«Τα τελευταία δυο χρόνια και μετά τον άδικο χαμό της κόρης μου αναμετριέμαι καθημερινά με την ενοχή ότι δεν κατάφερα να βοηθήσω το δικό μου παιδί. Δεν κατάφερα να της παρέχω αρκετό οξυγόνο, δεν φρόντισα να αποφύγει την αδιανόητη διαφθορά που της στέρησε τη ζωή και που ακόμα τη βλέπω γύρω μου να απειλεί τις ζωές άλλων» είπε κατά την έναρξη της συγκλονιστικής της ομιλίας στο Ασκληπιείο Βούλας η Μαρία Καρυστιανού.
Μία μόλις μέρα πριν συμπληρωθούν δύο χρόνια από την τραγωδία των Τεμπών, η Μαρία Καρυστιανού πρόεδρος του συλλόγου συγγενών των θυμάτων των Τεμπών, μίλησε για όσα έχει ζήσει,για όσους αποποιούνται ευθύνες και για το μέλλον σε εκδήλωση παρουσία συγγενών θυμάτων των Τεμπών, μεταξύ αυτών του Παύλου Ασλανίδη και της Μαρίας Ντόλκα-Παπαγγελή, η οποία εργάζεται στο Ασκληπιείο.
«Τόλμησα να πω ότι θυσιάστηκε. Θυσίες πολιτών στον βωμό ποιου θεού ακριβώς; Του δικού τους θεού; Του χρήματος που υπηρετούν; Στην Αρχαία Ελλάδα οι πρώτοι γιατροί αναγνώριζαν ως μοναδική νόσο της ψυχής του ανθρώπου την κακία και την αδικία. Έτσι και στο σήμερα, οι ασθένειες πολλαπλασιάστηκαν στο σώμα, από την αδικία και την κακία που επιτρέψαμε να κυριαρχεί στις ζωές μας, στις ζωές των παιδιών μας».
Συνέχισε λέγοντας πως «τα κρατικά εγκλήματα συνεχίζονται, το ένα μετά το άλλο και φτάσαμε και στα Τέμπη. Σε εκείνο το βράδυ που η καρδιά μας σκίστηκε και παραμένει σε πολλά κομμάτια. Δυστυχώς, χωρίς να το επιλέξουμε εμείς, αλλά πλέον και όλοι εσείς, αναλάβαμε να δρούμε για την αποκατάσταση της υγείας μιας ολόκληρης κοινωνίας. Και είμαστε η πιο αληθινή, δυνατή και ελπιδοφόρα ομάδα που θα μπορούσε να υπάρχει.
»Και παρόλο που δεν καταφέραμε να είμαστε δίπλα στα αγαπημένα μας παιδιά όταν εκείνα μας χρειάστηκαν πιο πολύ από ποτέ -κι αυτό θα είναι μια ανοιχτή πληγή στην ψυχή μας μέχρι την αντάμωση μαζί τους, ωστόσο αναλάβαμε να κάνουμε ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να γιατρέψουμε την κοινωνία μας από την κακότητα και την αδικία, στο ασύλληπτο βάθος που φανερώθηκε περίτρανα πως υπάρχει».
Όπως τόνισε η Μαρία Καρυστιανού «καλούμαστε να ανατρέψουμε τη σήψη, μέσα από τη δικαίωση των ψυχών που μας κινούν πια από έναν άλλο κόσμο, από τον κόσμο του ουρανού, και μας οδηγούν στον κόσμο που οραματιζόμαστε: έναν κόσμο δίκαιο, ελεύθερο, γεμάτο οξυγόνο».
Συνέχισε λέγοντας πως «μας είπαν ότι οι θεσμοί δεν κρίνονται γιατί αυτό είναι επικίνδυνο για τη δημοκρατία. Αλλά εμείς το πρώτο που σεβόμαστε είναι, ακριβώς, τους θεσμούς. Γι’ αυτούς μαχόμαστε, γι’ αυτούς θα βγούμε στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για τον ευτελισμό τους. Γιατί γνωρίζουμε καλά ότι στην αληθινή δημοκρατία οι άνθρωποι που υπηρετούν τους θεσμούς κρίνονται, ή οφείλουν να κρίνονται από την κοινωνία, για ό,τι λένε και ό,τι κάνουν. Γιατί πώς να παραμείνει υγιής μιας κοινωνία όταν της δικαιοσύνης ηγούνται όσοι η ίδια η κυβέρνηση ορίζει; Όταν επιτρέπει να αδικείται ο απλός πολίτης τόσο απροκάλυπτα και βίαια, ενώ αδιάφορα ανέχεται να πληγώνεται το κύρος και η αξιοπιστία της;»
Πρόσθεσε στη συνέχεια της ομιλίας της πως «κάθε φορά που επιτρέπει στη διαφθορά να μπαζώνει κάθε απαρέγκλιτη διαδικασία που προβλέπεται από τον νόμο».
Μιλώντας για τις ευθύνες αρμοδίων σημείωσε πως «οι φερόμενοι ως αθώοι δειλιάζουν να αποχωριστούν την ασυλία τους στην οποία απεγνωσμένα και άνανδρα έχουν γαντζωθεί. Οι φερόμενοι ως αθώοι δειλιάζουν να παρουσιαστούν στους φυσικούς δικαστές τους όπως γίνεται με όλους εμάς τους Έλληνες πολίτες. Οι φερόμενοι ως αθώοι παρακάμπτουν και καταστρατηγούν με μυστικό και ύπουλο τρόπο τα άρθρα του Συντάγματος που εξασφαλίζουν την ισότητα μεταξύ όλων. Οι φερόμενοι ως αθώοι βαστάνε εμμονικά τους τίτλους τους και αποποιούνται χωρίς επιχειρήματα την όποια ευθύνη. Αυτοπαρουσιάζονται ως άμεμπτοι και άμοιροι ευθυνών. Ντροπή!».
Επισήμανε σε συνέχεια της ομιλίας της πως «πέρα από ανήθικο είναι και ανόητο να είναι κάποιος τόσο κακός, τόσο άδικος και να νομίζει ότι μπορεί να υποτιμά τη νοημοσύνη όλων εμάς των πολιτών. Ανοησία να μην υπολογίζει το κόστος αυτών που προκαλεί, που αργά ή γρήγορα θα επιστρέψει στον ίδιο ή στους απογόνους του. Ο αδαής νομίζει ότι δεν φαίνεται, ο πονηρός νομίζει ότι βασιλεύει και ο χαζός επιμένει να φλυαρεί έχοντας τη ψευδαίσθηση ότι φιλοσοφεί.
»Δυστυχώς, με τον πιο φρικτό τρόπο αντιληφθήκαμε πως ό,τι κακό συμβαίνει στον κόσμο οφείλεται σε αυτούς που πιστεύουν ότι η ύλη είναι το παν και τα ιδανικά αχρείαστες αξίες του παρελθόντος. Και επιβιώνουν χάρη σε ένα διεφθαρμένο σύστημα που κάθε μέρα τροφοδοτούν με τις πράξεις τους, ώστε ο ένας να κρατάει τον άλλον. Η αλαζονεία προσβάλλει κάθε λογική σε βαθμό εξωφρενικό» τόνισε.
Η Μαρία Καριστιανού είπε ακόμα πως «Παγωμένοι στεκόμαστε απαθείς μπροστά στα ατιμώρητα σκάνδαλα και ανεχόμαστε να ζούμε μέσα στη διαφθορά. Έτσι μας αναγκάζουν σε τύψεις, καθώς δεν αντιδρούμε στην εγκληματική τους δράση. Έτσι μας μετατρέψουν αθέλά μας σε ακούσιους συνεργούς της διαπλοκής. Και μέσα από αυτή τη θέση ενοχής βλέπαμε μέχρι τώρα με αδράνεια τους πραγματικούς ενόχους που ασελγούν πάνω μας και πάνω στα παιδιά μας. Και λέγαμε «έτσι είναι η Ελλάδα» ή «δυστυχώς ζούμε στην Ελλάδα».
Απευθυνόμενη στους ιθύνοντες έστειλε το μήνυμα πως «μάθετε λοιπόν ότι μετά τα Τέμπη αφυπνιστήκαμε, σηκώσαμε το ανάστημά μας και ως ένα στεκόμαστε απέναντί σας. Επαναφέροντας στη μνήμη μου τον παραγκωνισμένο και αποκλεισμένο όρκο του Ιπποκράτη που είχα την τιμή και τύχη να ακούσω την ορκωμοσία μου, προσπαθώ μαζί με τις αληθινές, καλές δυνάμεις, με σεβασμό θα ζητήσω την Επιστήμη να επαναφέρει τα ιερά και τα όσια για να μπορεί να υπάρξει μια νέα κοινωνία με υψηλά ιδανικά. Καμία επιστήμη δεν μπορεί να βοηθήσει το ευ ζην του ανθρώπου αν δεν προστατεύεται και δεν καθοδηγείται από την ιερότητα των πιο υψηλών ιδανικών όπως η δικαιοσύνη και η ισότητα. Άλλος τρόπος για να επανέλθει η κάθαρση στην κοινωνία μας δεν υπάρχει».
Κλείνοντας την ομιλία της η Μαρία Καρυστιανού είπε: «Είναι ο πιο όμορφος μονόδρομος που οδηγεί στην ελευθερία. Και η πιο μεγάλη ανάγκη για όλους όσοι νοιαζόμαστε για την Ελλάδα που θα κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας. Και ναι, όλοι μαζί θα τα καταφέρουμε».
