Αναπόφευκτα, μετά την απόφαση της Κύπρου να προχωρήσει στη παροχή επιδόματος 250 ευρώ σε χιλιάδες συνταξιούχους δημιουργείται η σύγκριση με τις αποφάσεις της ελληνικής κυβέρνησης. Τα μέτρα που πήρε η ελληνική κυβέρνηση υπολοίπονται κατά πολύ σε σύγκριση με όσα μέτρα ελήφθησαν όχι μόνο στην Κύπρο αλλά και γενικότερα στην Ευρώπη για τον περιορισμό των επιπτώσεων της σύρραξης στη Μέση Ανατολή.
Η σύγκριση ανάμεσα στην Κύπρο και την Ελλάδα ως προς τη στήριξη των συνταξιούχων αναδεικνύει δύο διαφορετικές προσεγγίσεις σε μια περίοδο έντονων οικονομικών πιέσεων. Στην Κύπρο, η απόφαση για χορήγηση επιδόματος 250 ευρώ στους συνταξιούχους λειτουργεί ως ένα άμεσο και στοχευμένο μέτρο ανακούφισης, αναγνωρίζοντας τις αυξημένες ανάγκες μιας ευάλωτης κοινωνικής ομάδας.
Αντίθετα, στην Ελλάδα, η εικόνα είναι μονοδιάστατη. Οι συνταξιούχοι δεν λαμβάνουν κάποια αντίστοιχη άμεση ενίσχυση, πέρα από έμμεσα μέτρα όπως το fuel pass 2026, το οποίο απευθύνεται σε ένα ευρύτερο αλλά όχι καθολικό σύνολο δικαιούχων. Το συγκεκριμένο μέτρο μπορεί να αποτελεί «ανάσα» αλλά επουδενί δεν καλύπτει επαρκώς το σύνολο των αυξημένων εξόδων που αντιμετωπίζουν οι ηλικιωμένοι. Την ίδια στιγμή, ακόμα και μετά την επιδότηση στην αντλία για τα diesel, η τιμή έφτασε ή ακόμα και ξεπέρασε την τιμή που είχε πριν την λήψη του μέτρου.
Το πρόβλημα γίνεται εντονότερο αν ληφθεί υπόψη η διεθνής συγκυρία. Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή έχει επιφέρει σημαντικές αυξήσεις στις τιμές των καυσίμων και των τροφίμων, επιβαρύνοντας δυσανάλογα τα νοικοκυριά με χαμηλά ή σταθερά εισοδήματα.
Η σύγκριση με την Κύπρο δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο υπάρχουν περιθώρια για πιο στοχευμένες παρεμβάσεις υπέρ των συνταξιούχων. Επιπλέον, φαίνεται πως η συζήτηση δεν αφορά μόνο το κόστος των μέτρων αλλά και τις προτεραιότητες που θέτει η εκάστοτε κυβέρνηση.
Με «capital control» σε καύσιμα και σούπερ μάρκετ, με την αγοραστική δύναμη των καταναλωτών να μειώνεται ραγδαία, η κυβέρνηση επιλέγει, παρά τα εξουθενωτικά πρωτογενή πλεονάσματα, να προχωρά σε μέτρα που κινούνται περισσότερο στη λογική της αποσπασματικής ανακούφισης παρά μιας ουσιαστικής και διαρκούς ενίσχυσης των πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.
