«Αναλαμβάνοντας εξουσία τη Δευτέρα, ο ηγέτης της Νέας Δημοκρατίας ανακοίνωσε ότι η Βουλή δεν θα έχει διακοπές για το καλοκαίρι: δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, και υπάρχουν νομοσχέδια που πρέπει να συνταχθούν».
Ο συντάκτης του δημοσιεύματος αναφέρεται στο υπουργικό σχήμα, που απαρτίζεται από έμπειρους πολιτικούς, τεχνοκράτες και πρώην σοσιαλιστές μεταρρυθμιστές. «Η φιλοσοφία της κεντροδεξιάς κυβέρνησης έγινε πιο καθαρή στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο: οι υπουργοί δεν θα θέτουν μόνο στόχους, θα παρακολουθούνται επίσης. Τοποθετημένοι μπροστά τους ήταν μπλε φάκελοι, που περιελάμβαναν στόχους αναφοράς. Όπως σε κάθε καλή επιχείρηση, οι εκθέσεις προόδου θα πρέπει να τηρούνται», σημειώνει.
Σε μια εποχή που η εμφάνιση είναι τα πάντα, ο Μητσοτάκης, πρώην τραπεζίτης, βρήκε τον δρόμο για να δώσει νέο τόνο μετά από 4,5 χρόνια κυριαρχίας του αριστερού προκατόχου του, Αλέξη Τσίπρα. Οι κλούβες της αστυνομίας και τα εμπόδια, που είχαν καταλήξει να αντιπροσωπεύουν τον φόβο της κυβέρνησης Τσίπρα στις διαμαρτυρίες, έχουν απομακρυνθεί από τον δρόμο που βρίσκεται στο πρωθυπουργικό γραφείο.
«Για πολλούς Έλληνες, το νέο στιλ δεν είναι μόνο συμβολικό. Η πρώτη μεταμνημονιακή κυβέρνηση θεωρείται ως η αρχή μιας νέας εποχής. Η υπέρβαση ενός ψυχολογικού ορίου μετά από μία δεκαετία κατάθλιψης που προκαλούσε η λιτότητα, οι διασώσεις, οι εξτρεμιστικές ομάδες και η παρολίγον χρεοκοπία στην πρώτη γραμμή της Ευρωπαϊκής κρίσης χρέους», αναφέρει το δημοσίευμα.
Η βρετανική εφημερίδα επικαλείται δηλώσεις του δημοσιογράφου Παντελή Καψή, που υποστηρίζει ότι βλέπουμε μια νέα γενιά πολιτικών, εκπαιδευμένων στο Harvard, προσανατολισμένων στα αποτελέσματα και με πιο τεχνοκρατική προσέγγιση. «Είναι σχεδόν σαν να θέλει να κυβερνήσει την Ελλάδα σαν ένα επιχειρηματικό πρότζεκτ, με τον κίνδυνο να προσβάλλει κάποιους από τους παλιούς φρουρούς στο κόμμα του», αναφέρει.
Στο δημοσίευμα γίνεται αναφορά και στην απαγόρευση διορισμού συγγενών από τους υπουργούς, ως μια πράξη ενάντια στον νεοποτισμό. «Ο ίδιος ο Μητσοτάκης είναι ο γιος ενός άλλου πρωθυπουργού και κορυφαίας φιγούρας του κόμματος, του Κωνσταντίνου», σημειώνει, κάνοντας εκτενή αναφορά στην οικογένειά του. Ωστόσο ο ίδιος δεν μπήκε απευθείας στην πολιτική και εργαζόταν στον ιδιωτικό τομέα και στον κόσμο των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.
Όπως εξηγεί η Έλενα Σμιθ, που υπογράφει το δημοσίευμα, η εκλογή του στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, το 2015 δεν ήταν δεδομένη, αφού θεωρούταν αουτσάιντερ, ένας κεντρώος, οι φιλελεύθερες οικονομικές απόψεις του οποίου δεν έβρισκαν απήχηση σε λαϊκιστές και εθνικιστές.
Ο καθηγητής οικονομικών του Πανεπιστημίου Πειραιά, Θεόδωρος Πελαγίδης αναφέρει ότι τα ποσοστά του δεν ήταν υψηλά, ενώ αντιμετωπιζόταν με υποψία από τους βουλευτές, ενώ λίγοι εξ αυτών τον στήριξαν. «Κέρδισε επειδή ήταν επίμονος, συστηματικός και εργασιομανής, αξίες που έφερε και στο κόμμα του», προσθέτει.
Ειδική αναφορά κάνει το δημοσίευμα στη μετακόμιση της ΝΔ στο κτήριο της Πειραιώς, με πολύ μικρότερο ενοίκιο. Το κτήριο είναι συμβατό με τις οικολογικές ανησυχίες του κ. Μητσοτάκη.
Οι σύμβουλοί του υποστηρίζουν ότι θα χρησιμοποιήσει να φέρει παρόμοιες τεχνικές και για να μεταμορφώσει την Ελλάδα, που παρά τα προβλήματα, είναι βαθιά ανθεκτική στην Ελλαγή.
Ο καθηγητής δημοσίου δικαίου του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Παύλος Ελευθεριάδης, που ήταν υποψήφιος με τη ΝΔ στις ευρωεκλογές αναφέρει ότι η φιλοσοφία του είναι αυτή του προοδευτικού φιλελευθερισμού. «Πιστεύει στο κράτος πρόνοιας, τις καθολικές υπηρεσίες υγείας για όλους, στις υψηλού επιπέδου δημόσιες υπηρεσίες, αλλά ακι στην δημιουργικότητα της οικονομίας της αγοράς», αναφέρει. Όπως εξηγεί, οι απόψεις του και οι ευαισθησίες του ταιριάζουν περισσότερο στο κέντρο παρά στα δεξιά, ενώ ο κ. Μητσοτάκης είναι πρόθυμος να πειραματιστεί, να καινοτομήσει, να αναλάβει κινδύνους.
Ο κ. Ελευθεριάδης αναφέρει ότι κανένας ηγέτης δεν αναλαμβάνει το πόστο τόσο καλά προετοιμασμένος. Ενώ βρισκόταν στην αντιπολίτευση, ο κ. Μητσοτάκης είχε συγκεντρωθεί στον προγραμματισμό μπροστά και ξεχώριζε πανεπιστημιακούς και ανθρώπους της αγοράς που θα μπορούσαν να καλύψουν κυβερνητικά πόστα.
«Σκέφτεται στρατηγικά (…) αυτό που κατάφερε με την κυβέρνησή του ήταν μια δύσκολη ισορροπία», προσθέτει ο Ελευθεριάδης. «Χρειάστηκε να αναμίξει γνωστούς και δημοφιλείς πολιτικούς με άγνωστους τεχνοκράτες, οι ειδικές γνώσεις των οποίων θα του επιτρέψουν να είναι πιο αποτελεσματικός και πιο επικεντρωμένος σε συγκεκριμένες πολιτικές».
