Κατά κόρον ακούστηκε στις τηλεοράσεις αυτές τις μέρες πως η 40χρονη άτυχη στο Μενίδι «Δεν πρόλαβε να πατήσει το κουμπί πανικού που της είχαν εγκαταστήσει στο τηλέφωνο οι αστυνομικοί»!
Αλήθεια πιστεύουν πως αν προλάβαινε και πατούσε το κουμπί πανικού ο δολοφόνος δεν θα τη μαχαίρωνε; Ότι θα προλάβαιναν οι αστυνομικοί να τη σώσουν;
Είναι αλήθεια πρώτη μας δουλειά να εξωραΐζουμε το προφίλ της αστυνομίας, έστω και αν, παρεμπιπτόντως, στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν φαίνεται να έχει την ευθύνη; Και ταυτόχρονα να ψελλίζουμε κάτι για τις ευθύνες της δικαιοσύνης- σημειωτέο με τις «αυστηρότητες ποινές που ισχύουν με το νέο νόμο της κυβέρνησης Μητσοτάκη».
Ακούσαμε ακόμα πως η δολοφονημένη γυναίκα «δεν δέχτηκε να πάει στη δομή όπως την πρότειναν». Εύκολο να το προτείνει κάποιος, όμως πίσω από κάθε γυναίκα που αισθάνεται να απειλείται ή απειλείται κρύβονται μια σειρά σκληρά διλήμματα. Πώς αφήνεις μόνα τα παιδιά σου; Τις εκκρεμότητες που έχεις (από το να πληρώσεις τους λογαριασμούς, έναν άνθρωπο που περιμένεις και τόσα άλλα), πώς να μείνεις μακριά από έναν αγαπημένο που έχεις βρει, έναν έρωτα που άρχισες να ζεις, ένα θέατρο που περιμένεις να δεις; 'Η δεν έχει μια γυναίκα που απειλείται όλα αυτά τα δικαιώματα; Ή θα ταυτιστούμε με τον δολοφόνο που δηλώνει «είχε γκόμενο και τη σκότωσα. Δεν θα δουλεύω εγώ σε δυο δουλειές για να έχει γκόμενο»!
Παλαιότερα λέγαμε και ότι «δεν είχε κάνει ποτέ καταγγελία»!
Μετά τη δολοφονία της άτυχης Κυριακής έξω από το αστυνομικό τμήμα, σύμπασα η κυβέρνηση προεξάρχοντος του πρωθυπουργού μας διαβεβαίωσε πως έλαβε όλα τα μέτρα που χρειάστηκε να λάβει.
Τα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση, όμως, δεν έφτασαν και έτσι είχαμε μια ακόμα γυναικοκτονία στη χώρα, την 6η από την αρχή του 2024. Μια γυναίκα χάνει τη ζωή της σε μικρότερο χρονικό διάστημα του ενός μηνός! Και αντί η πολιτεία να σκύψει στο πρόβλημα και να αναμετρηθεί μαζί του το χειρίζεται επικοινωνιακά. Λυπάμαι που το γράφω αλλά είναι αλήθεια: Κάποιοι δείχνουν να ενδιαφέρονται περισσότερο να αποδείξουν πως η αστυνομία και η κυβέρνηση δεν έχουν ευθύνη παρά για να διαμορφωθεί ένα άλλο περιβάλλον που θα περιορίζει αισθητά το πρόβλημα, γιατί δυστυχώς στην κοινωνία που ζούμε ριζικά δεν αντιμετωπίζεται. Ούτε όταν σε πολλούς τομείς αναπαράγουμε πατριαρχικά στερεότυπα και ανδροκρατικά αντανακλαστικά.
Θέλετε να δείτε τι δεν ακούγεται και διαψεύσεις δεν δεχόμαστε; Πως σε ολόκληρη την Αττική λειτουργούν 10 Συμβουλευτικά Κέντρα σε 8 από τους 66 δήμους και μόλις 3 ξενώνες! Γεγονός που δεν επιτρέπει σε κανέναν να αναζητά «προσωπική ευθύνη» της κάθε γυναίκας που απειλείται, του κάθε θύματος, προκειμένου να κρύψουν τις ευθύνες των ...υπευθύνων!
