Πρόκειται για μια «βόμβα» στα θεμέλια του Ασφαλιστικού Συστήματος, που το υπουργείο Εργασίας επί της ουσίας αδυνατεί να απασφαλίσει, όσο και αν το μέτρο της «προσωπικής διαφορές» στοχεύει σε κάτι τέτοιο. Την ίδια στιγμή, οι νέες προσφυγές συνταξιούχων, κατά προγενέστερων περικοπών, συνεχίζονται με αμείωτη ένταση. Πιο συγκεκριμένα, οι αποφάσεις που έχουν λάβει τα δύο Ανώτατα Δικαστήρια της χώρας, το Συμβούλιο της Επικρατείας και το Ελεγκτικό Συνέδριο, αφορούν:
- Τις περικοπές των κυρίων και επικουρικών συντάξεων που ίσχυσαν από την 1η Αυγούστου του 2012.
- Την περικοπή της 13ης και της 14ης σύνταξης.
- Την επιβολή της εισφοράς αλληλεγγύης στους συνταξιούχους και
- την επιβολή ρήτρας μηδενικού ελλείμματος στα ταμεία επικουρικής ασφάλισης.
Μάλιστα, στις περισσότερες περιπτώσεις τα Ανώτατα Δικαστήρια διέταξαν τόσο την αναπροσαρμογή μισθών και συντάξεων από τον Ιούλιο του 2012, όσο και την καταβολή των αναδρομικών.
Τον κώδωνα του κινδύνου προς την κυβέρνηση είχαν κρούσει οι Ενώσεις Διοικητικών Δικαστών και Εισαγγελέων Ελλάδος, εκφράζοντας την αντίθεση τους στις σχεδιαζόμενες νέες περικοπές σε βάρος των ήδη συνταξιούχων και παράλληλα καταδεικνύοντας τις ενδεχόμενες νομικές παρενέργειες.
Όπως είχε επισημανθεί:
-Οι έως σήμερα ασφαλιστικές επιλογές,επέφεραν μείωση 50% των κύριων και των επικουρικών συντάξεων με συνέπεια την επιδείνωση σε σημαντικό βαθμό του βιοτικού επιπέδου των συνταξιούχων.
-Για το έλλειμμα ρευστότητας που καταγράφεται στην Κοινωνική Ασφάλιση δεν ευθύνονται οι ασφαλισμένοι που κατέβαλαν εισφορές κατά τον εργάσιμο βίο τους, αλλά το Κράτος και οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν επί δεκαετίες στη διαχείριση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, η πολύ υψηλή ανεργία, η μείωση των μισθών, η εισφοροδιαφυγή και η αδήλωτη εργασία.
Ουσιαστικά έχει δημιουργηθεί πια ένα νομικό προηγούμενο που μπορεί να ανατρέψει και τις νέες περικοπές που προωθούνται στο πλαίσιο της επικείμενης ασφαλιστικής μεταρρύθμισης.
