Οι σχέσεις ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά δεν σταματούν να εξελίσσονται όταν τα παιδιά ενηλικιώνονται. Αντίθετα, παλιά συναισθήματα, οικογενειακοί ρόλοι και ανάγκες που δημιουργήθηκαν στην παιδική ηλικία μπορούν να εξακολουθούν να επηρεάζουν τη σχέση ακόμη και δεκαετίες αργότερα. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα εμφανές όταν οι γονείς μεγαλώνουν και αρχίζουν να χρειάζονται περισσότερη βοήθεια ή φροντίδα.
Σε ορισμένες οικογένειες, ένα από τα ενήλικα παιδιά είναι εκείνο που τηλεφωνεί συνεχώς, επισκέπτεται συχνότερα τους ηλικιωμένους γονείς, ελέγχει αν πήραν τα φάρμακά τους, αν έφαγαν, αν πλήρωσαν τους λογαριασμούς τους ή αν χρειάζονται κάτι. Από έξω, αυτή η συμπεριφορά μπορεί εύκολα να ερμηνευτεί ως ένδειξη ιδιαίτερα στενής σχέσης. Η πραγματικότητα, όμως, μπορεί να είναι περισσότερο σύνθετη.
Η ψυχολογική έρευνα δείχνει ότι οι σχέσεις γονέων και ενήλικων παιδιών χαρακτηρίζονται συχνά από αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν «αμφιθυμία»: αγάπη και αφοσίωση μπορεί να συνυπάρχουν με παλιές συγκρούσεις, απογοήτευση, θυμό ή μια επίμονη ανάγκη για αποδοχή. Η φροντίδα ενός ηλικιωμένου γονέα, επομένως, δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη ότι το συγκεκριμένο παιδί ήταν πάντοτε το «αγαπημένο».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Μερικές φορές, μάλιστα, το παιδί που βρίσκεται περισσότερο δίπλα στον γονέα μπορεί να είναι εκείνο που εξακολουθεί να αναζητά κάτι που θεωρεί ότι δεν πήρε αρκετά στο παρελθόν: αναγνώριση, επιβεβαίωση ή συναισθηματική εγγύτητα. Η ανάγκη αυτή μπορεί να λειτουργεί χωρίς το ίδιο το άτομο να την αντιλαμβάνεται πλήρως.
Έτσι, η συνεχής παρουσία μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να συνδέεται και με την ελπίδα ότι η σχέση θα γίνει τελικά αυτή που το παιδί επιθυμούσε. Ένα «μπράβο», μια έκφραση ευγνωμοσύνης ή η αίσθηση ότι «τώρα με χρειάζεται» μπορεί να αποκτά ιδιαίτερη συναισθηματική σημασία όταν η επιβεβαίωση αυτή έλειπε σε προηγούμενες φάσεις της ζωής.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι όποιος φροντίζει περισσότερο έναν ηλικιωμένο γονέα έχει κάποιο ανεπίλυτο πρόβλημα. Η αυξημένη φροντίδα μπορεί να οφείλεται πολύ απλούστερα στην αγάπη, στην εγγύτητα, στο αίσθημα ευθύνης, στη γεωγραφική απόσταση από τα υπόλοιπα αδέλφια ή στο γεγονός ότι ένα παιδί διαθέτει περισσότερο χρόνο.
Υπάρχει επίσης διαφορά ανάμεσα στη φροντίδα και στον υπερβολικό έλεγχο. Όταν ένα ενήλικο παιδί αισθάνεται ότι πρέπει να γνωρίζει διαρκώς τι κάνει ο γονέας, δυσκολεύεται να αποδεχθεί τις επιλογές του ή αναλαμβάνει περισσότερες ευθύνες από όσες πραγματικά χρειάζεται, τότε μπορεί να υπάρχει μια βαθύτερη συναισθηματική δυναμική.
Πηγή bolde.com
