Να θυμηθούμε ότι η πιο ύπουλη απειλή είναι όταν κάποιος «κλειδώνει αμπαρώνει και ο κλέφτης είναι μέσα». Παλιά το λέγαμε «πέμπτη φάλαγγα».
Και ειδικά όταν τον «κλέφτη» έχει βάλει μέσα ο ευεργετηθείς «φίλος».
Αφαιρέσαμε από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου τεθωρακισμένα (παλαιού τύπου ρωσικά) με την αιτιολογία ότι θα αντικατασταθούν με ισάξια σύγχρονα και τα δώσαμε στην Ουκρανία. Και όταν πήραμε 40 τεθωρακισμένα οχήματα Marder από τη Γερμανία τα στείλαμε στη Θράκη και όχι στα νησιά γιατί δεν ήθελε η Γερμανία. Τελικά τα αντικαταστήσαμε με αμερικανικά οχήματα, ελαφράς θωράκισης, που έκαναν αποστολές μετόπισθεν στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ.
Στη συνέχεια αδειάσαμε τι αποθήκες από πυρομαχικά πυροβολικού και φορητά αμερικανικά αντιαεροπορικά, τα στείλαμε στην Ουκρανία και τώρα τρέχουμε να τα αναπληρώσουμε.
Δώσαμε, σύμφωνα με τις ειδικές ιστοσελίδες, 60 πυροβόλα μεγάλου βεληνεκούς με μεγάλο αριθμό πυρομαχικών αν και ήταν απαραίτητα στη πρώτη γραμμή.
Θελήσαμε να κάνουμε συμπαραγωγή με την Ουκρανία για ναυτικά drones τύπου Magura (παρόμοια με αυτό που βρέθηκε στη Λευκάδα) και μας έβαλαν όρους στη χρήση, προφανώς μετά από τουρκική υπόδειξη.
Και το αντάλλαγμα ήταν να προσπαθήσουν οι Ουκρανοί, όλο και περισσότερο απομονωμένοι, να μεταφέρουν τον πόλεμο όχι μόνο στη Μεσόγειο αλλά στα χωρικά μας ύδατα στο Ιόνιο ή να τιμωρήσουν τη χώρα μας για τη μεταφορά ρωσικού πετρελαίου με ελληνικά πλοία και ας επιμένει ο κ. Δένδιας να το υποβαθμίσει, αρχικά μιλώντας για περιστατικό «εκτός χωρικών υδάτων».
Και αντί να το κάνουμε μείζον θέμα το έθεσε ο κ. Δένδιας στη σύνοδο υπουργών άμυνας της Ε.Ε. στον Ουκρανό υπουργό, ο οποίος αντί να ζητήσει συγγνώμη είπε ότι θα το εξετάσει.
Σαν μην έφτανε αυτό ετοιμαζόμαστε να δώσουμε στην Ουκρανία 600 εκατ. φέτος όπως έχουμε δεσμευτεί από συμμαχικές υποχρεώσεις τον περασμένο χρόνο συν το μερίδιο που μας αναλογεί στα 90 δις που έχει υποσχεθεί η Ε.Ε. (όπως αποκαλύπτει σήμερα ο Αλέξανδρος Τράγκας στο Α&Δ).
Όλα αυτά με θυσία των παραδοσιακών σχέσεων με τη Ρωσία και στην ηγεσία της οποίας, όπως αποκάλυψαν αυτές τις μέρες οι Financial Times, έστειλαν μήνυμα οι Μακρόν, Μερτς και Στάρμερ, που δηλώνουν ετοιμότητα και προθυμία να συζητήσουν εξομάλυνση των σχέσεων με τη Μόσχα.
Από την άλλη πλευρά η Τουρκία ανακοίνωσε ότι ετοιμάζει νομοσχέδιο για να «κατοχυρώσει» νομοθετικά τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο, δηλαδή όσα τα τελευταία χρόνια επιδιώκει με τη θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Σύμφωνα με τη Milliyet και άρθρο της «Καθημερινής» το Αιγαίο θα χαρακτηριστεί από την Τουρκία «ημίκλειστη» και «sui generis» θάλασσα άρα υπόκειται-σύμφωνα με την τουρκική ερμηνεία- σε «ειδικό καθεστώς» που απαιτεί «διμερείς συμφωνίες» και «Ειδική Θαλάσσια Κατάσταση».
Το «ειδικό καθεστώς» που επιδιώκει η Τουρκία στη θάλασσα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, έχει γίνει ο κανόνας των αρπακτικών χωρών.
Βλέπουμε «ειδικά» καθεστώτα και «ειδικές» πολεμικές επιχειρήσεις σε πολλές περιοχές και καταπιεστικά «καθεστώτα εξαίρεσης» στο εσωτερικό των χωρών.
Το «ειδικό» έγινε ο κανόνας και ο «φερετζές» των συμφερόντων και της αυθαιρεσίας.
Το διεθνές δίκαιο που αποτελούσε «σωσίβιο» των αδυνάτων αντικαταστάθηκε από την ρωσική «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» στην Ουκρανία, τους «μη κηρυγμένους» πολέμους του Ισραήλ στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, τον «άτυπο» πόλεμο των ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν, το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ, το ουκρανικό/δυτικό σαμποτάζ του ρωσικού «σκιώδους στόλου», την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας και της συζύγου του και τις κυρώσεις σε πολλές χώρες.
Το ΝΑΤΟ διαλύεται, έχασε την δυναμική του, είναι πράγματι «χάρτινη τίγρις» όπως το είπε ο Τραμπ. Δεν έχει ενιαίες δυνάμεις ούτε ενιαία πολιτική και οι ανταγωνισμοί των χωρών-μελών δεν το αφήνουν να έχει.
Η Ε.Ε. αγκομαχεί να διατηρηθεί με τεχνητές «ενέσεις» τύπου «οικονομίας πολέμου» του Ντράγκι και της φον ντερ Λαιεν, οι οποίες παρά τις προσδοκίες δεν έφεραν καμία ανάπτυξη. Το αντίθετο μάλιστα.
Η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει απαξιωθεί και ο πρωθυπουργός αρκείται στις επισκέψεις στις υπό κατάρρευση χώρες του Κόλπου, στις σχέσεις με το διαρκώς και περισσότερο απομονωμένο Ισραήλ και προσπαθεί να γοητεύσει την αμερικανική ηγεσία δίνοντας όλες τις διευκολύνσεις για οτιδήποτε χρειαστεί όταν οι κυρίαρχες ευρωπαϊκές χώρες απομακρύνονται από τον Τραμπ και αναζητούν σχέσεις με χθεσινούς αντιπάλους.
Την ίδια στιγμή η Ισπανία κλείνει τον εναέριο χώρο σε αμερικανικά αεροσκάφη και το ίδιο κάνει ακόμη και η πάντοτε πιστή στις ΗΠΑ Σαουδική Αραβία όταν ο Τραμπ θέλησε να κάνει επιχείρηση απεγκλωβισμού πλοίων στον Περσικό.
Μόλις χθες οι Αυστριακοί αναχαίτισαν αμερικανικά στρατιωτικά αεροσκάφη που παραβίασαν τον εναέριο χώρο τους, χωρίς να καταθέσουν σχέδιο πτήσης.
Με απλά λόγια οι περισσότερες χώρες χαράσσουν την δική τους πολιτική ενώ μερικές δεν διστάζουν να αντιταχθούν σε παράλογες απαιτήσεις των ισχυρών.
Οι σχεδιασμοί των ΗΠΑ-Ισραήλ-Ινδίας για τη δημιουργία του Οικονομικού Διαδρόμου Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης (India-Middle East-Europe Economic Corridor / IMEC), ανταγωνιστικού της Κίνας, αποτυγχάνει.
Επανέρχονται οι πιο γρήγοροι χερσαίοι ασιατικοί διάδρομοι (τρένα και οδικοί) και οι φόβοι για διακοπή θαλάσσιων κόμβων ενισχύονται.
Ως τώρα τη θάλασσα έλεγχε η Δύση. Είναι όμως αργή η μεταφορά εμπορευμάτων και μπορεί να αμφισβητηθεί από όσους ελέγχουν τα στενά περάσματα.
Σε αντίθεση, τις χερσαίες μεταφορές ελέγχουν, σε μεγάλο μέρος, οι ασιατικές δυνάμεις.
Η νέα παγκόσμια κατάσταση απαιτεί νέα πολιτική. Μετά από όσα συμβαίνουν η προστασία από ΝΑΤΟ και Ε.Ε. έναντι της τουρκικής απειλής είναι σχήμα λόγου. Απαιτείται ευρύτερη πολιτική, όχι μονόπλευρη, όχι προσανατολισμένη σε μια πλευρά.
Η μονομέρεια στην εξωτερική πολιτική δίνει θάρρος στους απελπισμένους (Ουκρανία) που θέλουν να εμπλέξουν «αφελείς» και «συμμάχους» ή σε άλλους (Τουρκία) που εκμεταλλεύονται τη διεθνή έλλειψη κανόνων και την έλλειψη στρατηγικής των γειτόνων τους.
Η αυριανή μέρα θα αναδείξει πολλούς πόλους ισχύος, παγκόσμια.
Χρειάζεται προσέγγιση με όλους για να μη φτάσουμε σε δύσκολη φάση αντιπαράθεσης με την Τουρκία, όπου πλέον όλοι συμφωνούν ότι θα είμαστε μόνοι μας.
Ο Ν. Τόσκας είναι υποστράτηγος ε.α. και πρώην υπουργός.
