Έχουν περάσει 26 χρόνια από τότε. Αλλά ο Ντάνι και ο Πιτ ακόμα δεν μπορούν να πιστέψουν το «θαύμα» που άλλαξε τη ζωή τους. Βρήκαν εγκαταλελειμμένο στο μετρό ένα νεογέννητο μωρό, που είχε ακόμα τον ομφάλιο λώρο. Σήμερα, είναι ο 26χρονος γιος τους, ο Κέβιν.
Ο Ντάνι Στιούαρτ διηγήθηκε στον Guardian τη συγκινητική ιστορία για το πώς δημιουργήθηκε η οικογένειά τους:
Το καλοκαίρι του 2000, δεν θα φανταζόμουν ποτέ ότι θα γινόμουν πατέρας. Ήμουν 34 ετών, ζούσα στη Νέα Υόρκη, με καλή δουλειά στις κοινωνικές υπηρεσίες, αλλά σε ένα μικρό διαμέρισμα. Με τον σύντροφό μου, Πιτ, ήμασταν μαζί λίγο περισσότερα από τρία χρόνια. Ήταν σοβαρή σχέση, αλλά δεν ζούσαμε μαζί. Το να γίνω γονιός δεν ήταν στις προτεραιότητές μου.
Μια αυγουστιάτικη βραδιά, τελείωσα αργά τη δουλειά και βιαζόμουν να πάω στο δείπνο που είχαμε κλείσει με τον Πιτ. Έτρεχα προς το τουρνικέ στον σταθμό Union Square, όταν παρατήρησα ένα σωρό από ρούχα σε μια γωνιά. Τον είδα να κινείται και σταμάτησα απότομα. Πήγα προς τα εκεί, σήκωσα μια σκούρα μπλούζα και τον είδα: ένα νεογέννητο μωρό, που είχε ακόμα τον ομφάλιο λώρο.
Ήμουν σοκαρισμένος. Έτρεξα στον δρόμο και βρήκα ένα τηλέφωνο για να καλέσω την αστυνομία. «Βρήκα ένα μωρό», τους είπα. Γύρισα τρέχοντας στην πλατφόρμα και έσκυψα δίπλα στο μωρό. Του χάιδεψα το κεφάλι για να τον παρηγορήσω, αλλά έκανε μια γκριμάτσα. «ΟΚ, δεν σου αρέσει αυτό», είπα. Κοιταχτήκαμε. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.
Ένιωσα σαν να πέρασαν ώρες, αλλά πιθανότατα πέρασαν μόνο λίγα λεπτά μέχρι να φτάσει η αστυνομία. Έπρεπε να δώσω κατάθεση και πήγα στο σπίτι για να πιω ένα μεγάλο ποτό. Ο Πιτ κι εγώ μιλούσαμε όλη τη νύχτα. Γιατί να άφησε το μωρό η μητέρα και γιατί είχε επιλέξει να τον αφήσει εκεί, στο κέντρο της γκέι Νέας Υόρκης;
Έπειτα από μια σύντομη περίοδο ενδιαφέροντος από τα ΜΜΕ, η ζωή επέστρεψε στους κανονικούς ρυθμούς μέχρι 12 εβδομάδες αργότερα, όταν μου ζητήθηκε να καταθέσω σε δικαστήριο, καθώς δεν μπορούσαν να βρουν τη μητέρα. Προς έκπληξή μου, η δικαστής με ρώτησε αν είχα κάποιο ενδιαφέρον να υιοθετήσω το μωρό. Η ιδέα δεν είχε περάσει από το μυαλό μου, αλλά αυτομάτως ήθελα να πω απεγνωσμένα «ναι». Της είπα ότι έπρεπε να το συζητήσω με τον σύντροφό μου, αλλά στο μυαλό μου είχα αποφασίσει πως ήταν αυτό που ήθελα να κάνω.
Ο Πιτ ήταν έξαλλος. Δεν είχαμε μιλήσει ποτέ για τη δημιουργία οικογένειας. Ήμασταν χρεωμένοι, υπήρχαν εκατό λόγοι που δεν φαινόταν λογικό να βάλουμε ένα παιδί στη ζωή μας. Αλλά ήμουν πεπεισμένος.
Συμφώνησε να επισκεφθούμε μαζί το μωρό, στην ανάδοχη οικογένεια. Μόλις τον είδα, τον πήρα αγκαλιά. «Με θυμάσαι;» τον ρώτησα. Ο Πιτ λέει πως όταν κράτησε το μωρό, κάθε ίχνος αντίστασης εξαφανίστηκε αμέσως. Φύγαμε από εκείνο το σπίτι ενωμένοι.
Μας κάλεσαν ξανά στο δικαστήριο, στις 20 Δεκεμβρίου και μας δόθηκε η επιμέλεια. «Θα θέλατε να τον πάρετε στις γιορτές;», ρώτησε η δικαστής. Αγοράσαμε βιβλία για γονείς και τα διαβάσαμε μέσα σε 24 ώρες, ενώ μετακόμισα στο διαμέρισμα του Πιτ.
Τον ονομάσαμε Κέβιν. Ο Πιτ είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, που ονομαζόταν Κέβιν και πέθανε προτού γεννηθεί εκείνος. Οι γονείς του έλεγαν πάντα πως τον πρόσεχε ένας φύλακας- άγγελος που τον έλεγαν Κέβιν.
Το ότι πήραμε τον Κέβιν στο σπίτι ήταν απίστευτο, αλλά και τρομακτικό, όπως για κάθε νέο γονιό. Όμως, σε αντίθεση με εκείνους, είχαμε μόλις μία ημέρα να προετοιμαστούμε. Για εβδομάδες, καθόμασταν εναλλάξ μαζί του συνέχεια, για να είμαστε σίγουροι πως αναπνέει ακόμα.
Θέλαμε να βεβαιωθούμε πως ο Κέβιν ήξερε πως ήταν επιθυμητός και αγαπητός, οπότε γράψαμε για εκείνον μία ιστορία για το πώς γίναμε οικογένεια. Μας έβαζε να τη διαβάζουμε ξανά και ξανά και την πήρε στο σχολείο.
Όταν ο Κέβιν ήταν 11 χρονών, η Νέα Υόρκη νομιμοποίησε τον γάμο των ομόφυλων και του είπαμε πως θα θέλαμε να παντρευτούμε. Ρώτησε «οι δικαστές δεν παντρεύουν ανθρώπους;» και πρότεινε τη δικαστή που μας ρώτησε εάν θέλαμε να τον υιοθετήσουμε. Ήμασταν ενθουσιασμένοι όταν συμφώνησε να το κάνει.
Δεν ήταν όλα εύκολα. Όταν ήταν έφηβος, είχε πολλές ερωτήσεις για τη μητέρα του. Ήθελε να βάλουμε αφίσες στο μετρό και τον βλέπαμε να κοιτάζει άγνωστα άτομα, για να δει εάν του μοιάζουν. Όμως, τώρα έχει συμφιλιωθεί με την κατάσταση.
Ο Πιτ έχει γράψει τα απομνημονεύματά του, ενώ μετατρέψαμε την ιστορία που είχαμε φτιάξει για τον Κέβιν σε ένα παιδικό βιβλίο και ένα animation. Θέλαμε κι άλλα παιδιά να καταλάβουν ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να δημιουργηθεί μια οικογένεια.
Τώρα, ο Κέβιν είναι ένας απίστευτος νέος άνδρας και είμαστε εξαιρετικά υπερήφανοι για εκείνον. Δουλεύει σε άλλη πολιτεία ως προγραμματιστής λογισμικού, αλλά ευτυχώς ακόμα με χαρά περνά χρόνο με τους μπαμπάδες του.
Ακόμα και 26 χρόνια μετά, δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι, από κάποιο θαύμα, ήμασταν εμείς εκείνοι που τους δόθηκε το προνόμιο να είμαστε μέρος της ζωής του Κέβιν. Πόσο τυχεροί είμαστε.
