Ποτέ στη μεταπολιτευτική ιστορία του τόπου ένας πρωθυπουργός δεν συμπεριφέρθηκε τόσο αλαζονικά και τόσο αδιάφορα για το κοινωνικό σύνολο, το οποίο υποτίθεται εκλέχθηκε ορκιζόμενος να υπηρετεί.
Ποτέ στη μεταπολιτευτική ιστορία, ακόμη και στην περίοδο επιβολής των μνημονίων, δεν διαγράφεται τόσο ισχυρός ο κίνδυνος πολιτικής ρευστότητας εξ αιτίας της νερωνικής εγωπάθειας ενός ηγέτη.
Η λογική διαχείρισης της πολιτικής ήττας ορίζει ότι μετά ένα δεινό αποτέλεσμα εκλογικής αναμέτρησης, ο ηττηθείς πρωθυπουργός οδεύει στο προεδρικό μέγαρο, όπου ενώπιον του ανώτατου άρχοντα υποβάλει την παραίτησή του προκαλώντας εκλογές. Ταυτοχρόνως παραιτείται από την ηγεσία του κόμματός του ανοίγοντας το δρόμο σε νέα πρόσωπα, που θα θέσουν νέους στόχους χάριν της κοινωνίας και θα αναλάβουν την ανασυγκρότηση του χώρου. Έτσι έγινε με τον Κώστα Καραμανλή, τον Αντώνη Σαμαρά, τον Αλέξη Τσίπρα και άλλους (πλην Ανδρέα Παπανδρέου κάποτε).
Καμώνεται τον άτρωτο αλλά ήδη η αποδοκιμασία από το εκλογικό σώμα θέριεψε την εσωκομματική αμφισβήτηση. Απώλεσε την επαφή του με την κοινωνία, έχει διαρρήξει τις σχέσεις του με ένα σημαντικό μέρος του επιχειρηματικού κόσμου και σα να μην έφταναν όλα αυτά τα έχει κάνει μαντάρα και με κάποιους από τους ολιγάρχες των οποίων είχε κάποτε την απόλυτη στήριξη.
Έχασε τον έλεγχο του κόμματος και δεν μπόρεσε ούτε τον ανασχηματισμό να κάνει κατά πως επιθυμούσε. Γέμισε καπετανάτα η ΚΟ. Απ’ όσους τον είχαν χειροκροτήσει όρθιοι στο κοινοβούλιο κάποιες στιγμές, δεν είναι λίγοι εκείνοι που έχουν βγάλει τα μαχαίρια από τα θηκάρια έτοιμοι να κινηθούν απειλητικά προς τον Καισαρίσκο.
Την ίδια ώρα με στρατηγικές κινήσεις Καραμανλής και Σαμαράς δηλώνουν άρση της ανοχής τους και πλέον κινούνται αποφασιστικά για την ακύρωση του ρόλου του. Άκρως προβληματική είναι η εικόνα και στα δεξιότερα του κεντροδεξιού πυρήνα της ΝΔ, καθώς η σκληρή πτέρυγά της αναζητεί νέο εκφραστή. Καθόλου ενθαρρυντική δεν είναι η εικόνα και στους παραδοσιακούς μητσοτακικούς κύκλους, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις αδυνατούν να στηρίξουν τον γιο του Μητσοτάκη που ήξεραν.
Το μόνο του επιχείρημα για να κρατηθεί στο πρωθυπουργικό γραφείο είναι ότι η αντιπολίτευση βρίσκεται σε χειρότερη θέση από τη δική του τόσο εκλογικά όσο και οργανωτικά. Ε και; Η πολιτική, καθώς απεχθάνεται τα κενά, έχει επιβάλει τους δικούς της νόμους. Έτσι ο χώρος της Κεντροαριστεράς πλέον κινείται με γοργούς ρυθμούς προς την αναδιοργάνωση και ανασύνταξη. Ένα νέο σχήμα όχι πλέον δεν είναι καθόλου απίθανο να προβάλει αλλά ήδη ετοιμάζεται παραμερίζοντας τους εγωισμούς των προέδρων του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ.
Θα είναι αξιόπιστο και αποδοτικό; Το εγγύς μέλλον θα δείξει. Προς το παρόν, εκείνο το οποίο μετράει είναι η μεγάλη απογοήτευση του εκλογικού σώματος, το οποίο έχει μάθει να λειτουργεί τιμωρητικά. Έχει πάψει να αναζητεί κριτήρια για να επιλέξει τον καλύτερο και αρκείται να αποδοκιμάσει τον χειρότερο. Έτσι δεν προέκυψε πρωθυπουργός ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχοντας απέναντί του έναν Αλέξη Τσίπρα που απογοήτευσε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας; Έτσι ακριβώς και δεν αποκλείεται να πράξει και τώρα κάτι ανάλογο. Μήπως έχει λησμονήσει ο πρωθυπουργός τη μεγάλη ήττα του πατέρα του, το 1993, από τον αδύναμο πια (τόσο σε θέματα υγείας όσο και πολιτικά) Ανδρέα Παπανδρέου;
Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι αν θα πέσει ο Κυρ. Μητσοτάκης αλλά πότε και κυρίως πώς. Το ακόμα κυριότερο είναι ποιο σχήμα θα τον διαδεχτεί και τι οφέλη ή ισορροπίες θα αποκτήσει η κοινωνία σε μια δυστοπική εποχή, στην οποία κυριαρχεί η αγωνία για το αύριο της Ευρώπης και της Δύσης γενικότερα. Οι οικονομίες δεν πάνε καθόλου καλά (η ελληνική χειρότερα), ο προσανατολισμός της παρέας του Νταβός στην πολεμική βιομηχανία με πρόφαση το Ουκρανικό Ζήτημα (το οποίο η ίδια δημιούργησε) ωθεί σε περαιτέρω περιορισμό των κοινωνικών δαπανών, ενώ η Μέση Ανατολή γίνεται ακόμα πιο ασταθής κάνοντας την Τουρκία όλο και πιο απαιτητική στην περιοχή με ευθείες βλέψεις στο Αιγαίο και τη Θράκη.
Θα ανακτήσει η Ελλάδα ένα αίσθημα ασφάλειας ή, για να θυμηθούμε τους στίχους της Εύης Δρούτσα, τους οποίους μελοποίησε ο εξαιρετικός Στέφανος Κορκολής, ο νέος πρωθυπουργός θα τραγουδήσει «σκόνη και θρύψαλα να γίνομαι μαζί σου»;
(Ο Γρηγόρης Ρουμπάνης είναι δημοσιογράφος)
