#ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΒΟΥΝΑΡΙΔΗΣ

Χάρη στη νέα μισθωτική σχέση, ο Πρόεδρος της FIFA Τζίανι Ινφαντίνο, εκτός από την παρουσία του Πλανητάρχη στις κερκίδες, εξασφάλισε και κάποιες άλλες παροχές, όπως, για παράδειγμα να επιτρέψει ο Τραμπ τη χορήγηση βίζας σε πολίτες ξένων χωρών για να παρακολουθήσουν τους αγώνες του Μουντιάλ το 2026.

Η ρήση του Μάνου Χατζιδάκι, για το πρόσωπο του τέρατος είναι γνωστή και παραμένει επίκαιρη. «Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει ή ομορφιά».

Είναι εύλογη η ανησυχία ότι ο προστατευτισμός του Τραμπ, θα μειώσει και τη διάθεση των πολυεθνικών να επενδύσουν υπό μορφή διαφήμισης ή χορηγιών. Το 2025 οι ΗΠΑ θα φιλοξενήσουν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων, το 2026 το Μουντιάλ και το 2028 τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Όλα έχουν να κάνουν με ένα και βασικό ζητούμενο: «Τί ποδόσφαιρο θέλουμε;» - «Τί αθλητισμό θέλουμε;». Εν τέλει, και τί κοινωνία θέλουμε να έχουμε, δεδομένης της παιδευτικής αξίας του αθλητισμού.

Τον περασμένο Σεπτέμβρη, έγινε γνωστό ότι ο Νορβηγός ποδοσφαιριστής της Ρόζεμποργκ Όλε Σέτερ αρνήθηκε να πάρει μεταγραφή σε ομάδα του Ισραήλ, διότι, όπως δήλωσε δεν ήθελε να μπουν «ματωμένα χρήματα στο λογαριασμό του».

Θα ταίριαζε απολύτως, στην τελετή έναρξης που ετοίμασαν οι Γάλλοι η φράση «Τα είδαμε όλα». Και την Ιστορία και τον Πολιτισμό, και την πρόκληση και την Επανάσταση και τον ερωτισμό και το χιούμορ. Το τί κατάλαβε καθένας, το τί του άρεσε και το τί όχι, προφανώς εξαρτάται από τα βιώματά του, τις γνώσεις του, την αισθητική του.

Είναι ευτυχής συγκυρία, που οι Ολυμπιακοί Αγώνες γίνονται φέτος στο Παρίσι. Όχι μόνο γιατί το Παρίσι (όπως και η Αθήνα) είναι μία κατεξοχήν Ολυμπιακή Πόλη, αφού ένας Γάλλος, ο Πιερ ντε Κουμπερτέν είχε την ιδέα της αναβίωσης των Αγώνων στη σύγχρονη εποχή. Αλλά κυρίως, επειδή, στις μέρες μας, περισσότερο από ποτέ, είναι αναγκαίο να επισημανθούν και να ανανεωθούν οι ιδέες της Ισότητας, της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας...

Μπορεί καθένας να υποψιαστεί ότι η κινητικότητα στο πεδίο της τηλεοπτικής μετάδοσης των αγώνων ποδοσφαίρου είναι η αρχή μίας νέας φάσης για το ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Οι επιλογές της ΕΟΕ να ορίσουν τον Γιάννη Αντετοκούμπο και την Αντιγόνη Ντρισμπιώτη σημαιοφόρους της ελληνικής ολυμπιακής ομάδας, στους Αγώνες του Παρισιού ήταν ορθές. Όπως, θα ήταν εξίσου ορθές αν στη θέση του Γιάννη ήταν ο Μίλτος και στη θέση της Αντιγόνης, η Κατερίνα.

Στη χώρα μας, το μοντέλο του ηγέτη – πατερούλη δεν κυριαρχεί απλώς. Στη συνείδηση των φιλάθλων θεωρείται το μοναδικό αποδοτικό μοντέλο.

Οι ιδιοκτήτες των ομάδων είναι συνέταιροι στη διαμόρφωση του τελικού προϊόντος, που ονομάζεται: «Πρωτάθλημα». Συνεργάζονται ώστε αυτό να διεξάγεται κατά τον πιο διάφανο και αξιόπιστο. Με αυτόν τον τρόπο μεγιστοποιούν τα κέρδη τους ανταγωνιζόμενοι όχι μεταξύ τους, αλλά ανταγωνιζόμενοι με άλλα προϊόντα της βιομηχανίας του θεάματος.

Στο πλαίσιο του αθλητικού ανταγωνισμού, είναι απολύτως φυσιολογικά τα πειράγματα μεταξύ των φιλάθλων ή οπαδών. Προφανώς, οι οπαδοί της Μπαρτσελόνα ποτέ δε θα πανηγυρίσουν με τις νίκες της Ρεάλ, οι οπαδοί της Ρέιντζερς πάντα θα προσδοκούν να χάσει η Σέλτικ και οι οπαδοί της Λάτσιο χάρηκαν με τον πρόσφατο αποκλεισμό της Ρόμα.