Πολιτική είναι η διαχείριση των συμβόλων, είχε πει ο Φρανσουά Μιτεράν. Ο Πρόεδρος της Γαλλίας είχε αντιληφθεί από τη δεκαετία του 1980 ότι πολιτική δεν είναι μόνο οι δημοσκοπήσεις και τα εκλογικά ποσοστά. Οι πολιτικές δυνάμεις κυριαρχούν όταν κατορθώνουν να εκφράσουν τη βαθύτερη ιστορική και πολιτισμική συνέχεια ενός λαού.
Ο Μιτεράν πίστευε ότι τα μεγάλα πολιτικά ρεύματα αναδεικνύονται όταν συνδέουν τις κοινωνικές διεκδικήσεις με τα εθνικά σύμβολα και τη συλλογική μνήμη. Η γαλλική αριστερά εκείνης της περιόδου δεν εμφανίστηκε ως δύναμη άρνησης της γαλλικής ιστορίας, αλλά ως δύναμη συνέχειας του γαλλικού έθνους, της Δημοκρατίας και της γαλλικής πολιτικής παράδοσης.
Εμβληματικό παράδειγμα ήταν η τελετουργική πορεία του στο Πάνθεον μετά τη νίκη του το 1981, όπου απέθεσε κόκκινα τριαντάφυλλα στους τάφους του Jean Jaurès, του Jean Moulin και του Victor Schoelcher. Των αγωνιστών της ενότητας των προοδευτικών δυνάμεων, της εθνικής αντίστασης και του τέλους της δουλείας. Η πράξη αυτή δεν ήταν μία επικοινωνιακή λεπτομέρεια, αλλά ένα ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα. Συνέδεε τη σοσιαλιστική αριστερά με τη γαλλική αντίσταση, τη Δημοκρατία και τη γαλλική ιστορία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Τα σύμβολα δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία της πολιτικής. Δεν γεννιούνται από διαφημιστικά γραφεία. Είναι μηχανισμοί συλλογικής ταυτότητας.
Η ΕΛΑΣ δεν είναι απλώς ένα σύμβολο από τέσσερα γράμματα. Συμβολίζει μία συγκεκριμένη πολιτική και ηθική παράδοση. Την ιδέα ότι η πατρίδα, η Δημοκρατία και η κοινωνική δικαιοσύνη δεν μπορούν να διαχωριστούν. Σε μία εποχή βαθιάς κρίσης εμπιστοσύνης προς το πολιτικό σύστημα, δεν εκφράζει νοσταλγία για το παρελθόν. Εκφράζει την ανάγκη ενός νέου συλλογικού νοήματος.
Η ΕΛΑΣ είναι η συνέχεια μιας Ελλάδας που αρνήθηκε να παραδοθεί. Το ιστορικό αποτύπωμα της αντίστασης και της ελευθερίας. Της Ελλάδας που ύψωσε το ανάστημά της απέναντι στον κατακτητή, στο φόβο και στην υποταγή.
Σήμερα, η Ελλάδα βιώνει ξανά μία βαθιά κρίση νοήματος και προσανατολισμού. Τα παλιά πολιτικά κόμματα έχουν φθαρεί. Τα κόμματα της Μεταπολίτευσης έχασαν τη σχέση τους με την κοινωνία. Οι θεσμοί απώλεσαν την αξιοπιστία τους. Η πολιτική απομακρύνθηκε από τους πολίτες. Σε αυτήν την περίοδο της παρακμής, η κοινωνία έχει ανάγκη να ξαναβρεί τις αξίες και τα ιδανικά που θα τη βοηθήσουν να σταθεί όρθια, να σηκωθεί λίγο ψηλότερα.
Ο Νέος Πατριωτισμός
Σε κάθε ιστορική στιγμή της Ελλάδας, η αριστερά έκανε το πατριωτικό της καθήκον. Στην Ελληνική Επανάσταση, στην Εθνική Αντίσταση, στον αγώνα κατά της χούντας. Αυτό καλείται να κάνει και σήμερα, τώρα που η Δημοκρατία κινδυνεύει.
Αριστερά σημαίνει Ελλάδα. Ο Ρήγας Φεραίος δεν οραματίστηκε μόνο μία εξέγερση απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οραματίστηκε μία νέα πολιτική ταυτότητα για το Λαό αυτού του τόπου. Στη «Νέα Πολιτική Διοίκηση» πρότεινε, από το 1797, το νέο κράτος να ονομάζεται Ελληνική Δημοκρατία.
Μέχρι τότε, οι περισσότεροι ορθόδοξοι κάτοικοι της αυτοκρατορίας αυτοπροσδιορίζονταν ως Ρωμιοί. Ο Ρήγας έδωσε πολιτικό και ιστορικό περιεχόμενο στην έννοια Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν ήταν ένα γεωγραφικό όριο. Ήταν ένα πολιτικό σχέδιο ελευθερίας. Η ιδέα ότι αυτός ο Λαός δεν θα είναι πια υπήκοος μιας αυτοκρατορίας, αλλά κυρίαρχος της δικής του δημοκρατικής πατρίδας. Του πρώτου κράτους- έθνους. Εάν δεν υπήρχε αυτή η πνευματική και πολιτική επανάσταση, ίσως να λεγόμασταν ακόμη Ρωμιοί.
Ελλάς ήταν το όραμα της εθνικής αναγέννησης.
Στην εποχή που ζούμε, ακόμα και αν δεν υπήρχε η έννοια πατριωτισμός θα έπρεπε να τον εφεύρουμε. Σε αυτήν την περίοδο της παρακμής, η κρίση της Δημοκρατίας δεν αποτυπώνεται μόνο σε πρόσωπα ή στην κυβέρνηση. Αγγίζει την ταυτότητα των παλιών κομμάτων της Μεταπολίτευσης.
Η ΝΔ δεν είναι πια Νέα Δημοκρατία. Τα πατριωτικά της χαρακτηριστικά έχουν αντικατασταθεί από ένα μεταμοντέρνο μοντέλο εξουσίας, συγκεντρωτικό και στενά συνδεδεμένο με οικονομικά και επικοινωνιακά κέντρα ισχύος.
Αντίστοιχα, το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πια το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα. Έχει απομακρυνθεί από την ιστορική του φυσιογνωμία, που βασίστηκε στη λαϊκή κυριαρχία, την κοινωνική κινητικότητα και τον πατριωτικό χαρακτήρα των πρώτων χρόνων της Αλλαγής.
Και τα δύο κόμματα δείχνουν να έχουν χάσει ένα κρίσιμο στοιχείο του πολιτικού τους DNA. Την πατριωτική διάσταση της πολιτικής τους ταυτότητας. Τον πατριωτισμό ως συλλογική μοίρα της κοινωνίας. Για την υπεράσπιση της κοινωνικής συνοχής, της δημοκρατικής κυριαρχίας και της εθνικής αξιοπρέπειας.
Μέσα σε αυτό το κενό αναδύεται η ανάγκη ενός νέου πατριωτισμού. Ενός πατριωτισμού που απαντά στις σύγχρονες ανάγκες για μια κυρίαρχη, δημοκρατική, ισχυρή και ασφαλή Ελλάδα. Η Ελλάδα έχει ανάγκη έναν πατριωτισμό που συνδέεται άρρηκτα με την κοινωνική δικαιοσύνη. Που βάζει φραγμό στην ασυδοσία της ολιγαρχίας και την υποταγή του κράτους σ’ αυτή. Που υπερασπίζεται τη Δημοκρατία και την εμβάθυνσή της σε όλα τα πεδία της εξουσίας και της κοινωνίας.
Η Ελλάδα σήμερα έχει ανάγκη μία Ηθική Επανάσταση. Μία νέα σχέση ανάμεσα στον Λαό, τη Δημοκρατία και την πατρίδα. Μία νέα συλλογική αφύπνιση. Μία Νέα Μεταπολίτευση. Ένα νέο όραμα. Ένα δημοκρατικό σχέδιο για τον 21ο αιώνα.
(Ο Δημήτρης Τζιώτης είναι Σύμβουλος Στρατηγικής και συγγραφέας - Το νέο βιβλίο του με τίτλο « Το Σύνταγμα της νέας Μεταπολίτευσης» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαζήση)
