«Ο κ. Μητσοτάκης, από το βήμα της ΔΕΘ, θυμήθηκε ξανά την καραμέλα της ‘μάχης με το βαθύ κράτος’. Η αλήθεια είναι ότι το ‘βαθύ κράτος’ που ταλανίζει τη χώρα είναι το δικό του ‘επιτελικό’ παρακράτος», αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο Τομέας Δημόσιας Διοίκησης της ΕΛΑΣ με φόντο τις εξαγγελίες Μητσοτάκη από τη Θεσσαλονίκη.
«Είναι το καθεστώς των υποκλοπών, των συγκαλύψεων και των μπαζωμάτων. Είναι ο μηχανισμός που λεηλατεί τους εθνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους για να τους μοιράζει σε κολλητούς, ‘ημετέρους’ και κρατικοδίαιτους συμβούλους.
Με το νέο νομοσχέδιο για το Δημόσιο, η κυβέρνηση επιχειρεί, χωρίς κανέναν ουσιαστικό διάλογο, ένα ακόμη χτύπημα στη Δημόσια Διοίκηση. Δεν πρόκειται για τεχνική αλλαγή, αλλά για μια συστηματική προσπάθεια υπονόμευσης της αξιοκρατίας, αποδυνάμωσης των θεσμικών εγγυήσεων και ενίσχυσης της κομματικής επιρροής πάνω στη διοικητική ιεραρχία», συνεχίζει η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη και εξηγεί:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
«Ειδικότερα:
1. Aπαξιώνει τον εισαγωγικό διαγωνισμό της ΕΣΔΔΑ εκτινάσσοντας τη μοριοδότηση της προσωπικής συνέντευξης από το 12,5% στο 34%. Εκεί που κατά κοινή ομολογία υπήρχε μια αξιοκρατική διαδικασία, η κυβέρνηση δημιουργεί ένα ακόμα παράθυρο ευκαιρίας για τα δικά της παιδιά.
2. Αλλάζει για μια ακόμη φορά το σύστημα επιλογής προϊσταμένων κατά τη θητεία της χωρίς να έχει εφαρμόσει το προηγούμενο. Ταυτόχρονα, υποβαθμίζει τα τυπικά ακαδημαϊκά προσόντα και διατηρεί διαφορετικά συστήματα επιλογής χωρίς ουσιαστική αιτιολόγηση.
3.Μετατρέπει το βαθμολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων σε πεδίο συναλλαγής, υπακοής στις κυβερνητικές εντολές και κομματικών εξυπηρετήσεων.
Αυτό δεν είναι μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης. Είναι μηχανισμός πολιτικού ελέγχου της. Εδώ και επτά χρόνια, η Νέα Δημοκρατία υλοποιεί σταθερά το σχέδιο της για το Δημόσιο. Το περίφημο ‘επιτελικό κράτος’ αποδεικνύεται στην πράξη ευφημισμός για τον υπερσυγκεντρωτισμό, την κομματικοποίηση, την αδιαφάνεια, τις πελατειακές σχέσεις και τη συμβουλοκρατία. Πίσω από τη ρητορική περί ‘αξιολόγησης’ και ‘εκσυγχρονισμού’, βρίσκεται μια πολύ συγκεκριμένη πολιτική επιλογή: ένα Δημόσιο περισσότερο εξαρτημένο από την εκάστοτε κυβερνητική εξουσία προς όφελος φίλων και αρεστών.
Και αυτό ακριβώς είναι το πραγματικό διακύβευμα: όχι απλώς ποιος θα προαχθεί ή ποιος θα διοριστεί. Αλλά τι είδους Δημόσια Διοίκηση θέλουμε. Μια διοίκηση αξιοκρατική, επαγγελματική και θεσμικά ανεξάρτητη στην υπηρεσία του δημοσίου συμφέροντος ή μια διοίκηση υποταγμένη στην κυβερνητική εξουσία και τις πελατειακές της ανάγκες».
