Στο νομοσχέδιο καθορίζονται «οι λεπτομέρειες εφαρμογής και δίνονται λύσεις σε χρόνια προβλήματα οικοδομικών συνεταιρισμών, οι οποίοι έχουν ξεκάθαρο ιδιοκτησιακό καθεστώς αλλά δεν μπορούν να πολεοδομηθούν ποτέ με βάση τη νομολογία του ΣτΕ, παρότι το κράτος τούς είχε δημιουργήσει, θεσμικά, την πεποίθηση ότι θα αποκατασταθούν οικιστικά».
Όπως εξήγησε ο κ. Ταγαράς, «δεν αναφερόμαστε σε αυθαίρετες κατασκευές που έχουν γίνει σε αυτούς τους χώρους. Αναφερόμαστε σε περιπτώσεις που η πολιτεία είχε δώσει διαχρονικά τη δυνατότητα της άσκησης δικαιώματος και κυριότητας σε κάποιους οικοδομικούς συνεταιρισμούς, κι εφόσον κάποιοι είχαν προχωρήσει για παράδειγμα να έχουν και ρυμοτομικό σχέδιο πριν το 1975, σε αυτούς και μόνο σε αυτούς δίνουμε τη δυνατότητα να ασκήσουν το δικαίωμά τους στην περιοχή, αλλά υπό αυστηρότατες προϋποθέσεις. Το 50% της έκτασης που έχουν ως κυριότητα σήμερα, παραδίδεται κατά μορφή και κυριότητα στο δημόσιο, το δε υπόλοιπο 50% θα μπορεί να πολεοδομηθεί, αλλά το μισό από αυτό θα πρέπει να είναι κοινόχρηστοι χώροι και χώροι πρασίνου. Επίσης, ακόμη και στο υπόλοιπο ¼ που θα πολεοδομείται, η επιφάνεια επέμβασης θα αντικαθίσταται με ίση τουλάχιστον επιφάνεια καθ' υπόδειξη του δασάρχη της περιοχής για να ισορροπήσει το ισοζύγιο της επέμβασης, κάτι που δεν ίσχυε μέχρι τώρα».
Σύμφωνα με τον κ. Ταγαρά «για πρώτη φορά, για οποιαδήποτε επέμβαση στο δάσος ή σε δασική έκταση, υποχρεωτικά αντικαθίσταται καθ' υπόδειξη του οικείου δασαρχείου, πάντα με δάσος, που παραδίδεται σε διάστημα τριών χρόνων στην ιδιοκτησία του δημοσίου. Πρόκειται για μια σημαντική παρέμβαση για να κρατήσουμε το ισοζύγιο σε ό,τι αφορά την επιφάνεια του δάσους, πριν και μετά την επέμβαση».
Όπως τονίστηκε στην ενημέρωση που έγινε, από τους περίπου 550 οικοδομικούς συνεταιρισμούς, που γνωρίζει το υπουργείο, οι 220 βρίσκονται στην Αττική, ενώ το 50% έχουν ζητήματα με τα δάση και τις δασικές εκτάσεις. Ο κ. Ταγαράς αναφέρθηκε επίσης στην περίπτωση του Αγίου Στεφάνου, ανάλογες περιπτώσεις υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα. Όπως είπε, «πρόκειται για οικισμό όπου νομίμως έχει κατασκευαστεί ό,τι έχει κατασκευαστεί, δηλαδή με άδειες που δεν ακυρώθηκαν ποτέ. Κάποια στιγμή το δασαρχείο απεφάνθη ότι αυτή η έκταση ή κάποιο κομμάτι της είναι αναδασωτέα, το ΣτΕ αποφάσισε ότι ο νομάρχης που κάποτε όρισε κάποια όρια δεν ήταν αρμόδιος, με αποτέλεσμα σήμερα να μην επιτρέπεται η μεταβίβαση αλλά και να φτιάξει κάποιος κάτι. Σε αυτό το πρόβλημα δίνουμε λύση. Σταματάει η εξέλιξη αυτής τη κατάστασης, ό,τι υπάρχει ήδη, υπάρχει, δεν ελαστικοποιούνται περαιτέρω τα όρια, και σε αυτό που ήδη υπάρχει, θα δούμε τι περιβαλλοντικό ισοζύγιο μας επιτρέπεται να δημιουργήσουμε».
«Επεμβάσεις στα δάση, δημόσια ή ιδιωτικά για ξενοδοχειακές τουριστικές εγκαταστάσεις επιτρέπονταν μέχρι σήμερα» είπε ο κ. Ταγαράς, συμπληρώνοντας ότι «τώρα ερχόμαστε πιο συγκεκριμένα να δούμε τι άλλα μπορούν να γίνουν και με ποιον τρόπο». Σύμφωνα με το νομοσχέδιο, μειώνεται αρχικά κατά 50% ο συντελεστής κάλυψης και δόμησης για τα τουριστικά καταλύματα επί δασών και δασικών εκτάσεων, περαιτέρω μειούμενης όσο θα αυξάνεται η έκταση του δάσους ή της δασικής έκτασης μέχρι μηδενισμού για εκτάσεις άνω των 8.000 στρεμμάτων.
Παράλληλα, το νομοσχέδιο αντιμετωπίζει θέματα σχετικά με τον χαρακτηρισμό ως δασικών πολλών χιλιάδων στρεμμάτων αγροτικών καλλιεργειών που στο παρελθόν, πριν από το 1975, είχαν δασική μορφή. Μεταξύ άλλων, προτείνει την εξαγορά τους έναντι τιμήματος με την προϋπόθεση να διατηρήσουν την αγροτική τους μορφή και απαλείφεται ο υφιστάμενος μέχρι σήμερα όρος, ότι οι κάτοχοί τους πρέπει να είναι κατ' επάγγελμα αγρότες.
Με το νομοσχέδιο επιτρέπεται πλέον η ίδρυση και λειτουργία και μόνιμων κτηνοτροφικών εγκαταστάσεων σε δάση, δασικές και χορτολιβαδικές εκτάσεις με κανόνες που σέβονται το περιβάλλον, για λόγους ασφαλείας και υγιεινής «για τους ανθρώπους, τα ζώα και τα προϊόντα».
Υπάρχουν επίσης, ειδικές προβλέψεις για την ενίσχυση των εγκαταλελειμμένων- μικρών και φθινόντων οικισμών στην περιφέρεια.
