Της Βασιλικής Αγγουρίδη
Ο κ. Γιαννάκος απευθύνει έκκληση για βοήθεια εκ μέρους ενός 22χρονου αυτιστικού παιδιού και της οικογένειας του. Ο 22χρονος παραμένει δεμένος χειροπόδαρα στο κρεβάτι του στο Δρομοκαΐτειο εδώ και 1,5 χρόνο! Το κρεβάτι βιδώθηκε στο πάτωμα και το παιδί ζει στην απομόνωση, χωρίς να έχει τη δυνατότητα να βγει έξω όλο αυτό το διάστημα. «Τιμωρείται ως ο χειρότερος εγκληματίας επειδή έχει την ατυχία να πάσχει από αυτισμό».
Στη ρίζα του προβλήματος, η διαχρονική αδυναμία της πολιτείας να βοηθήσει ουσιαστικά και να εντάξει στην κοινωνία τα παιδιά με αυτισμό. «Πονάει η ψυχή σου να το βλέπεις και να σου λέει θέλω να πάω στο χωριό μου τώρα τα Χριστούγεννα και αυτό να μην μπορεί να γίνει. Να προσπαθεί να παίξει μπάλα στο δωμάτιό του με δεμένα τα πόδια», γράφει ο κ. Γιαννακος. Η μητέρα, στην προσπάθεια της να μεταφέρει το παιδί της σε ειδικό ξενώνα έχει βρει μόνο κλειστές πόρτες. «Έστω τώρα ας λυθεί το πρόβλημα. Το παιδί αξίζει μία καλύτερη τύχη», αναφέρει ο κ. Γιαννάκος.
Η αδυναμία αλλαγής της νοοτροπίας συνδυάζεται με την αδυναμία επαρκούς στελέχωσης του συστήματος ψυχικής υγείας.
«Εμείς οι εργαζόμενοι στο Δρομοκαϊτειο αισθανόμαστε ντροπή και συνάμα τύψεις που είμαστε αναγκασμένοι να καθηλώνουμε το παιδί για να μην αυτοτραυματιστεί επειδή έχουμε αποδεκατιστεί. Βλέπετε είμαστε δύο νοσηλευτές (εκ των οποίων πολλές φορές ο ένα εκπαιδευόμενος) για 40 ασθενείς στη βάρδια. Όλοι οι ασθενείς διεγερτικοί – επικίνδυνοι που εισάγονται συνοδεία τριών αστυνομικών», εξηγεί ο κ. Γιαννάκος. Σε 1450 οργανικές θέσεις έχουν απομείνει 400 εργαζόμενοι όλων των ειδικοτήτων.
Η ανοιχτή επιστολή
Παραμονές Χριστουγέννων. Στο Δρομοκαϊτειο εξακολουθεί να βρίσκεται εδώ και ενάμιση χρόνο ένα 22χρονο παιδί μόνιμα δεμένο σε πόδια και χέρια στο κρεβάτι του. Το κρεβάτι του για να μην κουνιέται στην προσπάθειά του να ελευθερωθεί βιδώθηκε στο πάτωμα. Το παιδί βρίσκεται μόνιμα σε ένα δωμάτιο απομόνωσης. Καμία δυνατότητα να βγει να κάνει μία βόλτα στον περιβάλλοντα χώρο του Νοσοκομείου. Να το δει ο ήλιος. Τιμωρείται ως ο χειρότερος εγκληματίας επειδή έχει την ατυχία να πάσχει από αυτισμό. Σε κανέναν δεν αξίζει αυτή η τύχη. Που είναι το κοινωνικό κράτος;
Το κράτος, η Ευρωπαϊκή Ένωση ξόδεψαν εκατομμύρια ευρώ για να ζουν αυτά τα παιδιά σε προστατευόμενους ξενώνες, διαμερίσματα μιας και στο σπίτι τους είναι αδύνατον να τα φροντίσει η οικογένειά τους. Που πήγαν όλα αυτά τα χρήματα; Τι γίνεται τώρα; Οι έχοντες την εξουσία θυμούνται τώρα παραμονές εορτών τα άτομα με αυτισμό και άλλες αναπηρίες και τα επισκέπτονται εθιμοτυπικά. Τι θα έλεγαν σε αυτό το παιδί που το καταδικάζουν να ζει καθηλωμένο χειροπόδαρα σε ένα δωμάτιο στο κρεβάτι του σε όλη του τη ζωή; Καμία λύση στο πρόβλημα παρά τις προσπάθειές μας. Παρά τη δημόσια κατακραυγή.
Θέλουν να ξεχάσει η κοινωνία ότι υφίσταται το πρόβλημα, εκμεταλλευόμενοι ότι τα μέσα ενημέρωσης δεν μπορούν να αναδεικνύουν το ίδιο θέμα συνεχώς. Πονάει η ψυχή σου να το βλέπεις και να σου λέει θέλω να πάω στο χωριό μου τώρα τα Χριστούγεννα και αυτό να μην μπορεί να γίνει. Να προσπαθεί να παίξει μπάλα στο δωμάτιό του με δεμένα τα πόδια.
Εμείς οι εργαζόμενοι στο Δρομοκαϊτειο αισθανόμαστε ντροπή και συνάμα τύψεις που είμαστε αναγκασμένοι να καθηλώνουμε το παιδί για να μην αυτοτραυματιστεί επειδή έχουμε αποδεκατιστεί. Βλέπετε είμαστε δύο νοσηλευτές (εκ των οποίων πολλές φορές ο ένα εκπαιδευόμενος) για 40 ασθενείς στη βάρδια. Όλοι οι ασθενείς διεγερτικοί – επικίνδυνοι που εισάγονται συνοδεία τριών αστυνομικών.
Τρώνε ξύλο οι νοσηλευτές, φωνάζουν βοήθεια και δεν τους ακούει κανείς. Σε 1450 οργανικές θέσεις μείναμε 400 εργαζόμενοι όλων των ειδικοτήτων. Λόγω έλλειψης κονδυλίων δεν μπορεί να γίνει η παραμικρή συντήρηση, επισκευή στις υποδομές του νοσοκομείου. Μπάνια, κουζίνες, σαλόνια απαράδεκτα. Οι κοριοί συνεχίζουν να περπατάνε σε δωμάτια ασθενών. Κατά τα άλλα τέτοιες ημέρες οι έχοντες την τύχη του κοινωνικού κράτους στα χέρια τους, λένε χρόνια πολλά. Να κάνουν όμως έργο για να αξίζουν τα πολλά χρόνια.
Όχι καθηλωμένα παιδιά σε κρεβάτια. Η μητέρα του παιδιού επικοινώνησε σήμερα μαζί μου σε απόγνωση και ζήτησε βοήθεια προκειμένου το παιδί να μεταφερθεί σε ένα ειδικό ξενώνα για παιδιά με αυτισμό. Απευθύνθηκε είπε παντού, αλλά βρήκε κλειστές πόρτες. Έστω τώρα ας λυθεί το πρόβλημα. Το παιδί αξίζει μία καλύτερη τύχη.
