Κατά την έναρξη της εισήγησής του, ο κ. Θεοφάνης επισήμανε ότι η κοινοπραξία που διεκδικεί τον ΟΛΘ διαθέτει ουσιαστική λιμενική τεχνογνωσία, ακόμη και σε διεθνές επίπεδο - και απάντησε σε όσους διατυπώνουν τις αμφιβολίες τους για το εάν το σχήμα διαθέτει βιώσιμο επενδυτικό σχέδιο, λέγοντας: «τους βεβαιώνουμε ότι αν και όταν τους χρειαστούμε, θα τους το ζητήσουμε».
Ο ίδιος δεν ξεκαθάρισε ότι πρόθεση της κοινοπραξίας είναι να υλοποιήσει άμεσα, σε βάθος τετραετίας - στον τεχνικά γρηγορότερο δυνατό χρόνο - και όχι επταετίας, τις υποχρεωτικές επενδύσεις των 180 εκατ. ευρώ που προβλέπονται στη σύμβαση, «και ανεξάρτητα από το εάν η πολιτεία θα φανεί συνεπής στην υποχρέωσή της να ολοκληρώσει τις οδικές και σιδηροδρομικές συνδέσεις του λιμανιού», αφού όπως είπε «εάν δεν το πράξουμε αυτό, ο ΟΛΘ που σήμερα βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, θα χάσει το τρένο». Πάντως, ξεκαθάρισε ότι εάν η πολιτεία δεν σπεύσει να εκτελέσει τα έργα που «έχει υποχρέωση να κάνει», οι επενδύσεις που θα γίνουν από τον ιδιώτη δεν αποκλείεται τελικά να πέσουν «σε βαρέλι δίχως πάτο».
Η πολιτεία, όπως πρόσθεσε, θα πρέπει να δώσει ένα ιδιαίτερο στίγμα για τον ΟΛΘ, δείχνοντας έμπρακτα ότι αντιμετωπίζει το λιμάνι σαν έναν οικονομικό πολλαπλασιαστή, με επενδύσεις εκτός λιμένα, όπως για παράδειγμα με τη δημιουργία εμπορευματικού κέντρου.
Επισημαίνοντας δε, ότι η κοινοπραξία αποφάσισε να επενδύσει και να αναπτύξει το λιμάνι της Θεσσαλονίκης χωρίς να έχει ανταγωνιστικά συμφέροντα σε λιμενικές δραστηριότητες στην περιοχή, ο κ. Θεοφάνης εξήγησε τους στόχους που έχουν τεθεί, λέγοντας ότι «ο θαλάσσιος Δρόμος του Μεταξιού δεν σταματάει στον Πειραιά» και πρόσθεσε χαρακτηριστικά ότι «ο δρόμος αυτός μπορεί να φτάσει στη Θεσσαλονίκη και θα φανεί».
