Άνευ προηγουμένου είναι η δίωξη σε βάρος του Αλέξη Χαρίτση για παρακώλυση συγκοινωνιών, επειδή, ως πρόεδρος κόμματος, συμμετείχε τον Φεβρουάριο του 2025 σε ειρηνική αγροτική κινητοποίηση στη Θεσσαλία.
Την ίδια στιγμή που σύσσωμος ο αγροτικός κόσμος και η ελληνική κοινωνία παραμένουν μουδιασμένοι από την έκταση του σκανδάλου στον ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και από την κυνικότητα με την οποία ένα οργανωμένο δίκτυο διαφθοράς και διαπλοκής μοίραζε μεταξύ του ευρωπαϊκό χρήμα, έρχεται η είδηση για τη διαβίβαση της δικογραφίας σε βάρος του Αλέξη Χαρίτση στη Βουλή μετά τη συμμετοχή του σε ειρηνική αγροτική κινοτοποίηση!
Βέβαια, παρά το πρωτόγνωρο της υπόθεσης, όπως έχει ήδη γνωστοποιήσει ο Πρόεδρος της Νέας Αριστεράς, θα ζητήσει την άρση της βουλευτικής του ασυλίας για να βρεθεί στο δικαστήριο δίπλα στους διωκόμενους αγρότες. Και αυτό, επειδή –σύμφωνα και με κορυφαία στελέχη του κόμματος– ο Πρόεδρος της Νέας Αριστεράς δεν θα δεχτεί να διαχωρίσει τη θέση του από τους αγρότες, για τους οποίους είχε κατέβει και στα μπλόκα προκειμένου να διαμαρτυρηθεί ειρηνικά.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Σε αυτή την υπόθεση, ανεξάρτητα από το πώς την κρίνει κανείς, υπάρχει ένα βασικό παράδοξο: δίωξη στον Αλέξη Χαρίτση για παρακώλυση συγκοινωνιών και όχι στον Κωνσταντίνο Αχ. Καραμανλή. Ανεξάρτητα από το αν κάποιος στηρίζει τη Νέα Αριστερά ή θεωρεί σωστή τη στάση του κ. Χαρίτση να βρεθεί στα αγροτικά μπλόκα, δεν μπορεί παρά να συμφωνήσει ότι είναι τουλάχιστον ντροπιαστικό για ένα οργανωμένο κράτος να ασκεί δίωξη για παρακώλυση συγκοινωνιών στον Πρόεδρο της Νέας Αριστεράς και όχι στον Υπουργό, επί των ημερών του οποίου έγιναν τα Τέμπη.
Σε κάθε περίπτωση, τα αντανακλαστικά όσων αποφάσισαν να ασκήσουν δίωξη σε αγρότες αλλά και σε έναν Πρόεδρο δημοκρατικού κόμματος φαίνεται πως έχουν «μπολιαστεί» από το δόγμα «νόμος και τάξη», που έχουν συνηθίσει να ακούν από το πρωί ως το βράδυ. Άλλωστε, αυτό ακριβώς είναι το πολιτικό σινιάλο που έχει δοθεί προ πολλού από την ελληνική κυβέρνηση, και είναι αυτές ακριβώς οι κοινωνικές ομάδες που έχουν βαφτιστεί ως «απειλή» για τα συμφέροντα του κράτους και της κοινωνίας. Και όλα αυτά την ίδια στιγμή που το βαθύ κράτος επιλέγει την «ομερτά» για να διαφυλάξει όσους καταχρώνται εκατομμύρια σε βάρος της παραγωγικής βάσης και της ελληνικής κοινωνίας.
Η δίωξη του Αλέξη Χαρίτση δεν είναι απλώς μια νομική υπόθεση· είναι ένας πολιτικός καθρέφτης μιας εξουσίας που επιλέγει να τιμωρεί τη διαμαρτυρία και να προστατεύει την ατιμωρησία. Όταν η αλληλεγγύη διώκεται και η διαφθορά συγκαλύπτεται, το πρόβλημα δεν είναι νομικό, είναι βαθύτατα πολιτικό. Η στοχοποίηση όσων αντιστέκονται, τη στιγμή που οι υπαίτιοι μένουν στο απυρόβλητο, δείχνει πως η ισονομία έχει υποκατασταθεί από την επιλεκτική αυστηρότητα. Σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική δεν μπορεί να μένει ουδέτερη και ο καθένας καλείται να πάρει θέση.
