Το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών, παρά την αντίθετη εισαγγελική πρόταση, με βούλευμα του (2622/2025) παραπέμπει ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων τον Κωνσταντίνο Πολυχρονόπουλο, το γαμπρό του και τη μητέρα του για να δικαστούν, κατά περίπτωση, για εγκληματική οργάνωση υπό τη μορφή της σύστασης συμμορίας που τιμωρείται σε βαθμό πλημμελήματος και για το κακούργημα του ξεπλύματος μαύρου χρήματος...
Το συμβούλιο δεν υιοθέτησε την εισαγγελική πρόταση για την απαλλαγή των κατηγορουμένων κρίνοντας πως υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις για την παραπομπή των τριών κατηγορουμένων στο εδώλιο.
Στο παραπεμπτικό βούλευμα ,σύμφωνα με πληροφορίες, αναδεικνύεται ο ηγετικός ρόλος του Κ. Πολυχρονόπουλου στην υπόθεση καθώς επισημαίνεται πως «ήταν ο «ιθύνων νους» και το πρόσωπο το οποίο έδινε τις κατευθύνσεις τόσο για τις μεθόδους εξαπάτησης του κοινού με τη δημόσια προβολή των ατομικών λογαριασμών των συγκατηγορουμένων του όσο και για την περαιτέρω μετατροπή του προϊόντος της εγκληματικής τους δραστηριότητας δια της συμμετοχής σε τυχερά παιγνίδια».
Πληροφορίες αναφέρουν ότι στο βούλευμα σημειώνεται ότι ο βασικός κατηγορούμενος στην υπόθεση «καθ όλη τη διάρκεια της δράσης του προέβη σε συνολικές αναλήψεις 550.000 ευρώ από όλους τους εμπλεκόμενους τραπεζικούς λογαριασμούς τα οποία στη συνέχεια επανακατέθεσε σε παικτικό λογαριασμό που διατηρούσε και ακολούθησε παικτικές δραστηριότητα που κατέληξαν τόσο στην απώλεια χρημάτων ύψους 141.841, 55 ευρώ όσο και στην ανάληψη τοις μετρητοίς ποσού ύψους 270.480,16 ευρώ και αφετέρου στην πίστωση με τραπεζικά μέσα συνολικού ποσού 186.414 ευρώ σε άλλο παικτικό λογαριασμό που διατηρούσε και στην συνέχεια απώλεια χρημάτων των 156.217 ευρώ και στην ανάληψη 30.097 ευρώ».
Στο παραπεμπτικό βούλευμα φέρεται να καταγράφεται ότι ο τρόπος που είχε επιλεγεί για τη συγκέντρωση των χρημάτων ήταν αυτός των συχνών δημοσίων προσκλήσεων για την κατάθεση συνεισφοράς σε ατομικούς τραπεζικούς λογαριασμούς. Αποκλειστικοί δικαιούχοι, σύμφωνα με το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο, ήταν πρόσωπα του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος του ιδρυτή της «Κοινωνικής Κουζίνας», ο οποίος «εμφανιζόταν προς τα έξω ως ο κύριος εμπνευστής και το βασικό πρόσωπο της ομάδας».
Σύμφωνα με πληροφορίες, αναφέρεται πως καθίσταται σαφές ότι ήδη από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας της ομάδας, ο βασικός κατηγορούμενος «είχε αντιληφθεί πως μπορούσε να εκμεταλλευθεί το φιλανθρωπικό συναίσθημα των πολιτών και υπό το πρόσχημα της αφιλοκερδούς κοινωνικής προσφοράς να τους παραπλανήσει έτσι ώστε να καταθέτουν χωρίς κρατική εποπτεία και εξ ιδίων οικονομικό έλεγχο χρηματικά ποσά σε ατομικούς λογαριασμούς προσώπων επιρροής του, παριστάνοντας εν γνώσει του ψευδώς ότι η δράση της ομάδας ήταν φιλανθρωπική με επίκεντρο την αλληλεγγύη και τη στήριξη ευπαθών κοινωνικών ομάδων και ότι τα χρηματικά ποσά αναλώνονται εξ ολοκλήρου στις δράσεις της ομάδας». Η αλήθεια ήταν, σύμφωνα με το παραπεμπτικό βούλευμα, πως «απώτερος σκοπός του ήταν η αποκομιδή παράνομου περιουσιακού οφέλους αλλά και η μετέπειτα νομιμοποίηση του εξαχθέντος εγκληματικού προϊόντος δια της μετατροπής του σε περιουσιακό στοιχείο με νομική υπόσταση επιλέγοντας τη συνήθη πρακτική ξεπλύματος με συμμετοχή σε τυχερά παίγνια».
Το δικαστικό συμβούλιο θεωρεί πως «η επικαλούμενη φιλανθρωπική του δράση δεν δικαιολογεί a priori την αδιαφανή οικονομική διαχείριση μεγάλων χρηματικών ποσών προερχόμενων από δωρεές ιδιωτών, λαμβανομένου υπόψη ότι μέρος των δωρεών αυτών παρέχονταν και σε είδος όπως τρόφιμα, ρούχα, παροχή εθελοντικής εργασίας κλπ γεγονός που καταδεικνύει και εξοικονόμηση σχετικής δαπάνης για τις διεξαχθείσες δράσεις της ομάδας του».
