Σ’ αυτό το τοπίο, κανείς Θεός
δεν θέλει πλέον να κατοικήσει
Κι ούτε έχει νόημα...
Δ. Πιστικός, Αυτό το τοπίο
Ως γνωστόν οι μαύρες λιαστές ελιές αποξηραίνονται πάνω στο δέντρο.
Κάτι τέτοιο φαίνεται ότι κάνουν σήμερα πολλοί διανοούμενοι και δημοσιογράφοι όταν ‘αναλύουν’ [;] την πολιτική κατάσταση.
Καθισμένοι οι περισσότεροι πάνω στο κλαδί της Διαπλοκής ‘αποξηραίνουν‘ κάθε ιδεολογία και ‘αποχυμοποιούν’ κάθε προσπάθεια αλλαγής μοντέλου διακυβέρνησης.
Η επιχείρηση να βρούνε ένα ‘συστηματάκι’ στα μέτρα των οικονομικών τους επιδιώξεων καλά κρατεί με αρκετούς ‘χρήσιμους ηλίθιους’ να παίζουν το παιχνίδι των αόρατων νημάτων.
Κινήσεις και δηλώσεις:
-άνευ αφηγήματος, έστω ‘προσχηματικού’, που αναζητείται σε περιοδείες πονήματος αγνώστου περιεχομένου.
-άνευ κινήματος, αφού οι κοινωνικοί φορείς έχουν αντικατασταθεί από επενδυτές ή διαρροές στα social media.
-άνευ ηθικού διλήμματος, δεδομένου ότι ,για να [ξανα]πάρουν την Εξουσία οι μεγάλοι παίκτες, ‘όλα επιτρέπονται’.
-άνευ λαϊκού αιτήματος για μία αλλαγή από τα κάτω, με δίκοπες δημοσκοπήσεις που καπελώνουν την πραγματική βούληση των πολιτών.
-άνευ δημοκρατικού φρονήματος, αφού παραβιάζουν νόμους και κανόνες στο όνομα των φονταμενταλιστικών τους φαντασιώσεων.
-άνευ προσωπικού τιμήματος, γιατί μόλις ‘στριμωχθούν‘ επικαλούνται τα απαράγραπτα δικαιώματά τους [sic].
-άνευ νοήματος, καθώς το όλο σκηνικό [ή πανηγύρι]δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο στόχο πλην της αποσταθεροποίησης των πάντων [κι όχι μόνο της αμαρτωλής Κυβέρνησης].
Μ’ αυτά και μ’ αυτούς ζούμε σε συνθήκες μεγάλης πολιτικοκοινωνικής επικινδυνότητας. Είμαι εξίσου αντίθετος με το ν’ αφήσουμε τη μοίρα μας στα χέρια των golden boys με το να εμπιστευθούμε τις ζωές μας σ’ εκείνους που παράγουν απερίσκεπτα βία στο όνομα της απολίτικης αφασίας τους.
Δυστυχώς όμως για τους πολίτες ‘το μέλλον δεν είναι εδώ’ [Νικ.Σεβαστάκης, Η επινόηση του μέλλοντος, Βήμα Κυριακής 17/11/25], καθώς, και με τη δική τους ευθύνη, άπαντες ασχολούνται με την [αέναη;] επι-στροφή των παλαιών κι όχι με την ανάδειξη των νέων[ έντιμων προσώπων, δημοκρατικών αντιλήψεων, διαφανών πρακτικών].
Εν αναμονή λοιπόν του ‘θαύματος’ συνειδητοποίησης για το ποιος είναι ο φίλος και ποιος ο εχθρός του λαού...
ΥΓ: Ενδεικτική περίπτωση της διγλωσσίας είναι ότι πολλοί από τους παραπάνω ανθρωπολογικούς τύπους δηλώνουν ότι ‘είναι με τον ΑΝΘΡΩΠΟ’, εννοώντας εκείνον που συμφωνεί μαζί τους, διότι όταν αυτός διαφωνήσει τότε του συμπεριφέρονται ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΑ.
ΥΓ2: Αν το δούμε ποσοτικά ,οι 91 των συντηρητικών[;] [Σαμαρά;] είναι περισσότεροι από τους 41 των αριστερών[;][Τσίπρα] και των 15 του progressive lab/σοσιαλιστών[;][Φ.Σαχινίδης]
Αν το δούμε ποιοτικά, ο καθένας έχει τις απόψεις του για τα εμπλεκόμενα πρόσωπα[μερικά αδιαμφισβήτητου επιστημονικού κύρους].
Αν το δούμε αυστηρώς πολιτικά, νόημα δεν βγαίνει.
Οπότε αναμένομεν...
(Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής εγκληματολογίας, πρώην υπουργός)
