Το μέλλον της Νέας Αριστεράς, τουλάχιστον με τη μορφή που «συστήθηκε» στους προοδευτικούς πολίτες τη τελευταία διετία, θα κριθεί στο Προγραμματικό Συνέδριο του κόμματος, το οποίο ανοίγει σήμερα τις εργασίες του, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.
Εκτός από τα ζητήματα του προγράμματος, το κομμάτι της συζήτησης που αναμένεται να απασχολήσει εντονότερα τους συνέδρους, είναι εκείνο των συμμαχιών. Άλλωστε, εδώ και σχεδόν έναν χρόνο, έχει καταστεί σαφές πως στο εσωτερικό του κόμματος συνυπάρχουν δύο διαφορετικές στρατηγικές.
Η ηγεσία επιμένει στις πλατιές συνεργασίες, ενώ η πλειοψηφία επιδιώκει να κόψει κάθε συζήτηση για συμπόρευση με τον Αλέξη Τσίπρα, στρέφοντας το βλέμμα της στα αριστερά. Από τις 22 ως τις 26 Ιανουαρίου, οι σύνεδροι θα χρειαστεί να πάρουν κρίσιμες αποφάσεις.
Διαφορετικές στρατηγικές
Το σχέδιο της ηγεσίας
Είναι ξεκάθαρο πως στο εσωτερικό της Πατησίων συνυπάρχουν εδώ και αρκετό καιρό, δύο διαφορετικά σχέδια. Εκείνο της ηγεσίας, που εκφράζεται από τον πρόεδρο Αλέξη Χαρίτση και στελέχη όπως η Έφη Αχτσιόγλου και ο Νάσος Ηλιόπουλος, αλλά και μεγάλη πλειοψηφία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.
Προκρίνει την υλοποίηση της απόφασης του προηγούμενου Συνεδρίου, απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, δηλαδή την εκλογική συνεργασία με δυνάμεις από τη λεγόμενη ριζοσπαστική Αριστερά, μέχρι και την «αριστερή» Σοσιαλδημοκρατία, στα πρότυπα του γαλλικού «Λαϊκού Μετώπου», αλά ελληνικά.
Προφανώς, μια τέτοια θέση περιλαμβάνει και τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά και το ΠΑΣΟΚ - σε περίπτωση, φυσικά, που η Χαριλάου Τρικούπη ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο και όχι απλώς να δείξει πως «διευρύνεται», εντάσσοντας μεμονωμένα πρόσωπα στον κομματικό μηχανισμό της - ή έστω δυνάμεις που απεγκλωβίζονται από αυτό.
Μάλιστα, υπό τις παρούσες διεθνείς συνθήκες, όπου ανατρέπονται σταθερές δεκαετιών, αλλά και με δεδομένο ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας εντείνει την «καθεστωτική» πολιτική της, θεωρούν ότι αυτή η στρατηγική αποτελεί την καλύτερη και πιο ενδεδειγμένη λύση για το αύριο του χώρου, αλλά και του τόπου.
Το σχέδιο της πλειοψηφίας
Από την πλευρά της, η πλειοψηφία που εκφράζεται από τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη και τα - νεαρότερα, κυρίως - στελέχη που συσπειρώνονται γύρω του και την παλιά «Ομπρέλα» του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή τους Ευκλείδη Τσακαλώτο, Πάνο Σκουρλέτη και Θοδωρή Δρίτσα, έχει ένα εντελώς διαφορετικό σχέδιο.
Εκτιμά ότι η Νέα Αριστερά θα πρέπει να διατηρήσει, αρχικά, την αυτονομία της. Σε δεύτερο χρόνο, να κάνει προσπάθειες για ανασυγκρότηση της Αριστεράς και όχι γενικά και αόριστα της «προοδευτικής παράταξης». Με απλά λόγια, να κοιτάξει προς το ΜΕΡΑ25 και ενδεχομένως, σε αριστερές δυνάμεις που παραμένουν στην Κουμουνδούρου.
Το σχέδιο αυτό «κολλάει» στον Γιάνη Βαρουφάκη - τουλάχιστον προς ώρας. Διότι ο Γραμματέας του ΜΕΡΑ25, θα ήλε στο σχήμα του την ομάδα Σακελλαρίδη και τη νεολαία του κόμματος, αλλά όχι τους πρώην υπουργούς του Τσίπρα. Γι’ αυτό και η μεριά της πλειοψηφίας της Νέας Αριστεράς δεν αποκλείει ακόμα και την αυτόνομη κάθοδο στις εκλογές.
Τα δύο σενάρια
Σύμφωνα με πληροφορίες, «κόκκινη γραμμή» για την μεριά της πλειοψηφίας, αποτελεί η πιθανή συνεργασία με τον Αλέξη Τσίπρα. Θεωρείτε σχεδόν βέβαιο ότι στελέχη της θα προσπαθήσουν να περιλαμβάνεται στην απόφαση του Συνεδρίου η συγκεκριμένη αναφορά.
Ήδη, μάλιστα, η νεολαία του κόμματος, στο κείμενο συμβολής της στον προσυνεδριακό διάλογο, ασκεί σκληρή κριτική στο γραμμή του «Λαϊκού Μετώπου» και χαρακτηρίζει τον Αλέξη Τσίπρα ως «πολιτικό αρχιτέκτονα της κρίσης που βιώνει το προοδευτικό και αριστερό πολιτικό ημισφαίριο».
Μια τέτοια αναφορά στην πολιτική απόφαση, είναι δεδομένο ότι δεν θα μπορέσει να την αποδεχθεί η ηγεσία. Και κάπου εκεί, ξεκινούν τα σενάρια. Στο πρώτο και πιθανότερο σενάριο - αν δηλαδή περάσει τέτοια αναφορά στην πολιτική απόφαση - θα επέλθει η ρήξη. Ο Αλέξης Χαρίτσης, δύσκολα θα είναι ο πρόεδρος που θα δεχθεί να την υλοποιήσει.
Εκ των πραγμάτων, δηλαδή, θα δημιουργηθεί κατάσταση σύγκρουσης. Και υπό αυτές τις συνθήκες, δεν μπορεί να αποκλειστεί κανένα σενάριο. Ακόμα και της παραίτησης του από την ηγεσία του κόμματος.
Πάντως, ουδείς μπορεί να αποκλείσει την – μικρή - πιθανότητα να αναζητηθεί και να βρεθεί η «χρυσή τομή» με ένα πιο γενικό κείμενο, χωρίς ονομαστική ή φωτογραφική αναφορά στον πρώην πρωθυπουργό. Δεν μοιάζει ιδιαίτερα πιθανό ως εξέλιξη. Όμως, με τις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται, δεν είναι απίθανο να αναζητηθεί και να επιτευχθεί μια συμφωνία που θα διατηρήσει ενιαίο το κόμμα.
