Μελέτη του πανεπιστημίου του Cambridge ενθαρρύνει το ευρύ κοινό να καταναλώνει περισσότερα ψάρια - όπως σκουμπρί, γαύρο και ρέγγα - τα οποία συχνά χρησιμοποιούνται στην εκτροφή σολομού.
Αυτά τα λιπαρά ψάρια περιέχουν απαραίτητα θρεπτικά συστατικά, συμπεριλαμβανομένων του ασβεστίου, της βιταμίνης B12 και των ωμέγα-3, τα οποία χάνονται από τη διατροφή μας όταν καταναλώνουμε μόνο φιλέτα σολομού.
«Κάνοντας μερικές μικρές αλλαγές στη διατροφή μας ως προς το είδος των ψαριών που τρώμε, μπορούμε να συμβάλουμε σημαντικά στην αντιμετώπιση ορισμένων από αυτές τις ελλείψεις, βοηθώντας παράλληλα το περιβάλλον», έχει δηλώσει σχετικά ο Δρ. David Willer από το Τμήμα Ζωολογίας του Πανεπιστημίου του Cambridge.
Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η κατανάλωση σολομού ιχθυοτροφείου οδηγεί σε συνολική απώλεια βασικών θρεπτικών συστατικών. Αντίθετα η κατανάλωση περισσότερων από τα ψάρια που χρησιμοποιούνται ως ζωοτροφή για τους σολομούς θα μπορούσε να ωφελήσει την υγεία μας, μειώνοντας παράλληλα τη ζήτηση της υδατοκαλλιέργειας για περιορισμένους θαλάσσιους πόρους.
Οι ερευνητές ανέλυσαν τη ροή των θρεπτικών συστατικών από τα βρώσιμα είδη άγριων ψαριών που χρησιμοποιούνται ως τροφή για τον σολομό ιχθυοτροφείου. Διαπίστωσαν μείωση σε έξι από τα εννέα θρεπτικά συστατικά στο φιλέτο σολομού: στο ασβέστιο, το ιώδιο, τον σίδηρο, τα ωμέγα-3 λιπαρά, τη βιταμίνη B12 και τη βιταμίνη A, αλλά αυξημένα επίπεδα σελήνιου και ψευδαργύρου.
Τα περισσότερα άγρια ψάρια, αντίθετα, αποκαλύφθηκε πως καλύπτουν τις συνιστώμενες διατροφικές προσλήψεις σε μικρότερες μερίδες σε σύγκριση με τον σολομό Ατλαντικού, συμπεριλαμβανομένων των ωμέγα-3 λιπαρών οξέων, τα οποία είναι γνωστό ότι μειώνουν τον κίνδυνο καρδιαγγειακών νοσημάτων και εγκεφαλικών επεισοδίων.
Καταναλώνοντας το 1/3 των ψαριών που ταΐζουμε στους σολομούς, μπορούμε να εξαφανίσουμε σημαντικές ελλείψεις σε θρεπτικά συστατικά
«Αυτό που παρατηρούμε είναι ότι τα περισσότερα είδη άγριων ψαριών που χρησιμοποιούνται ως ζωοτροφή έχουν παρόμοια ή μεγαλύτερη πυκνότητα και εύρος μικροθρεπτικών συστατικών σε σχέση με τα φιλέτα σολομού ιχθυοτροφείου», δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας, Δρ. David Willer. «Αυτό σημαίνει πως ενώ μπορούμε να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε τον σολομό, υποστηρίζοντας τη βιώσιμη ανάπτυξη του κλάδου, θα πρέπει να εξετάσουμε παράλληλα το ενδεχόμενο να καταναλώνουμε μεγαλύτερη ποικιλία άγριων ψαριών, όπως σαρδέλες, σκουμπρί και γαύρο, ώστε να λαμβάνουμε περισσότερα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά απευθείας στο πιάτο μας».
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το 71% των ενηλίκων έχει ανεπάρκεια βιταμίνης D τον χειμώνα, ενώ τα κορίτσια στην εφηβεία και οι γυναίκες εμφανίζουν συχνά ελλείψεις σε ιώδιο, σελήνιο και σίδηρο. Ωστόσο, ενώ το 24% των ενηλίκων έτρωγε σολομό εβδομαδιαία, μόλις το 5,4% κατανάλωνε σκουμπρί, το 1% γαύρο και το 0,4% ρέγγα.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η άμεση κατανάλωση του ενός τρίτου των άγριων ψαριών, που χρησιμοποιούνται ως ζωοτροφές και είναι κατάλληλα για ανθρώπινη κατανάλωση, θα ήταν ο πιο αποτελεσματικός τρόπος μεγιστοποίησης αυτών των θρεπτικών συστατικών.
«Η θαλάσσια αλιεία αποτελεί σημαντικό τοπικό και παγκόσμιο σύστημα τροφίμων, αλλά μεγάλες ποσότητες αλιευμάτων διοχετεύονται σε ζωοτροφές. Η ιεράρχηση των θρεπτικών θαλασσινών για τους ανθρώπους μπορεί να βοηθήσει τόσο στη βελτίωση της διατροφής όσο και στη βιωσιμότητα των ωκεανών», έχει δηλώσει ο Δρ. James Robinson από το Πανεπιστήμιο του Lancaster.
Αυτή η προσέγγιση θα μπορούσε να βοηθήσει στην αντιμετώπιση των παγκόσμιων διατροφικών ελλείψεων, υποστηρίζει η ομάδα επιστημόνων από τα Πανεπιστήμια του Cambridge, του Lancaster, του Stirling και του Aberdeen.
Οι επιστήμονες υπολόγισαν τη ισορροπία των θρεπτικών συστατικών στα βρώσιμα μέρη ολόκληρων άγριων ψαριών που χρησιμοποιούνται για την εκτροφή σολομού στη Νορβηγία. Εστιάζοντας σε εννέα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά (ιώδιο, ασβέστιο, σίδηρος, βιταμίνη B12, βιταμίνη A, ωμέγα-3, βιταμίνη D, ψευδάργυρος και σελήνιο), διαπίστωσαν ότι τα έξι είδη ψαριών που μελετήθηκαν (γαύρος Ειρηνικού/Περού, ρέγγα Ατλαντικού, σκουμπρί, παπαλίνα και προσφυγάκι) περιείχαν μεγαλύτερη ή παρόμοια συγκέντρωση θρεπτικών συστατικών με τα φιλέτα σολομού.
Οι ποσότητες ασβεστίου ήταν πάνω από πέντε φορές υψηλότερες στα φιλέτα άγριων ψαριών σε σχέση με τον σολομό, το ιώδιο ήταν τέσσερις φορές υψηλότερο, ενώ ο σίδηρος, τα ωμέγα-3, η βιταμίνη B12 και η βιταμίνη A ήταν πάνω από 1,5 φορά υψηλότερα. Τα άγρια ψάρια και ο σολομός είχαν συγκρίσιμες ποσότητες βιταμίνης D, ενώ ο ψευδάργυρος και το σελήνιο ήταν υψηλότερα στον σολομό λόγω άλλων συστατικών της τροφής του.
«Ο σολομός είναι ένα εξαιρετικό διατροφικό είδος, αλλά για να αναπτυχθεί ο κλάδος πρέπει να συγκρατεί καλύτερα τα βασικά θρεπτικά συστατικά με τα οποία τρέφεται», ανέφερε ο Δρ. Richard Newton από το Ινστιτούτο Υδατοκαλλιέργειας του Πανεπιστημίου του Stirling. «Ήταν ενδιαφέρον να βλέπουμε ότι ουσιαστικά σπαταλάμε περίπου το 80% του ασβεστίου και του ιωδίου των ψαριών που χρησιμοποιούνται ως ζωοτροφή».
