Τα ερωτήματα που θέτει σε ανάρτησή του ο Αντώνης Λιάκος είναι πράγματα κορυφαία.
«Αναρωτιέμαι, δεν υπάρχουν F35 δασοπυρόσβεσης; Δεν υπάρχουν Belharra να σβήνουν φωτιές; Ρητορική η ερώτηση, με μεταφορική σημασία, αλλά ξοδεύει, και τι δεν ξοδεύει η Ελλάδα για οπλισμούς που δεν χρησιμοποιούνται, αλλά εκείνα που χρειαζόμαστε συστηματικά κάθε χρόνο τα νοικιάζουμε», αναφέρει σε ανάρτησή του ο εκ των κορυφαίων ιστορικών της χώρας Αντώνης Λιάκος.
«Ακούμε το τραγικό συμβάν του θανάτου δυο ανθρώπων από σύγκρουση ελικοπτέρων. Και ακούμε ότι τα ελικόπτερα είναι ενοικιασμένα – σαν να μην συμβαίνουν πυρκαγιές κάθε χρόνο, και ότι εκτός από τον πιλότο πετάει μαζί και ο μεταφραστής (!) για να συντονίζονται με τις δυνάμεις κατάσβεσης. Μα σοβαρά είναι δυνατόν; Δεν θα βάλει κανείς τις φωνές;», επισημαίνει και καταλήγει: «Πολλές οι αιτίες των πυρκαγιών, και βεβαίως η κλιματική κρίση. Για κάποια χρόνια η κλιματική κρίση είχε γίνει προτεραιότητα πολιτικής. Τώρα προτεραιότητα είναι οι πόλεμοι και οι εξοπλισμοί. Και διεθνώς και στην Ελλάδα».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Επιτέλους κάποιος θέτει και αυτά τα θέματα. Τα καίρια.
Έχετε ποτέ σκεφτεί γιατί «δεν υπάρχουν στο εμπόριο» πυροσβεστικά αεροσκάφη; Γιατί δεν πετούν τη νύχτα; Μήπως δεν έχει φτάσει έως εκεί η ανθρώπινη γνώση και η τεχνολογία; 'Η μήπως τα όποια F-35 και οι Belharra προσφέρουν περισσότερα κέρδη στις πολεμικές βιομηχανίας και δίνουν περισσότερες δυνατότητες σε αυτούς που θέλουν να (ξανα)μοιράσουν τον κόσμο να είναι οι νικητές;
ΥΓ: Πόσο εύστοχη η επισήμανση του Αντώνη Λιάκου για την κυβέρνηση- κάτι που ισχύει και για τη δημοσιογραφία: «Κάτι τέτοιες ώρες η Ελλάδα θυμίζει μεθυσμένο τσίρκο εν μέσω βομβαρδισμών. Ένα τσίρκο που δεν ξέρει τι κάνει, δεν ξέρει που πηγαίνει, και κάθε τόσο βγαίνει ένας κυβερνητικός παλιάτσος (με προσομοίωση ειδικού) να μας πει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο κακά, γιατί… ο Υμηττός δεν κάηκε ακόμα…»!
Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΛΙΑΚΟΥ ΕΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ:
«Μια βαθιά αίσθηση απώλειας είναι το ψυχικό αποτύπωμα που αφήνουν αυτές οι μεγα-πυρκαγιές που ζούμε κάθε χρόνο, εδώ και δεκαετίες. Μια βαθιά αίσθηση αποτυχίας, ματαίωσης και αποστέρησης. Και μια λύπη που αναμειγνύεται με αηδία. Ένα συναίσθημα που δεν ξέρω με ποια λέξη μπορεί να αποδοθεί.
Η φύση που χάνεται είναι η ζωή μας, μαζί με τις ζωές που χάνονται τώρα.
Ακούμε το τραγικό συμβάν του θανάτου δυο ανθρώπων από σύγκρουση ελικοπτέρων. Και ακούμε ότι τα ελικόπτερα είναι ενοικιασμένα – σαν να μην συμβαίνουν πυρκαγιές κάθε χρόνο, και ότι εκτός από τον πιλότο πετάει μαζί και ο μεταφραστής (!) για να συντονίζονται με τις δυνάμεις κατάσβεσης. Μα σοβαρά είναι δυνατόν; Δεν θα βάλει κανείς τις φωνές;
Αναρωτιέμαι, δεν υπάρχουν F35 δασοπυρόσβεσης; Δεν υπάρχουν Belharra να σβήνουν φωτιές; Ρητορική η ερώτηση, με μεταφορική σημασία, αλλά ξοδεύει, και τι δεν ξοδεύει η Ελλάδα για οπλισμούς που δεν χρησιμοποιούνται, αλλά εκείνα που χρειαζόμαστε συστηματικά κάθε χρόνο τα νοικιάζουμε.
Κάποτε ρωτούσαν αν οι θάλασσες έχουν σύνορα. Δεν θέτουμε όμως το ερώτημα: Τα δάση δεν είναι εθνικό έδαφος; Τα δάση δεν χρειάζονται εθνικής προστασίας; Γιατί δεν υπάρχει μια πολιτική άμυνας για τα δάση και τις ετήσιες πυρκαγιές; Δεν είναι απώλεια εθνικού εδάφους αυτό που καταστρέφεται;1
Κάτι τέτοιες ώρες η Ελλάδα θυμίζει μεθυσμένο τσίρκο εν μέσω βομβαρδισμών. Ένα τσίρκο που δεν ξέρει τι κάνει, δεν ξέρει που πηγαίνει, και κάθε τόσο βγαίνει ένας κυβερνητικός παλιάτσος (με προσομοίωση ειδικού) να μας πει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο κακά, γιατί …ο Υμηττός δεν κάηκε ακόμα…
Πολλές οι αιτίες των πυρκαγιών, και βεβαίως η κλιματική κρίση. Για κάποια χρόνια η κλιματική κρίση είχε γίνει προτεραιότητα πολιτικής. Τώρα προτεραιότητα είναι οι πόλεμοι και οι εξοπλισμοί. Και διεθνώς και στην Ελλάδα.
Καμιά πολιτική πρόταση δεν πιάνει τον ταύρο από τα κέρατα για να συντάξει μια γενναία και ρωμαλέα πολιτική πρόταση γύρω από το πρόβλημα αυτής της καταστροφής. Όπως συμβαίνει και στο άλλο μεγάλο πρόβλημα, το μεταναστευτικό. Μια πολιτική πρόταση που θα πει τα πράγματα με το όνομά τους, αρέσει δεν αρέσει. Ως κοινωνία σερνόμαστε…γύρω από παροδικές ανοησίες αποστρέφοντας το πρόσωπό μας από τις πραγματικές απειλές».
