Είναι ξεκάθαρο κατά τη ΔΑΚΕ ότι αυτή η, «δίχως μεταπολεμικό ιστορικό προηγούμενο, κοινωνική καχεξία είναι απότοκο της παρατεταμένης ύφεσης και της δυσθεώρητης ανεργίας που επέφεραν οι πολιτικές ακραίας λιτότητας και εσωτερικής υποτίμησης στο πλαίσιο των Μνημονίων Δανεισμού. Οι άνθρωποι κυριολεκτικά δυστυχούν από τις δυσβάσταχτες θυσίες που υποβάλλονται και οι αριθμοί “επιδεινώνονται” με το Δημόσιο Χρέος να εκτινάσσεται στο 176,9% του ΑΕΠ (από το πλαστό 126,7% το 2009) πιστοποιώντας την αποτυχία των Προγραμμάτων Δημοσιονομικής Προσαρμογής».
Οι εκτιμήσεις του ΔΝΤ για σύγκλιση της χώρας μας με το μέσο όρο της Ευρωζώνης σε περίπου μισό αιώνα και την επιστροφή της ανεργίας στο επίπεδο του 2009 μετά από 21 χρόνια συνιστούν, σύμφωνα με τη ΔΑΚΕ «μια ωμή ομολογία αστοχίας και αδιάσειστά τεκμήρια της απαιτούμενης ριζικής αλλαγής του ακολουθούμενου μείγματος πολιτικής για δημοσιονομική εξισορρόπηση με αναπτυξιακό και κοινωνικά πολλαπλασιαστικό πρόσημο. Η σημερινή Κυβέρνηση του δήθεν “ανένδοτου” στο εσωτερικό και του πλήρους ενδοτισμού στο εξωτερικό, μετά την υπογραφή του 3ου σωρευτικά επαχθέστερου Μνημονίου προσυπογράφει το 4ο που θα απομακρύνει την Πατρίδα μας οριστικά από κάθε προοπτική επανόδου στην “κανονικότητα”, αυτοτελούς και επωφελούς εξόδου στις αγορές, υπέρβασης της εξάρτησης και επιτροπείας των Θεσμών.
Σε αυτό το πλαίσιο και με δεδομένο ότι, σύμφωνα με τη ΔΑΚΕ «για το κλείσιμο της αξιολόγησης αναλαμβάνονται καταστροφικές δεσμεύσεις που ξεπερνούν –ακόμη και– το συνταγματικό βίο της παρούσας Κυβέρνησης», η συνδικαλιστική παράταξη επαναφέρει το αίτημα για Εθνική Συνεννόηση, ένα αίτημα που υποστηρίζει σε όλη τη διάρκεια της μνημονιακής περιπέτειας και ανεξαρτήτως κυβερνητικών εναλλαγών.
Κατά τη ΔΑΚΕ η πρόταση για Εθνική Συνεννόηση είχε κατατεθεί «από την Κυβέρνηση Καραμανλή και τορπιλίστηκε από τον επαίσχυντο ψευτολαϊκισμό του “λεφτά υπάρχουν”. Εθνική Συνεννόηση, όμως, δεν σημαίνει συνενοχή ή υπερψήφιση της ανάλγητης προνομοθέτησης μέτρων ούτε μπορεί να επιτευχθεί με διχαστικές ρητορικές και ψέματα. Εθνική Συνεννόηση με άξονα ένα εναλλακτικό αφήγημα εξόδου από τη λιτότητα και την ύφεση, τις φοροεπιδρομές και την απαξίωση του κοινωνικού κράτους για την επανεκκίνηση της οικονομίας και την κοινωνική αποκατάσταση, την ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης και την καταπολέμηση της ανεργίας, την παλινόρθωση της εργασιακής δικαιοσύνης και την προσέλκυση επενδύσεων».
Κοινωνία και Οικονομία, καταλήγει η ΔΑΚΕ «είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, είναι “συγκοινωνούντα δοχεία”».
