίδα. Ό,τι και να μας λένε οι υπόλοιποι δεν ακούμε. Δίπλα μου στάθηκε και η οικογένεια μου. Όσο και να προσπαθούσα να το κρύψω είχαν καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά. Τους είμαι ευγνώμων για την υπομονή και την στήριξη που μου έδειξαν».
Σήμερα ο 33χρονος Γιώργος δηλώνει υπερήφανος για τον εαυτό του και την καθημερινή προσπάθεια που καταβάλλει.
«Έχω να πιω δυο χρόνια. Ακόμα και σήμερα παλεύω. Και ξέρω ότι μέχρι να πεθάνω θα συνεχίσω να προσπαθώ. Πριν ένα μήνα για πρώτη φορά έπειτα από δύο χρόνια βγήκα σε μπαρ το βράδυ. Μου είχε λείψει πάρα πολύ και συνειδητοποίησα ότι ακόμα και χωρίς αλκοόλ μπορείς να περάσεις όμορφα. Πλέον έχω διαύγεια, μπορώ να συζητήσω με τους φίλους οι οποίοι πλέον είναι κοντά μου και μου δίνουν δύναμη. Κάποιες στιγμές, γυρίζω πίσω το χρόνο και σκέφτομαι πόσο κακό μου έκανα και πόσες όμορφες στιγμές έχασα. Αυτό μπορεί να ακούγεται κάπως παράξενο αλλά μου δίνει ώθηση για να μην ξανά «πέσω». Θέλω να είμαι όπως τώρα, να ζω και να απολαμβάνω αυτά που έχω».
