Ο κ. Βλάχος, έθεσε επιπλέον το μόνιμο πρόβλημα της εύρεσης πλοίου για τα εκπαιδευτικά ταξίδια των σπουδαστών των Ακαδημιών Εμπορικού Ναυτικού (ΑΕΝ), ενώ ευχαρίστησε δημοσίως τον υπουργό Ναυτιλίας και Αιγαίου Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη για το γεγονός ότι μετά προσπάθειες ετών, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου απελευθέρωσε, έστω και υπό προϋποθέσεις, τον δρόμο των Ελλήνων αξιωματικών και προς τις εξωκοινοτικές σημαίες για απόκτηση προαγωγικής θαλάσσιας υπηρεσίας.
Αναφερόμενος στην ιδιωτική ναυτική εκπαίδευση τόνισε ότι υπάρχει σε όλον τον κόσμο, όπως και η δημόσια, και εξέφρασε την άποψη πως «αν στηριχτεί η δημόσια και δωρεάν παρεχόμενη εκπαίδευση, δεν υπάρχει λόγος να μιλάμε για ιδιωτική». Πρόσθεσε, ακόμη, ότι είναι απαραίτητο να παρέχεται σίτιση και στέγαση στους σπουδαστές, καθώς και φοιτητικό, εκπτωτικό πάσο για τις συγκοινωνίες, όπως παρέχονται και στους σπουδαστές των άλλων ιδρυμάτων.
«Δεν μπορεί ένα Ανώτερο Ίδρυμα να τυγχάνει όλων των πιο πάνω και όχι η γειτονική ΑΕΝ. Δεν γίνεται κύριοι υπουργοί, τα παιδιά των ΑΕΝ που έχουν σοβαρό οικονομικό πρόβλημα, να σιτίζονται στην εκκλησία και να μην ενδιαφέρεται κανείς» τόνισε και πρόσθεσε ότι «τα παιδιά είναι το μέλλον της Ελληνικής Ναυτιλίας, το μέλλον της Ελλάδας μας».
Σχετικά με φορολόγηση των ναυτικών, υποστήριξε πως αυξήθηκε στην Ελλάδα τη στιγμή που σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι μηδενική και έκανε λόγο για άνευ προηγουμένου χτύπημα στους συνταξιούχους ναυτικούς, λέγοντας ότι «ένας συνταξιούχος πλοίαρχος σε ετήσια βάση (αρχής γενομένης από το καταστροφικό 2009 εως σήμερα), έχει χάσει το 60% του ποσού που ελάμβανε κατά μέσο όρο».
Για την κατάσταση στα λιμάνια, ο κ. Βλάχος τόνισε ότι δεν λαμβάνονται υπόψη οι παρατηρήσεις των πλοιάρχων και πως οι βελτιωτικές κινήσεις που έχουν γίνει είναι ελάχιστες. Μίλησε, επίσης, για απαράδεκτη ποινικοποίηση του ναυτικού επαγγέλματος που έχει ως αποτέλεσμα οι ναυτικοί να αντιμετωπίζονται σαν κοινοί εγκληματίες.
Τέλος έθεσε το φαινόμενο της πειρατείας στην περιοχή του Κόλπου του 'Αντεν, της Σομαλίας (του Ινδικού ωκεανού γενικότερα) καθώς και στη Δυτική Αφρική, υπογραμμίζοντας ότι η διεθνής αντιμετώπιση του επικίνδυνου αυτού φαινομένου, είναι εντελώς επιφανειακή.
