Τη δήλωση του Αντρέα Δρυμιώτη ότι «πλέον, το να είσαι Αριστερός έχει καταλήξει να μην είσαι Έλληνας» μπορείς να την αντιμετωπίσεις με δύο τρόπους.
Ο πρώτος είναι να τη θεωρήσεις ακροδεξιά γραφικότητα από έναν άνθρωπο που έχει χάσει τη νηφαλιότητα και τον αυτοέλεγχό του. Ο δεύτερος είναι να ανατριχιάσεις γιατί αυτού του τύπου οι δηλώσεις παραπέμπουν στις πιο σκοτεινές στιγμές της πρόσφατης ελληνικής Ιστορίας, τότε που οι το κράτος χώριζε τους πολίτες σε εθνικόφρονες και μιάσματα. Σκοτεινές εποχές που δεν πρέπει να επανέλθουν…
Η Ομάδα Αλήθειας
Το ποια από τις δύο προσεγγίσεις θα διαλέξεις κανείς, εξαρτάται από αν θεωρήσεις τον Δρυμιώτη… μεμονωμένο περιστατικό. Ο Δρυμιώτης δεν εκστόμισε την αθλιότητά στο καφενείο του χωριού, εκεί που μπορείς να ακούσεις έναν συνταξιούχο να αναφωνεί «ένας Παπαδόπουλος μάς χρειάζεται» πριν παίξει το ασσόδυο. Στο Σκάι έκανε την άθλια δήλωση και στην Καθημερινή γράφει κάθε εβδομάδα. Έχει δηλαδή βήμα σε δύο από τα μια μεγάλα πανελλαδικά ΜΜΕ.
Ακόμα πιο σημαντικό όμως είναι ότι η Ομάδα Αλήθειας αναπαρήγαγε τη δήλωση Δρυμιώτη με το σχόλιο «τα είπε όλα». Πώς να θεωρήσεις ότι ο Δριμυώτης είναι ένας μεμονωμένος γραφικός όταν τον παίρνει πάνω της ο βασικός προπαγανδιστικός μηχανισμός της Νέας Δημοκρατίας; Το «τα είπε όλα» σηματοδοτεί την απόλυτη ταύτιση του γαλάζιου μηχανισμού με το κήρυγμα του μίσους και της μετεμφυλιακής αθλιότητας.
Αλλά μήπως αυτό δεν είναι το λεξιλόγιο και των γαλάζιων τρολ που επιχειρούν συστηματικά να συκοφαντήσουν όσους στέκονται στο πλευρό της Παλαιστίνης ή των μεταναστών, χαρακτηρίζοντάς τους ανθέλληνες και πράκτορες των Τούρκων; Δεν βλέπουμε άραγε τους πρωτοκλασάτους της ΝΔ να ενσωματώνουν αυτήν την κουλτούρα των τρολ και να επαινούν τους μηχανισμούς της χυδαιότητας;
Επομένως, ο Δρυμιώτης δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση ακροδεξιάς γραφικότητας. Και γι’ αυτό είναι απολύτως δικαιολογημένες οι σφοδρές αντιδράσεις των προοδευτικών κομμάτων στις δηλώσεις του.
Το παιχνίδι
Βεβαίως, όσα λέει ο Δρυμιώτης και κάθε Δρυμιώτης του γαλάζιου στρατοπέδου επισήμως δεν υιοθετούνται κεντρικά από την κυβέρνηση. Αντιθέτως, ο πρωθυπουργός εμφανίζεται ως κήρυκας της μετριοπάθειας και διαπρύσιος οπαδός της συναίνεσης. Το παιχνίδι που γίνεται, είναι προφανές. Διαφορετικά πρόσωπα και μηχανισμοί απευθύνονται σε διαφορετικά κοινά ή θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάποιοι αναλαμβάνουν το φορτίο τη τοξικότητας για να μπορεί η ηγεσία να την καταγγέλλει δημοσίως χωρίς κόστος. Με το μοίρασμα των επικοινωνιακών ρόλων μπορεί μια κυβέρνηση να εμφανίζεται ταυτοχρόνως με κεντροδεξιά και ακροδεξιά γραμμή. Δεν πρόκειται για συνύπαρξη προσώπω διαφορετικών ιδεολογιών, αλλά για ταυτόχρονη εκφώνηση διαφοροποιημένων γραμμών που υπηρετούν όμως ένα κοινό σχέδιο. Η συνύπαρξη της πιο ακραίας τοξικότητας με την πιο σκληρή καταγγελία της συνιστά βέβαια τον ορισμό της δημαγωγίας.
Η σκλήρυνση
Ωστόσο, όσο περνάει ο καιρός και περιορίζονται τα κοινά στα οποία η μπορεί να απευθυνθεί η ΝΔ, η γραμμή γίνεται όλο και πιο δεξιά, ενώ οι κήρυκες του μίσους βγαίνουν από τα υπόγεια του διαδικτύου για να διεκδικήσουν στο φως το ημέρας αναβαθμισμένο ρόλο. Την ίδια στιγμή, η επικράτηση Τραμπ δημιουργεί ένα νέο παράδειγμα για την ανά τον κόσμο Δεξιά.
Χαρακτηριστική της μετατόπισης της κυβέρνησης σε όλο και πιο σκληρές δεξιές θέσεις ήταν και η χτεσινή ιδεολογική επίθεση του Παύλου Μαρινάκη στην Αριστερά: «Ζούμε στη χώρα που ένας συγκεκριμένος πολιτικός χώρος είναι ο χώρος της απόλυτης πολιτικής υποκρισίας. «Ζυγίζει» ανθρώπινες ζωές. «Ζυγίζει» συγγενείς θυμάτων, τους ξεχωρίζει.
Στέκεται δίπλα μόνο σε εκείνους που θέλει να σταθεί. Τους υπόλοιπους τους αγνοεί. Κάνει συλλαλητήρια και πορείες μόνο στις περιπτώσεις που θέλει ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος. Σωπαίνει σε άλλες περιπτώσεις. Είναι νομίζω το πιο κακό πρόσωπο της μεταπολιτευτικής Ελλάδας με τα πολλά καλά της, ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος της απόλυτης υποκρισίας και της ατέρμονης χυδαιότητας».
Δεν είναι βέβαιο ότι η σκλήρυνση της γραμμής της κυβέρνησης θα αποδώσει. Στο σημείο που βρίσκεται αυτή η κυβέρνηση πολύ δύσκολα θα κερδίσει το χαμένο έδαφος, ό,τι και αν κάνει. Το σίγουρο όμως είναι ότι η αναβίωση της εμφυλιοπολεμικής ρητορείας και το αναβαθμισμένο παιχνίδι με τους κήρυκες του μίσους, συνιστούν πολύ σοβαρό κίνδυνο για τον εκτροχιασμό της πολιτικής ζωής και την ανάδυση τραμπικών φαινομένων.
