Την έχει δει μονάρχης ένας πρωθυπουργός που γδύνει τους πολίτες με φόρους που νέμεται με ημετέρους, για να επιστρέψει κέρματα όταν έχει δημοσκοπικό πρόβλημα εν είδη χαρτζιλικιού στα επιλεγμένα από επικοινωνιολόγους εκλογικά κοινά. Οι φόροι δεν γίνονται ούτε Υγεία, ούτε Παιδεία, ούτε έργα υποδομής, ούτε ανάπτυξη, ούτε αξιοπρεπείς αμοιβές. Μόνο business και χρηματιστήριο για λίγους.
Την έχει δει μονάρχης ένας πρωθυπουργός που νιώθει πως έχει το δικαίωμα να κατευθύνει επαγγελματικά τους πολίτες σε θέσεις χαμηλής εξειδίκευσης και αμοιβής, στο real estate και τον τουρισμό. Για δεκαετίες η ελληνική οικογένεια κάνει το σκατό της παξιμάδι για να σπουδάσει τα παιδιά της και με αυτόν τον τρόπο δείχνει με τον πιο σαφή τρόπο την επιθυμία της για την ελληνική οικονομία και το παραγωγικό μοντέλο. Ο μονάρχης, όμως, επιμένει στην καταβύθιση της κοινωνικής κινητικότητας και στον «ψυκτικό από το Περιστέρι». Τα ΑΕΙ είναι μόνο για το δικό του παιδί, των φίλων του και της αυλής του.
Την έχει δει μονάρχης ένας πρωθυπουργός που περιφρονεί τη δημιουργία εκείνων των θέσεων εργασίας που θα ανταποκρίνονταν στα πτυχία που κερδήθηκαν με θυσίες και κόπο: έξυπνη γεωργία, καινοτόμες υπηρεσίες, μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, έρευνα, μεσαία βιομηχανία, και ούτω καθεξής με όρους βιωσιμότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Ότνα δεν το κάνεις, το brain drain είναι νομοτέλεια, όπως και το δημογραφικό.
Την έχει δει μονάρχης ένας πρωθυπουργός που γνωρίζει πως οι πολιτικές του δεν έχουν αντίκρισμα στον λαό, αλλά επιμένει να τις επιβάλλεις με παραπληροφόρηση, προπαγάνδα και καταστολή. Μία άποψη που έγινε business plan από τον Peter Thiel στην Palantir του Brexit, του Τραμπ και φυσικά του Κυριάκου Μητσοτάκη που όλα τα ακούει και όλα τα βλέπει.
Την έχει δει μονάρχης ένας πρωθυπουργός που επιμένει πως έχει σχέση ιδιοκτησίας με τον τόπο και την περιουσία του. Τα βουνά που δίνει σε πράσινους ‘επενδυτές’, το Ελληνικό που έγινε real estate, τη ΔΕΗ που στράφηκε από το φτηνό ρεύμα για τους πολλούς στα γερά μερίσματα για τους λίγους και λοιπά.
Την έχει δει μονάρχης ένας πρωθυπουργός που θέλει να υποδείξει πού θα διαδηλώνουν όσοι αισθάνονται θύματα του, εργαλειοποιώντας ακόμα και τον Άγνωστο Στρατιώτη για να πουλήσει ‘πατρίδα’ στον νοικοκύρη.
Την έχει δει μονάρχης ένας πρωθυπουργός που προσπερνάει κάθε δικλείδα ελέγχου του από τον κοινοβουλευτισμό και τη Δικαιοσύνη. Το είδαμε στο νόμο για το Επιτελικό Κράτος με τον οποίο παρέδωσε το κράτος στο γραφείο του -από την ΕΥΠ και την ΕΡΤ μέχρι τις δημοτικές αναπτυξιακές επιχειρήσεις (και τα κονδύλια τους). Το είδαμε στην ειδική σχέση με τον Άρειο Πάγο. Το είδαμε στην εν τοις πράγμασι αμνηστία των εντολοδόχων του για Τέμπη, παρακολουθήσεις και ΟΠΕΚΕΠΕ. Το είδαμε στην καταστρατήγηση των Ανεξάρτητων Αρχών με την αλλοίωση της σύνθεσης τους για να εξουδετερωθούν. Το είδαμε στην αδιαφανή διαχείριση του Ταμείου Ανάκαμψης για να χρηματοδοτήσει ημετέρους αντί κοινωνικά αγαθά και αλλαγή παραγωγικού μοντέλου.
Την έχει δει μονάρχης ένας πρωθυπουργός που μεθοδεύει τον διορισμό του Πρόεδρου της Δημοκρατίας αρνούμενος να αναζητήσει, έστω σε αυτόν τον κενό αρμοδιοτήτων θεσμό, την παραμικρή συναίνεση του πολιτικού κόσμου.
Την έχει δει μονάρχης ένας πρωθυπουργός όταν γυρίζει την χώρα 150 χρόνια πίσω, καταργώντας το οχτάωρο στους πολίτες νομιστεράκια - ο όρος δανεισμένος από απαράδεκτο ανέκδοτο άλλων εποχών, τότε που η αποικιοκρατία ήταν αποδεκτή και οι πολίτες υπήκοοι.
(Ο Κωνσταντίνος Αλεξάκος είναι αρχιτέκτονας, πολιτικός αναλυτής)
