Πριν λίγες μέρες ο υπουργός Επικρατείας κύριος Άκης Σκέρτσος εκνευρισμένος με μια παρατήρηση που του έγινε από τη δημοσιογράφο Μαριάννα Πυργιώτη για ανάρτησή του σχετική με το επεισόδιο παρεμπόδισης αποβίβασης ισραηλινών τουριστών στη Σύρο, αποκάλυψε ωμά και ψυχρά πως αυτή «συμβουλεύει υπουργούς» και πληρώνεται γι’ αυτό. Συνεπώς ως νέος Κουτσόγιωργας της απαγόρευσε να ομιλεί. Η δήλωση «σας πληρώνουν», εξ όσων γνωρίζω, δεν διαψεύστηκε.
Αλλά και αν διαψευδόταν, η «καχυποψία» των πολιτών για τη σχέση του μεγάλου πλούτου με τους πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης παραμένει. Αν η ρήση του Κουτσόγιωργα «δεν δικαιούστε να ομιλείτε», γιατί η πολιτική σας φωλιά είναι λερωμένη, είναι επιεικώς ανόητη και λαϊκίστικη, η δήλωση Σκέρτσου είναι πυροβολισμός, εκ των έσω, στην καρδιά της δημοκρατίας μας. Πώς στην ουσία οι πολίτες μετά από τέτοιες ομολογίες να πιστεύουν πως όσα τους λένε οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, τα λένε επειδή τα πιστεύουν και όχι επειδή τους πληρώνουν; Αλλά μήπως πρέπει να σκεφτούν και το ίδιο για τους πολιτικούς; Πως όσα λένε, τα λένε επειδή τους πληρώνουν και όχι επειδή τα πιστεύουν; Ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου, τίποτα δεν τον βάζει πίσω. Κακός ο λαϊκισμός του Κουτσόγιωργα, δεν αντιλέγω, αλλά πολύ χειρότερες πληγές ανοίγει ο κυνισμός του υπουργού.
Δεν τα ξέραμε αυτά; Τα ξέραμε, αλλά ελπίζαμε πως τουλάχιστον η γνώση τους θα οδηγούσε στη μείωση τους. Αλλοίμονο! Αυτό το δήθεν δευτερεύον περιστατικό σε σχέση με τις υποκλοπές, τα Τέμπη, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν είναι καθόλου δευτερεύον. Αυτή η σχέση εξάρτησης πολιτικών και δημοσιολογούντων από το πολιτικό χρήμα είναι το μείζον πρόβλημα που καλούνται ν’ αντιμετωπίσουν οι σύγχρονες δημοκρατίες, αν δεν θέλουν να απαξιωθούν εντελώς. Αυτή η εξάρτηση από το πολιτικό χρήμα γεννά τις υποκλοπές, τα Τέμπη, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και όχι το αντίθετο. Η ανάγκη παραμονής στην εξουσία, πάση οικονομική θυσία, γεννά τη διαφθορά. Και όταν ο καπιταλισμός δεν παράγει υλικά προϊόντα, όπως παλιότερα, παράγει μόνο διαφθορά. Κατά τη γνώμη μου το περιστατικό αυτό είναι ομολογία ήττας των δημοκρατιών απέναντι στους αντιπάλους τους.
Κακά τα ψέματα, η άσκηση πολιτικής στην εποχή του τούρμπο τέχνο-καπιταλισμού και των μέσων μαζικής δικτύωσης έχει γίνει πολύ ακριβή. Αυτό γεννά και την ανάγκη του πολιτικού χρήματος, το οποίο ακολουθεί δύο διαδρομές. Από τους οικονομικά ισχυρούς προς τα κόμματα και τους πολιτικούς, με φυσικά την απαίτηση ανταλλαγμάτων (κυρίως στη φορολογία του μεγάλου πλούτου αλλά και στην «παρά φύση» διευκόλυνση του στις συνθήκες αμοιβής της εργασίας). Υπάρχει όμως και μια δεύτερη διαδρομή. Από τους πολιτικούς και τα κόμματα προς ορισμένους- όχι φυσικά όλους, ούτε καν στους περισσότερους- διαμορφωτές της κοινής γνώμης.
Αυτή η διπλή εξάρτηση των πολιτικών από τους ισχυρούς του χρήματος και των δημόσιων προσώπων από τους πολιτικούς, αλλά και των πολιτικών από τους έχοντες δημόσιο λόγο και βήμα- μη ξεχνάμε και την πρόσφατη εισαγγελική πρόταση για καταδίκη δημοσιογράφου για εκβιασμό της βουλευτού Ζέττας Μακρή- οδηγεί σ’ ένα πολιτικό κόσμο καθόλου «αγγελικά πλασμένο». Το πρόβλημα δεν σταματά εδώ. Ο μεγάλος πλούτος από μια στιγμή και ύστερα καταλαβαίνει πως είναι λάθος του να πληρώνει για να κυβερνούν άλλοι και όπως δείχνει και η περίπτωση Τραμπ/Μασκ, σήμερα οι πλούσιοι δεν αρκούνται να κυβερνούν άλλοι γι’ αυτούς. Θέλουν να κυβερνούν οι ίδιοι. Η σχετική ισορροπία της σχέσης χρήματος/καπιταλισμού και δημοκρατίας έχει ανατραπεί σε βάρος της δημοκρατίας.
Είμαστε στο και πέντε της απαξίωσης των δημοκρατιών. Αυτές και τα κόμματα οφείλουν να δουν σοβαρά το πρόβλημα και αν θέλουν να μη απαξιωθούν εντελώς, να βρουν τρόπους μείωσης του κόστους αλλά και των οφελών τους από τη συμμετοχή στο πολιτικό γίγνεσθαι. Ο κύριος Σκέρτσος ούτε που κατάλαβε πόση ζημιά έκανε όχι στην κυβέρνηση και τη Νέα Δημοκρατία, αλλά στην ίδια την ελληνική δημοκρατία. Αν έπρεπε να παραιτηθούν την επομένη των αποκαλύψεων για τον ΟΠΕΚΕΠΕ ο Βορίδης και ο Αυγενάκης, ο υπουργός Σκέρτσος έπρεπε να είχε παραιτηθεί χθες.
Αλλά και οι σοβαροί και πανάξιοι δημοσιογράφοι που έχουμε, πρέπει να ζητήσουν να καθαρίσει ο στάβλος του δικού τους Αυγεία. Για το καλό της ενημέρωσης, το δικό τους αλλά και των δημοκρατιών. Είναι πολύ επώδυνο να γράφεις και από πάνω σου να κρέμεται η δαμόκλειος σπάθη του «πουλημένου». Ενώ δεν έχεις πάρει ποτέ σου ούτε δεκάρα ή σεντς. Κάθε παθών γνωρίζει πολύ καλά τι εννοώ.
(Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι διδάκτωρ Κοινωνιολογίας, συγγραφέας -Τελευταίο βιβλίο του «Τι δημοκρατίες θα υπάρχουν το 2050; Μεταδημοκρατία, μεταπολιτική, μετακόμματα. Εκδόσεις Αλεξάνδρεια)
