Οι αντιδράσεις των ευρωβουλευτών πολλές και επανειλλημένες, αφού η «μετακόμιση» αυτή από τις Βρυξέλλες, μια φορά το μήνα, στοιχίζει περί τα 105 εκατ. ευρώ ετησίως, σύμφωνα με έρευνα του 2014, ξεπερνά τα 200 εκατ. ευρώ, κατά πολλούς. Ωστόσο, η Γαλλία αντιτίθεται σθεναρά στην προοπτική κατάργησης της έδρας του Στρασβούργου.
Ας γνωρίσουμε, λοιπόν, τους πολυτελείς χώρους, όπου λαμβάνονται οι σημαντικότερες αποφάσεις για την Ε.Ε.
Η είσοδος είναι από το παλιό κτίριο Winston Churchil, αφού στην κεντρική είσοδο εκτελούνται έργα, εδώ και έξι μήνες και κανείς δεν γνωρίζει πότε θα ολοκληρωθούν... (θυμίζει κάτι από Ελλάδα)
Ο μακρύς αυτός διάδρομος, η λεγόμενη «πασαρέλα», ενώνει το παλιό κτίριο, από την είσοδο Winston Churchil με το νέο, το δαιδαλώδες, Louise Weiss. Όνομα που φέρει προς τιμήν της φεμινίστριας, δημοσιογράφου, πολιτικού, και γηραιότερου μέλους του Ευρωκοινοβουλίου μέχρι τον θάνατό της το 1983. Το σκηνικό είναι εντυπωσιακό, αφού από κάτω περνά ο ποταμός Ιλλ, ένας από τους σημαντικότερους παραπόταμους του Ρήνου.
Με το που εισέρχεσαι στο κεντρικό κτίριο, το βλέμμα σου τραβά το γλυπτό ποτάμι από ψηφίδες και τα φυτά, τα οποία κρέμονται από τη γυάλινη οροφή. Αυτό το εντυπωσιακό σκηνικό χωρίζει το εσωτερικό του ευρωκοινοβουλίου σε δύο μέρη που ενώνονται μεταξύ τους με γέφυρες.
Στους διαδρόμους του Ευρωκοινοβουλίου μπορεί να συναντήσεις τεράστιες προσωπικότητες. Από ηγέτες κρατών, πρώην ηγέτες, έως και βασιλιάδες.
Προχωρώντας στη δεξιά πλευρά, συναντάς το VoxBox, ένα χώρο ειδικά διαμορφωμένο για τα τηλεοπτικά συνεργεία. Εκεί ανταποκριτές καλύπτουν την επικαιρότητα. Δημοσιογράφοι από διάφορες χώρες παίρνουν συνεντεύξεις από ευρωβουλευτές, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές.
Ο χώρος των τηλεοπτικών συνεντεύξεων και πίσω η σκάλα που οδηγεί στην Ολομέλεια. Από αυτόν τον όροφο μπορούν να εισέλθουν στην αίθουσα της Ολομέλειας μόνο οι ευρωβουλευτές.
Ανεβαίνοντας ένα όροφο σσυναντάς την επιβλητική αίθουσα του Ευρωκοινοβουλίου. Σπανίως είναι γεμάτη στις συζητήσεις, παρά μόνο στις ψηφοφορίες. Πριν από κάθε συνεδρίαση χτυπάει το κουδούνι (όπως στο θέατρο), με ένα διαπεραστικό και επίμονο ήχο.
Όλοι οι ευρωβουλευτές έχουν το δικό τους γραφείο. Συνήθως είναι μικρά, αλλά με εντυπωσιακή θέα προς το κτίριο και την πόλη. Πάντως δεν υπάρχει περίπτωση να βρεις γραφείο, παρά μόνο με τη βοήθεια εργαζόμενου, καθώς οι διάδρομοι είναι δαιδαλώδεις και η αρίθμηση περίεργη.
Φυσικά ολόκληρο ευρωκοινοβούλιο, δεν θα μπορούσε να μην έχει μια κεντρική είσοδο, με κόκκινο χαλί, αποκλειστικά για τους ηγέτες. Μάλιστα ξεκλέψαμε την ευκαιρία, να περπατήσουμε κι εμείς, επιτέλους, σε κόκκινο χαλί...
Ο χώρος της καφετέριας του Ευρωκοινοβουλίου, όπου ευρωβουλευτές, δημοσιογράφοι, αλλά και εργαζόμενοι μπορούν να απολαύσουν τον καφέ τους ή ένα ελαφρύ γεύμα. Υπάρχει βέβαια, και καφετέρια, με «πορτιέρη», όπου είναι αποκλειστικά και μόνο για τους ευρωβουλευτές και απαγορεύεται η είσοδος σε οποινδήποτε άλλον.
Σε παρόμοιο στυλ, ένα όροφο πιο πάνω, το bar de presse, σημείο συνάντησης των δημοσιογράφων. Στο μέσο περίπου της αίθουσας διακρίνεται ένα κουβούκλιο, για τους καπνιστές.
Φυσικά υπάρχουν εστιατόρια, διαφορετικά για τους εργαζομενους και τους δημοσιογράφους και ένα αποκλειστικά για τους ευρωβουλευτές. Το εσωτερικό του εστιατορίου για τους «κοινούς θνητούς», είναι λιτό, self service και θυμίζει fast food, ωστόσο μπορείς να απολαύσεις ένα γεύμα γκουρμέ, σε εξαιρετικά καλές τιμές. Αν όμως έχει καλό καιρό, μπορείς να βγεις στον κήπο, που έχει μια πανέμορφη θέα προς το λαμπερό κτίριο.
Καθημερινά εκατοντάδες επισκέπτες περνούν από το Ευρωκοινοβούλιο. Φυσικά δεν παραλείπουν να επισκεφτούν το ισόγειο για μια αναμνηστική φωτογραφία με τις 28 σημαίες των κρατών μελών.
Στο βίντεο που ακολουθεί μπορείτε να δείτε μια σφαιρική εικόνα από το Vox Box χώρο εργασίας των τηλεοπτικών δημοσιογράφων.
