Ο ίδιος προορισμός

Ο κόσμος δεν αλλάζει…

Άλλαξε…

Και εμείς παλεύουμε να τον κατανοήσουμε. Όχι για να προσαρμοστούμε και να επιβιώσουμε, σώνει και καλά.

Ο κόσμος θα προχωρήσει χωρίς και μετά από εμάς.

Αλλά, για να συνεχίσουμε να υπηρετούμε ιδέες, αξίες και αρχές.

Είναι οι ίδιες ιδέες, που αποτελούσαν πάντα τον «Εξάντα της ζωής μας».

Κοινωνική δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, ισότητα, δημοκρατία… Σοσιαλισμός.

Τα καταφέρνουμε;

Ίσως όχι…

Αλλά «αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει»…

Το 2023 έκλεισε ένας ιστορικός κύκλος για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Γιατί;

Γιατί την ώρα που έπρεπε δεν βγήκαν τα κρίσιμα συμπεράσματα.

Αυτό ακυρώνει την πορεία και την διαδρομή μας σε αυτό το ταξίδι;

Σε καμία περίπτωση…

Αν δεν είχε υπάρξει ο ΣΥΡΙΖΑ, να διαχειριστεί μια χρεωκοπία που άλλοι κληροδότησαν, το μαύρο που σάρωνε την Ευρώπη την προηγούμενη δεκαετία, θα είχε εμπλέξει την πατρίδα σε τεράστιες, εθνικές περιπέτειες.

Όμως και πάθαμε και μάθαμε.

Το 2026 οι ανάγκες, οι αγωνίες, τα προβλήματα και οι διαιρετικές τομές είναι διαφορετικές.

Μετά το 2023 καταθέσαμε κείμενο για τα αίτια της εκλογικής ήττας και την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ.

Ζητήσαμε να προηγηθεί συνέδριο αυτοκριτικής και προοπτικής και να ακολουθήσει η εκλογή Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ.

Το 2024 καταθέσαμε πρόταση για συνεργασία των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων στη βάση μιας προγραμματικής συμφωνίας. Πήραμε πρωτοβουλίες σύνθεσης στο «θέατρο ΑΛΦΑ».

Το 2025 παραιτηθήκαμε από κάθε θέση ευθύνης στον ΣΥΡΙΖΑ παραμένοντας απλά μέλη του κόμματος δεσμευμένοι στο αξιακό και ιδεολογικό πλαίσιο που εξέφραζε ο ΣΥΡΙΖΑ και η «κυβερνώσα Αριστερά».

Δεν ακουστήκαμε, δεν πείσαμε και έπρεπε να αναλάβαμε την ευθύνη.

Βρισκόμαστε πια στο 2026 και η αγωνία μεγαλώνει, όπως και τα προβλήματα των ανθρώπων.

Για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση υπάρχει κίνδυνος η «Δεξιά» και οι ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόζει, να συνεχιστούν για 12 συναπτά έτη, μέχρι το 2031!

Τα υφιστάμενα κόμματα του προοδευτικού χώρου, ενώ είχαν χώρο και χρόνο στη διάθεσή τους δεν κατόρθωσαν, να καλύψουν το κενό με πολιτικούς όρους και να δώσουν προοπτική εναλλακτικής κυβερνησιμότητας.

Δεν έπεισαν, ότι διαθέτουν ιδεολογικοπολιτική πλατφόρμα διακυβέρνησης της χώρας και πολιτικό σχέδιο για το μέλλον.

Ποιο είναι το πολιτικό επίδικο τώρα για τον προοδευτικό χώρο;

Ένα και μόνο…

Να προκύψει συλλογικό πολιτικό υποκείμενο που θα στοχεύσει στην αριστερή και προοδευτική διακυβέρνηση.

Μπορεί κάποιο από τα υφιστάμενα σχήματα να το εκπληρώσει;

Οι πολίτες σε ποσοστό 70% σε όλες τις μετρήσεις, απαντούν «όχι». Στις ευρωεκλογές απείχαν από την κάλπη σε ποσοστό 58%.

Η συνεργασία ή σύνθεση μήπως θα βοηθήσει;

Η σύνθεση απέτυχε, όσο και αν την επιδιώξαμε. Η Ιστορία θα καταλογίσει την ευθύνη.

Τώρα είναι η ώρα της πολιτικής υπέρβασης.

Τι συνιστά σήμερα πολιτική υπέρβαση με ρεαλιστικούς όρους;

Να προκύψει ένας νέος τόπος συνάντησης των αριστερών και προοδευτικών πολιτών με συζήτηση από μηδενική βάση για μια «άλλη» κυβερνώσα Αριστερά της σύγχρονης εποχής.

Ποιος μπορεί να την προωθήσει;

Ένα συλλογικό πολιτικό υποκείμενο με αρχές, θέσεις, σχέδιο, πρόγραμμα, με τη συμμετοχή του λαϊκού παράγοντα και μια ισχυρή ηγεσία.

Μπορεί να την εκφράσει ο Αλέξης Τσίπρας;

Τα πρόσωπα δεν κρίνονται ως «προσωπικότητες» στην πολιτική, όσο χαρισματικά και αν είναι, αλλά ως πολιτικά «σύμβολα» που ενσαρκώνουν και εκφράζουν όλα τα παραπάνω.

Ο Αλέξης Τσίπρας το έχει πράξει επιτυχημένα στο παρελθόν. Είναι ανάγκη να τον υποστηρίξουμε για να το επαναλάβει και πάλι, για να μείνει ζωντανή η μεγάλη αυτή «Υπόθεση».

Για να φτιάξουμε τον «ΣΥΡΙΖΑ Νο2»;

Όχι…

Η ιστορία συνήθως, επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα.

Νέες ανάγκες, νέα καθήκοντα…

Ένα το βασικό:

Να δώσουμε στην κοινωνική αντιπολίτευση πολιτική έκφραση και να την κάνουμε κυβέρνηση «από την κοινωνία, με την κοινωνία, για την κοινωνία».

Έχουμε όλες τις απαντήσεις;

Όχι, αλλά είμαστε γεμάτοι ερωτήσεις και πρέπει να ψάξουμε μακριά από τις βεβαιότητες του παρελθόντος.

Αξίζει να ρισκάρουμε;

Ο Κ. Μαρξ γράφει: «Τίποτε δεν μπορεί να έχει αξία, αν δεν έχει χρησιμότητα».

Καθήκον μας λοιπόν, να γίνουμε κοινωνικά χρήσιμοι.

Κάνουμε μια πολιτική επιλογή για «να σμίξουμε τον κόσμο» ξανά στην εποχή μας, για μια νέα ενότητα που ακουμπά στις ανάγκες του σήμερα.

Βάζουμε πίσω τις αντιθέσεις του χθες, χωρίς όμως να κρύβουμε τα προβλήματα.

«Περπατώντας φτιάχνουμε το δρόμο».

Συμπορευόμαστε με την πολιτική πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα και κάνουμε μια πολιτική επιλογή που είναι συμβατή με τις αξίες και τις αρχές μας, όχι γιατί τις εκχωρούμε, αλλά γιατί εκτιμούμε, ότι μπορούμε να τις υπερασπιστούμε καλύτερα. Και μαζί τα κοινωνικά στρώματα που θέλουμε να εκπροσωπήσουμε...

Τους «από κάτω»!

Ο προορισμός άλλωστε, είναι πάντοτε ό ίδιος και «εμείς μερτικό δεν ζητήσαμε ποτέ».

Το ταξίδι δεν σταματά.

Καλούς αγώνες.

ΥΓ: Είμαι βέβαιος, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα λάβει την σωστή απόφαση τις προσεχείς ημέρες και θα στηρίξει πολιτικά το εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα χωρίς όρους και προϋποθέσεις ανταποκρινόμενος στην ανάγκη για μια νέα ενότητα. Ένας κύκλος κλείνει και ανοίγει ένας καινούργιος για όλο τον αριστερό και προοδευτικό κόσμο.

Καλή αντάμωση.

(Ο Διονύσης Τεμπονέρας είναι Νομικός)