Η νέα κοινή υπουργική απόφαση για το «Σπίτι μου 2» διευρύνει τα εισοδηματικά κριτήρια, αυξάνοντας σημαντικά τον αριθμό των δικαιούχων, χωρίς όμως να αλλάζει το βασικότερο –και πιο περιοριστικό– στοιχείο του προγράμματος: το όριο παλαιότητας των ακινήτων.
Παρά τις εισηγήσεις των τραπεζών, η κυβέρνηση διατηρεί τη ρήτρα που προβλέπει ότι επιλέξιμες κατοικίες είναι μόνο όσες φέρουν οικοδομική άδεια έως τις 31 Δεκεμβρίου 2005, με αποτέλεσμα ο αριθμός των διαθέσιμων ακινήτων να παραμένει ιδιαίτερα χαμηλός.
Η αναντιστοιχία αυτή δημιουργεί το μεγαλύτερο εμπόδιο για τους ενδιαφερόμενους. Ενώ τα εισοδηματικά όρια αυξάνονται –στις 25.000 ευρώ για άγαμους, 35.000 ευρώ για ζευγάρια με προσαύξηση 5.000 ευρώ ανά παιδί και 39.000 ευρώ για μονογονεϊκές οικογένειες– η προσφορά ακινήτων δεν μεταβάλλεται, καθώς το ηλικιακό όριο αποκλείει τη συντριπτική πλειονότητα των νεότερων κατοικιών. Το αποτέλεσμα είναι η ζήτηση να «εκτοξεύεται» χωρίς να υπάρχει αντίστοιχη δυνατότητα απορρόφησης. Ήδη έχουν υποβληθεί 32.000 αιτήσεις, με αιτήματα δανειοδότησης που αγγίζουν τα 4 δισ. ευρώ, όταν διαθέσιμα είναι μόλις τα μισά. Από αυτές, μόνο ένας στους τρεις αιτούντες κατάφερε να εντοπίσει επιλέξιμη κατοικία, γεγονός που εξηγεί γιατί μέχρι σήμερα έχουν ενταχθεί μόλις 11.000 δικαιούχοι.
Παρά τα στοιχεία που αναδεικνύουν την έλλειψη κατάλληλων ακινήτων, η κυβέρνηση επιλέγει να ενισχύσει το πρόγραμμα μόνο από την πλευρά της ζήτησης, αφήνοντας το βασικό δομικό πρόβλημα άθικτο. Η παράταση του προγράμματος έως τις 31 Μαΐου 2026 –και για την υπογραφή δανείων έως τις 31 Αυγούστου 2026– δίνει περισσότερο χρόνο στους ενδιαφερόμενους, όχι όμως περισσότερες επιλογές στην αγορά.
Η αύξηση των εισοδηματικών κριτηρίων χωρίς αντίστοιχη προσαρμογή της παλαιότητας των κατοικιών ουσιαστικά δημιουργεί περισσότερους δικαιούχους για τις ίδιες, περιορισμένες, κατοικίες, εντείνοντας τον ανταγωνισμό και αφήνοντας πολλούς εκτός, όχι λόγω εισοδήματος αλλά λόγω έλλειψης κατάλληλων ακινήτων.
Έτσι, το «Σπίτι μου ΙΙ» καταλήγει να προσφέρει περισσότερους δικαιούχους για τις ίδιες, περιορισμένες σε αριθμό, κατοικίες. Χωρίς προσαρμογή στο κριτήριο παλαιότητας, η αγορά δεν μπορεί να ανταποκριθεί στη διευρυμένη ζήτηση, αφήνοντας πολλούς ενδιαφερομένους να διεκδικούν ελάχιστες διαθέσιμες επιλογές και επιβεβαιώνοντας πως η ουσία του προβλήματος παραμένει άλυτη.
