Στην ανάγκη πολιτικής αλλαγής με τη διαμόρφωση ενός νέου πλειοψηφικού κοινωνικού μπλοκ μίλησε ο Αλέξης Χαρίτσης στον Πάνο Χαρίτο. Στην συνέντευξή του, στο nonpapers.gr, ο Αλέξης Χαρίτσης, σημείωσε ότι ο κύκλος της Νέας Αριστεράς κλείνει και πρόσθεσε ότι «χρειάζεται ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς, χρειάζεται ένα πολιτικό πλαίσιο γενναιόδωρο και συμπεριληπτικό, το οποίο θα περιλαμβάνει όλους όσοι θέλουν να συμμετέχουν σε αυτό και οι οποίοι θα συνομολογούν ένα σχέδιο και ένα πρόγραμμα που πραγματικά θα πείθει την κοινωνία ότι ναι, τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς. Ναι, μπορεί να υπάρξει μια διαφορετική προοπτική για τον τόπο. Και την προοπτική αυτή μπορούν να τη δώσουν οι δυνάμεις της Αριστεράς στην Ελλάδα».
Αναλυτικά όσα είπε ο Αλέξης Χαρίτσης στον Πάνο Χαρίτο:
-Η εκτίμησή μας είναι ότι ο κύκλος της Νέας Αριστεράς κλείνει. Γιατί αυτό που ανακύπτει ως κοινωνική αναγκαιότητα στις σημερινές συνθήκες είναι η διαμόρφωση ενός πλαισίου συγκλίσεων και συνεργασιών, το οποίο δεν μπορεί να υπηρετηθεί από τον συγκεκριμένο χώρο.
-Εκτιμώ ότι διαμορφώνεται μια κοινωνική δυναμική, η οποία αφενός λέει ότι δεν πρέπει να έχει τρίτη θητεία ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η κυβέρνηση της ΝΔ, ότι αυτό θα είναι κάτι καταστροφικό για τον τόπο και κατά δεύτερον, τουλάχιστον σε εκείνα τα κοινωνικά στρώματα και σε εκείνες τις κοινωνικές δυνάμεις που μας αφορούν, λέει ότι η απάντηση σε όλο αυτό και η προσπάθεια αποτροπής ενός τέτοιου ενδεχομένου πρέπει να έρθει από τη σκοπιά της Αριστεράς κι όχι από δυνάμεις της ακροδεξιάς ή από δυνάμεις αντιπολιτικές ή από δυνάμεις ακόμα και στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας. Η απάντηση πρέπει να δοθεί από την ευρύτερη πληθυντική Αριστερά.
-Η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν μετουσιώνεται σε πολιτική δυσαρέσκεια, με την έννοια ότι η ΝΔ παραμένει κυρίαρχη του πολιτικού παιχνιδιού. Κι αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης, και δη της αντιπολίτευσης στην Αριστερά και στην Κεντροαριστερά, δεν έχουμε καταφέρει να διαμορφώσουμε μια πολιτική πρόταση, που θα πείθει πραγματικά ότι ναι, υπάρχει αντίπαλος πόλος, ανταγωνιστικός, ο οποίος μπορεί να διεκδικήσει την πολιτική αλλαγή. Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το κρίσιμο.
-Από το 2019 η ΝΔ - παλιά της τέχνη κόσκινο - αλλά σε πολύ χειρότερη εκδοχή πλέον, εκμεταλλεύτηκε την επιστροφή της στην εξουσία για να επαναφέρει τις χειρότερες μεθόδους διακυβέρνησης, οξύνοντας τις ανισότητες.
-Η κυβέρνηση του 2015 -19 με όλες τις δυσκολίες, με όλα τα λάθη και τις παλινωδίες της, με την αφέλεια με την οποία ενδεχομένως αντιμετώπισε και τον συσχετισμό δυνάμεων, παρόλα αυτά, μέσα σε ένα πάρα πολύ ασφυκτικό δημοσιονομικό και πολιτικό περιβάλλον, κατάφερε σε αυτές τις πολύ δύσκολες συνθήκες να κάνει πέντε πολύ κρίσιμα πράγματα για τον τόπο: αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, στήριξη του κοινωνικού κράτους και του δημόσιου συστήματος υγείας κ.ά.
-Αυτό που έχει γίνει στη χώρα, μετά το 2019, σε επίπεδο μακροοικονομικό και στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε όλα αυτά τα κονδύλια που βρήκε στα χέρια του ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του είναι ένα πολιτικό έγκλημα που υποθηκεύει το οικονομικό και κοινωνικό μέλλον της χώρας. Θεωρώ ότι εδώ όχι απλώς χάθηκε μια ευκαιρία αλλά ήταν μια ιστορική συνθήκη στην οποία η χώρα θα μπορούσε, κλείνοντας την πολύ δύσκολη δεκαετία των μνημονίων, να μπει σε μια νέα φάση, να υπάρξει ουσιαστική αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου, διεύρυνση της παραγωγικής βάσης, στήριξη της παραγωγής και στον πρωτογενή και τον δευτερογενή τομέα. Προσπάθεια για να υπάρξει οικονομική δικαιοσύνη με την έννοια του να υπάρξουν περισσότεροι οικονομικοί δρώντες και να διαχυθεί ο παραγόμενος πλούτος προς τα κάτω. Τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε.
-Ίσα ίσα, αυτό που είδαμε είναι ότι η κρίση χρησιμοποιήθηκε ως ευκαιρία για να οξύνει ακόμη περισσότερο τις ανισότητες, για να υπάρχει μεγαλύτερη συγκεντροποίηση του πλούτου. Δείτε τι γίνεται σήμερα στους μεγαλύτερους κλάδους της οικονομίας: στις τράπεζες, στα καύσιμα, στις κατασκευές, στο λιανεμπόριο. Τι γίνεται στην ενέργεια, εκεί όπου πλέον έχουν δημιουργηθεί καρτέλ και ολιγοπώλια, που χειραγωγούν την αγορά και κερδοσκοπούν σε βάρος μιας ολόκληρης κοινωνίας.
-Για μια προοδευτική κυβέρνηση, που θέλει να εφαρμόσει αριστερές, ριζοσπαστικές πολιτικές, αυτό πρέπει να είναι η πρώτη κεντρική προτεραιότητα. Και αυτό μπορεί να αλλάξει, με πλήρη αντιστροφή της σημερινής τάσης σε σχέση με την αναλογία εργασίας κεφαλαίου, στήριξη των δυνάμεων της εργασίας και στο επίπεδο των συλλογικών διαπραγματεύσεων και στο επίπεδο του μισθού. Και την ίδια στιγμή με την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου.
-Δεν είναι δυνατόν σήμερα, στον ενεργειακό τομέα για παράδειγμα, που είναι εξαιρετικά κρίσιμος και θα είναι και για τα επόμενα χρόνια, αντί για πολιτικές που θα έδιναν τη δυνατότητα στην αυτοδιοίκηση, σε επιμελητήρια, σε εταιρείες λαϊκής βάσης, στις τοπικές κοινωνίες να εμπλακούν στη διαδικασία παραγωγής ενέργειας να έχουμε ένα καρτέλ, το οποίο μέσω του Χρηματιστηρίου Ενέργειας λυμαίνεται ολόκληρη την αγορά. Και αυτό αφορά και νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Εδώ όμως χρειάζονται αποφασιστικές παρεμβάσεις από τη μεριά του κράτους, χρειάζεται ένας άλλος ρόλος του κράτους.
-Χρειάζεται ένα κράτος το οποίο δεν θα είναι απλώς κράτος «τροχονόμος», αλλά ένα αναπτυξιακό κράτος που θα σχεδιάζει και θα υλοποιεί δημόσιες πολιτικές που θα προστατεύουν τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αυτό προφανώς δεν πρόκειται επ’ ουδενί να γίνει - και το έχει αποδείξει με χίλιους δύο τρόπους - από την κυβέρνηση της Δεξιάς. Δεν πρόκειται να γίνει ποτέ από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Γι’ αυτό η αλλαγή πολιτικής έχει ως προϋπόθεση την πολιτική αλλαγή.
-Οι στρατηγικές σχέσεις σε αυτές τις συνθήκες με ένα κράτος όπως το Ισραήλ είναι επιζήμιες για τα εθνικά συμφέροντα της χώρας μας. Η χώρα μας πρέπει να παίξει τον ρόλο ειρηνοποιού, έναν ρόλο σταθεροποιητικό στην περιοχή. Ιστορικά η χώρα μας είχε παίξει σε διάφορες φάσεις έναν τέτοιο ρόλο, και αυτό νομίζω ότι είναι η μόνη διέξοδος στη σημερινή εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, και όχι να σέρνεται πίσω από τα κελεύσματα του Αμερικανού προέδρου Τραμπ, όπως συμβαίνει σήμερα.
-Είναι εντυπωσιακό αυτό που γίνεται στην Αλβανία: μια επιτυχία του κινήματος των πολιτών που κατάφεραν να ανατρέψουν την απόφαση για μια επένδυση που αφορά τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ. Και το γεγονός ότι σε μια μικρή χώρα συγκεντρώνονται εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι και εκφράζουν την αντίθεσή τους σε μια προσπάθεια εκποίησης δημόσιας περιουσίας, δημόσιου πλούτου, θεωρώ ότι είναι μια πάρα πολύ σημαντική και υγιής αντίδραση. Και αυτό είναι και ένα παράδειγμα και για τα καθ’ ημάς.
-Σε σχέση με την επένδυση ισραηλινών συμφερόντων στην Δυτική παραλία της Καλαμάτας, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα μοντέλο το οποίο βαφτίζει τουρισμό το real estate. Είναι η δημιουργία τεραστίων οικιστικών δομών, χωριών ουσιαστικά πάνω στην παραλία, προς πώληση, γιατί αυτό είναι το επικερδές της της υπόθεσης. Και εδώ μπαίνουν πάρα πολλά ζητήματα σε σχέση με το πως γίνεται αυτή η εκχώρηση της δημόσιας γης και τι σημαίνει αυτό για την τοπική κοινωνία.
-Ο καθένας πρέπει να πάρει θέση. Αν θέλουμε να μιλάμε για ένα μοντέλο ανάπτυξης το οποίο να είναι συμπεριληπτικό, το οποίο να αφορά τις τοπικές κοινωνίες, το οποίο να είναι βιώσιμο και πραγματικά να παράγει υπεραξίες στον τόπο που δημιουργείται, πρέπει να είμαστε αντίθετοι σε τέτοιου είδους μοντέλα αναπτυξιακά, τα οποία τελικά έχουμε δει και σε άλλες χώρες πού οδήγησαν. Είναι ένα μοντέλο που δημιουργεί αβίωτες συνθήκες για τις τοπικές κοινωνίες σε επίπεδο υποδομών, σε επίπεδο διαχείρισης δημόσιων φυσικών πόρων. Πρέπει και ως κοινωνία αλλά και ως πολιτικό σύστημα να αποφασίσουμε τι είδους μοντέλο ανάπτυξης θέλουμε.
-Η κυβέρνηση Μητσοτάκη σχεδιάζει την πολιτική της, και θα το κάνει τους επόμενους μήνες, με ορίζοντα μόνο μέχρι τις επόμενες εκλογές. Αντιλαμβάνεται και η ίδια ότι και σε επίπεδο ανάπτυξης βρίσκεται πολύ κάτω από τους στόχους που είχε θέσει.
-Θα κινηθεί με μοναδικό γνώμονα το κομματικό της συμφέρον και να μην έχουμε καμία αυταπάτη ότι θα προχωρήσει σε ρυθμίσεις, οι οποίες θα αναιρούν ή θα περιορίζουν τον κίνδυνο της «ακυβερνησίας». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όσο και αν προσπαθεί να καλλιεργήσει ένα προσωπείο θεσμικότητας, θα μείνει στην ιστορία ως ο πρωθυπουργός, που κουρελιάζει κυριολεκτικά το Σύνταγμα και τους θεσμούς της χώρας, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στην μεταπολιτευτική ιστορία αυτού του τόπου. Αυτά που συμβαίνουν αυτές τις μέρες στο ζήτημα των υποκλοπών, σε μια οποιαδήποτε ευνομούμενη πολιτεία, θα είχαν οδηγήσει σε έναν όχι πολιτικό, σε έναν θεσμικό σεισμό. Περιμένουμε τώρα μια ολόκληρη χώρα, μια ολόκληρη συγκροτημένη πολιτεία, να μάθει τι ακριβώς έχει συμβεί σε αυτό το πολύκροτο σκάνδαλο, το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης από έναν καταδικασμένο απόστρατο του ισραηλινού στρατού. Να μας πει τι έχει συμβεί τελικά και τι έγινε με το Predator και την ΕΥΠ, που σημειωτέον είχε υπαχθεί απευθείας στον ίδιο τον Πρωθυπουργό το καλοκαίρι του 2019, άμα τη αναλήψει της διακυβέρνησης από τον ίδιο.
-Δεν υπάρχουν θεσμικές ψευδαισθήσεις και αυταπάτες για το πώς θα κινηθεί το επόμενο διάστημα και στον δρόμο προς τις εκλογές ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Το θέμα είναι τι γίνεται από τη μεριά της αντιπολίτευσης. Αν όντως μπορεί να διαμορφωθεί ένας πόλος ανταγωνιστικός που θα περιορίσει τη θεσμική αυθαιρεσία της κυβέρνησης στον δρόμο προς τις εκλογές και θα οδηγήσει και στην πολιτική αλλαγή μετά από αυτές. Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το κρίσιμο και εκεί είναι το στοίχημα για όλες τις πολιτικές δυνάμεις που αναφέρονται στον χώρο της Αριστεράς και στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο αυτό το διάστημα. Αυτή είναι και η μεγάλη προσδοκία της κοινωνικής πλειοψηφίας, του αριστερού κόσμου που έχει απογοητευτεί και έχει πάει σπίτι του. Να ξαναδημιουργηθεί μια προσδοκία, μια ελπίδα ότι ναι, τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Εκεί θα κριθούμε όλοι μας.
-Στους καιρούς που ζούμε το πολιτικό σχέδιο που έχει νόημα και εκφράζει αυτή την κοινωνική αναγκαιότητα είναι ένα πολιτικό σχέδιο που θα μιλάει και θα δείχνει τον δρόμο για την πολιτική αλλαγή και για την κυβέρνηση της Αριστεράς.
-Για να υπάρξει πολιτική αλλαγή απαιτούνται πολύ περισσότερα. Και αυτό δεν είναι υπόθεση ενός, όποιος και αν είναι αυτός. Είναι υπόθεση διαμόρφωσης ενός νέου πλειοψηφικού κοινωνικού μπλοκ, το οποίο θα βρει την πολιτική του έκφραση. Και για να βρει την πολιτική του έκφραση χρειάζεται ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς, χρειάζεται ένα πολιτικό πλαίσιο γενναιόδωρο και συμπεριληπτικό, το οποίο θα περιλαμβάνει όλους όσοι θέλουν να συμμετέχουν σε αυτό και οι οποίοι θα συνομολογούν ένα σχέδιο και ένα πρόγραμμα που πραγματικά θα πείθει την κοινωνία ότι ναι, τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς. Ναι, μπορεί να υπάρξει μια διαφορετική προοπτική για τον τόπο. Και την προοπτική αυτή μπορούν να τη δώσουν οι δυνάμεις της Αριστεράς στην Ελλάδα.
