Πεπεισμένος δηλαδή, πως το κομφούζιο από το ύψος του Λαινόπουλου έως τον κόμβο της (πρώην) Renault έχει προηγηθεί τις πρωινές ώρες (περίπου έως τις 10-10.30) όπου συνήθως όλοι παίρνουν τα αυτοκίνητα τους και κατεβαίνουν προς το κέντρο (προσέξτε πως στην πλειοψηφία τους είναι ένα άτομο ανά αυτοκίνητο!), και θα ακολουθήσει μετά το πέρας των μεσημεριανών ωρών (από τις 14.30 κι έπειτα), διαπράττω το ιστορικά ανεπανάληπτο λάθος να ενταχθώ σε μια από τις τέσσερις λωρίδες (αυτό μας μάρανε) του αυτοκινητόδρομου, με κατεύθυνση το μεγάλο λιμάνι.
Το “ενταχθώ” περικλείεται μέσα σε πολλά εισαγωγικά γιατί μια κουβέντα είναι αυτή… Ο “μεταλλικός πολτός” ξεκινά από τον Άγιο Στέφανο (δεν έχω οπτική επαφή, αλλά το ακούω στο ραδιόφωνο όταν είναι πλέον αργά αφού αποτελώ κιόλας μέρος του) και προεκτείνεται έως εκεί που φτάνει το μάτι. Μετά βασάνων και ύβρεων, βρίσκομαι μεταξύ τριαξονικών φορτηγών και πανύψηλων λεωφορείων προσπαθώντας να στριμωχθώ στην ουρά, ελπίζοντας πως όλα θα τελειώσουν πιο κάτω. Το ότι κρύφτηκε ο ήλιος ανάμεσα τους μόνο κωμικοτραγικό ακούγεται τέτοιες ώρες. Επιστρατεύω όση υπομονή διαθέτει ο οργανισμός μου και περιμένω ήρεμα την ώρα ή καλύτερα την... μέρα της απελευθέρωσης. Δεν σας κουράζω άλλο. Έχω σπάσει ήδη το προσωπικό ρεκόρ σε σπαταλημένες εργατώρες στο δρόμο, ακινητοποιημένος σε μποτιλιάρισμα άνευ προηγουμένου. Η ώρα είναι 15.30 (ναι καλά διαβάσατε δεν τα έχω χάσει ακόμη) και μόλις προσεγγίζω τη Λεωφόρο Αθηνών! Ναι, 3,5 ώρες μετά. Ποιος Πειραιάς; Αυτός μοιάζει με άπιαστο όνειρο. Ίσως αν ξεκινούσα με ένα γρήγορο ρυθμό προς την αντίθετη κατεύθυνση, ήδη να πλησίαζα στη συμπρωτεύουσα! Το χάος είναι μια κομψή λέξη που αδυνατεί να περιγράψει την οδυνηρή πραγματικότητα. Η παρέλαση του σημειωτόν δεν λέει να λάβει τέλος.
Κάπου εκεί είναι που νοσταλγείς τις ημέρες που τα πρατήρια βενζίνης δεν είχαν καύσιμα και οι περισσότεροι χρησιμοποιούσαν αναγκαστικά τα μέσα μαζικής μεταφοράς, εξοικονομώντας κόπο, χρόνο και χρήμα. Άντε τώρα να μιλήσεις για ίππους, ροπές, επιδόσεις, κρατήματα και άλλα ανούσια σε μια πόλη η οποία έχει άμεση ανάγκη για το καλό όλων να αποβάλλει όσα περισσότερα τετράτροχα μπορεί, ώστε να μην ξεπεράσουν τα τελευταία σε ποσότητα τους κατοίκους της. Τα περί απεργιών επαγγελματικών κλάδων και τα συναφή, τα ακούω βερεσέ και δεν είμαι σε θέση να καταλογίσω ευθύνες, συνηθισμένος στο κοινωνικό αλαλούμ που επικρατεί σε τούτη εδώ τη χώρα.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Αττικής είναι αναμφισβήτητα το κυκλοφοριακό, δεν είναι απλή διαπίστωση, είναι γεγονός. Καλό θα είναι οι νέες δημοτικές και νομαρχιακές αρχές να ασχοληθούν σοβαρά με το συγκεκριμένο θέμα, πριν βρεθούμε στη δυσάρεστη θέση να μην μπορούμε να εξέλθουμε από τις οικίες μας.
