Το επιχείρημα ήταν λογικοφανές: Η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας με 180 ψήφους επιτρέπει στην αντιπολίτευση να εκβιάζει την πλειοψηφία με πρόωρες εκλογές. Γι΄ αυτό χρειάζεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να μπορεί να εκλέγεται και με απλή ή και με σχετική πλειοψηφία.
Η Νέα Δημοκρατία, στηριζόμενη από το 2019 και μετά από το σύνολο του μιντιακού συστήματος και με «ανανήψαντες» από το ΠΑΣΟΚ, αναθεώρησε το Σύνταγμα και ο ανώτατος πολιτειακός άρχοντας μπορεί να εκλέγεται από 151 βουλευτές στην τέταρτη ψηφοφορία, αλλά και με σχετική πλειοψηφία από τυχόν πέμπτη ψηφοφορία!
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδειξε από την πρώτη κιόλας εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας τι επεδίωκε: Επέλεξε προκειμένου να αποφύγει τις απώλειες από την Κοινοβουλευτική του Ομάδα να προτείνει για Πρόεδρο ένα στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας και μάλιστα προερχόμενο από την αβερωφική πτέρυγα, δηλαδή τη δεξιά πτέρυγα της ΝΔ!
Ο πρωθυπουργός δηλαδή επισείοντας τάχα μου τη στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και το ενδεχόμενο προσφυγής στις κάλπες θεσμοθέτησε το πρώτο κόμμα να μπορεί ελέω και του πλειοψηφικού εκλογικού νόμου να παίρνει μπόνους και τον ...Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Και μάλιστα σε μια γενικότερη στρατηγική πλήρους ελέγχου των θεσμών, ακόμα και των επικεφαλής των Ανεξάρτητων Αρχών!
Η περίπτωση της εκλογής Κωνσταντίνου Τασούλα δείχνει πώς εργαλειοποιήθηκε η αναθεώρηση του Συντάγματος και πώς το Μαξίμου υπέπεσε σε ένα κορυφαίο ολίσθημα, την κατάχρηση του Συντάγματος για κομματικές επιδιώξεις και σκοπιμότητες. Και μάλιστα το ολίσθημα είναι διπλό καθώς η εργαλειοποίηση επαναλαμβάνεται! Για να χρυσώσει το Μαξίμου το χάπι στην νυν Πρόεδρο για τη μη επανεκλογή της, προτείνει ο Πρόεδρος στο εξής να εκλέγεται για μια θητεία για έξι χρόνια!
Η όλη χρησιμοποίησή του - και με δική του βέβαια ευθύνη - μόνο καλό δεν κάνει στον ίδιο τον Κωνσταντίνο Τασούλα καθώς κανείς δεν πιστεύει ότι θα λειτουργήσει με όρους υπερκομματικού Προέδρου.
Στο χέρι του βέβαια είναι να τους διαψεύσει - αλλά δεν το πολυπιστεύουμε ότι θα το επιδιώξει!
